Γράμμα σε ένα αυτοκίνητο....

«Σε οδηγάω τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Δε μπορώ να πω, ήταν μία περίοδος με πολλές μα πάρα πολλές συγκινήσεις. Φωνές, βρισίμο, τρακαρίσματα, κορναρίσματα, άγχος, κόλλημα στην κίνηση, καμιά ντουζίνα κλήσεις, ήταν γενικά μία περίοδος πολύ γεμάτη για μένα. Δυστυχώς όμως μικρό μου αυτοκινητάκι, ήρθε η ώρα να αποδεσμευτώ για λίγο από σένα. Όχι δε θα χαθούμε μην ανησυχείς. Απλά δε θα βγαίνουμε μαζί κάθε μέρα. Αποφάσισα να βάλω και δύο νέα μέλη στην οικογένειά μας. Έτσι θα είμαστε εγώ, η Θ., εσύ και δύο μικρά και τσαχπίνικα ποδηλατάκια.
Μη μου φωνάζεις το έχω πάρει απόφαση. Μαζί θα βγαίνουμε να πάμε για μπανάκι ή για το βραδινό μας ποτάκι καμιά φορά. Μαζί θα πηγαίνουμε τα ταξιδάκια μας και τις εκδρομούλες μας. Αλλά ξέρεις με έχεις δυσκολέψει πολύ τώρα τελευταία. Καλύτερα να σε ντύνω παρά να σε ταϊζω που λένε. 40 ευρουλάκια μου τρως τη βδομάδα και με φορτώνεις επιπλέον με νεύρα και άγχος. Δεν το αντέχω άλλο πια. Σκέψου κι εμένα λίγο. Θα τα λέμε συχνά...

Σε φιλώ, ο πάντα πιστός φίλος σου
Μάνος»

Αυτά έγραψα στο αυτοκινητάκι μου αυτή τη βδομάδα. Όχι, ο χωρισμός δεν είναι μόνιμος. Απλά θα σταματήσουμε να βλεπόμαστε τόσο συχνά. Αποφάσισα να χρησιμοποιήσω ποδήλατο για την καθημερινή μου διαδρομή προς και από τη δουλειά. Προϋπόθεση γι’αυτό βέβαια είναι να φτιαχτεί επιτέλους εκείνος ο σταθμός του Μετρό στη Λεωφόρο Θηβών στο Περιστέρι και να επιτρέψουν επιτέλους τα ποδήλατα να μπαίνουν στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Στην απόφασή μου αυτή συνέβαλαν ψυχολογικοί λόγοι (με το αυτοκίνητο έγινα πιο κακός άνθρωπος), οικονομικοί φυσικά (τη βλέπω το καλοκαίρι τη βενζινούλα να πιάνει 2ευρω) αλλά κυρίως λόγοι αισθητικής και υγείας. Παρακολουθώ με τη Θ. εδώ και καιρό ένα πολύ ωραίο blog από την Κοπεγχάγη ερχόμενο, το cycle chic, οπού μας δίνει καθημερινά εικόνες από τους δρόμους της πόλης στους οποίους τα ποδήλατα αποτελούν την πλειοψηφία. Και φυσικά δεν είναι η μόνη πόλη που εφαρμόζεται αυτή η πολιτική. Κάντε πάντως ένα κόπο και περάστε να επισκεφθείτε το blog αυτό.
Τέλος πάντων, η διαδικασία που σκέφτομαι να ακολουθήσω είναι απλή και θέλω και τη γνώμη σας αν μπορείται. Αγορά ενός σπαστού ποδήλατου και κράνους (η ασφάλεια πάνω απ’όλα). Αναχώρηση 6.30 κάθε πρωί από Πετρούπολη με εκτιμώμενη ώρα άφιξης στο μετρό 6.45 με 6.50. Κατόπιν μετρό από Θηβών μέχρι Αττική και από κει τρένο για Κηφισιά. 40 λεπτά να κρατήσει όλη αυτή η διαδικασία. Και άλλα 10 λεπτά από την Κηφισιά μέχρι τη Νέα Κηφισιά που είναι το γραφείο μου. Καλό δε σας φαίνεται; Ίσως λίγο παράτολμο για κάποιον που έχει συνηθίσει στον τρόπο ζωής του αυτοκινήτου αλλά είμαι διατεθειμένος να το ρισκάρω και να αλλάξω. Εσείς;



υ.γ.
Η πρώτη εικόνα είναι δανεισμένη από το Liogerma.blogspot.com και η δεύτερη από το site podilates.gr

Η επόμενη μέρα

Η επόμενη μέρα της πορείας μας βρήκε παγωμένους όλους..Και φυσικά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης το χαβά τους.Σπεύσανε οι πολιτικάτζηδες να σχολιάσουν (μη χάσουν το πάρτυ τα παιδιά), οι δημοσιογράφοι προσπαθούν να βρουν κάποιον να ρίξουν την ευθύνη, τη μια στον κύριο Βγενόπουλο, την άλλη στο κτίριο που δεν είχε ρολλά, την άλλη στη προσθήκη με γυψοσανίδα που αρπάει φωτιά με το παραμικρό..
Ο καθένας μπορεί να κάνει απολογισμό των χθεσινών γεγονότων με το δικό του τρόπο. Και φυσικά οι απόψεις που ακούγονται είναι ικανές να σε κάνουν να ρίξεις πέντε φάσκελα σε όλους και να πάρεις τα βουνά.Χαρακτηριστικά θα σας αναφέρω γνώμη κάποιας κοπέλλας, γνωστής μου κιόλας, που είδα στο internet, η οποία είχε παρευρεθεί στη πορεία χτες και δήλωσε απροκάλυπτα πως καλά πάθανε οι 3 άτυχοι άνθρωποι αφού δεν απήργησαν, αφού δε ζήτησαν άδεια από τον εργοδότη τους για να πάνε στο συλλαλητήριο. (!!!!!!!!!!!!!!!!!!)
Τι μπορείς να πεις εδώ;Παιδιά χάσαμε το νόημα.Πάει τελείωσε.Γι’αυτό και παραθέτω το βίντεο από τη χθεσινή εκπομπή του Ράδιο Αρβύλα στο οποίο ο Αντώνης ο Κανάκης λέει αυτά που νιώθουν οι πιο πολλοί από εμάς. Ίσως ο πιο αληθινός λόγος, η πιο σωστή άποψη που έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες. Και όπως θα παρατηρήσετε, δεν τα διαβάζει κάπου αυτά που λέει. Βγαίνουν από μέσα του. Αληθινά λόγια, όχι πολιτικές φανφάρες και ακραίες αερολογίες.
Τίποτε άλλο δε θα πω για τα χθεσινά γεγονότα. Ας μείνουν στη μνήμη όλων μας και για μία φορά, για μία μόνο ρε παιδιά, ας προσπαθήσουμε να ξυπνήσουμε επιτέλους.
Καλημέρα και καλό κουράγιο.

Της Αγίας Ειρήνης σήμερα....

Της Αγίας Ειρήνης σήμερα και στην Αθήνα ξέσπασε ο πόλεμος..3 αθώοι άνθρωποι ήταν τα θύματα των συγκρούσεων στο κέντρο της πόλης. Ναι, κάποιοι ώριμοι διαδηλωτές, κουκουλοφόροι, πυρπόλησαν τα γνωστά αυτά κτίρια που λέγονται τράπεζες και σε ένα απο αυτά εγκλωβίστηκαν συμπολίτες μας, αθώοι εργαζόμενοι που δυστυχώς υπό τον φόβο της απόλυσης δε μπόρεσαν να κατεβούν στο συλλαλητήριο.Τρεις από αυτούς σκοτώθηκαν...
Για αυτούς δε κάνατε τη πορεία ρε; Για αυτό το κόσμο που υποφέρει δε κατεβήκατε στο δρόμο; Γιατί ρε δε τους πιάσατε εσείς οι ίδιοι αυτούς που βάλανε τις φωτιές; Τι σας φταίγανε ρε οι άνθρωποι που δουλεύανε; Τι θα πείτε τώρα; Πως θυσιαστήκανε κάποιοι για το γενικό καλό; Για βγάλτε τη κουκούλα να σας καμαρώσουμε τώρα, σιχαμένα αποβράσματα που το μόνο που κάνετε είναι να ξεσπάτε τα κόμπλεξ σας μέσα στην ανωνυμία του πλήθους. Βγάλτε ρε τις κουκούλες και δείξτε μας τα πρόσωπά σας για να σας πούμε μπράβο για τις πράξεις σας.
Συγνώμη για τη γλώσσα και τις εκφράσεις μου αλλά τη στιγμή αυτή μόνο πίκρα και χολή μπορεί να βγει από το στόμα μου.
Η φωτογραφία είναι δανεισμένη από το troktiko.blogspot.com, το μόνο μέσο που μας κράτησε ενήμερους αυτή τη μέρα μιας και οι φίλοι μας οι δημοσιογράφοι απεργούσανε κι αυτοί.

Περπατώντας στη Ρώμη (μέρος 2ο)

8.30 το επόμενο πρωί χτύπησε η πόρτα του δωματίου μας..Room service με έναν κύριο να μας αφήνει ένα δίσκο που περιλάμβανε 4 κρουασανάκια, 4 ποτήρια κόκκινο χυμό αγνώστου ταυτότητας και γεύσεως και 4 κούπες καφέ, που ήταν μάλλον καπουτσίνο αλλά με πολύ πολύ γάλα ρε παιδί μου. Μας άρεσε η ιδέα του πρωινού στο δωμάτιο, αφήσαμε το καφέ, τσακίσαμε τα υπόλοιπα και ξεκινήσαμε για την πόλη.



Η μέρα ήταν ηλιόλουστη και δε δίστασα να φωτογραφίσω τη θέα από το δωμάτιο (όχι κάτι σημαντικό) κυρίως για να αποθανατίσω τα παράθυρα της απέναντι πολυκατοικίας που ήταν στολισμένα με post it!!!!





Το πρόγραμμα περιλάμβανε ποδαρόδρομο μέχρι το Κολοσσαίο και το λόφο του Παλατίνο και από εκεί Βατικανό μέσω μετρό και Piazza di Spagna. Περπατώντας διαπιστώνει κανείς πως όντως η Ρώμη είναι ένα τεράστιο αρχαιολογικό μουσείο. Απ’όπου και αν περάσεις υπάρχει κάτι για να δεις και να θαυμάσεις. Μέχρι να φτάσουμε στο Κολοσσαίο μέσω της οδού Via Cavour, είδαμε αμέτρητα αξιοθέατα των οποίων τα ονόματα δε θυμάμαι να σας πω. Μόνο τη Santa Maria Maggiore θυμάμαι..



Αλλά ακόμα και οι απλές και ταπεινές πολυκατοικίες έμοιαζαν σαν αξιοθέατα με τους επιβλητικούς τους τοίχους και τις βαριές πόρτες.









Φτάνοντας στο Κολοσσαίο έκαναν την εμφάνισή τους και οι πρώτοι Ρωμαίοι λεγεωνάριοι (!!!!!) οι οποίοι σε κάθιζαν σε ένα θρόνο, σου φοράγανε ένα δάφνινο στεφάνι σαν αυτό του Καίσαρα και ποζάρανε δίπλα σου τείνωντας τα σπαθιά τους...Πολύ γέλιο..





Το Κολοσσαίο στεκόταν επιβλητικό μπροστά μας ενώ λίγο πριν φτάσεις μπροστά του μπορείς να δεις την ιστορία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε τοιχογραφίες.



Βέβαια να τονίσω ότι το πλήθος των τουριστών είναι πραγματικά τεράστιο σε σημείο που δε μπορείς να τραβήξεις μια φωτογραφία της προκοπής ή να χαθείς πολύ εύκολα από την παρέα σου αν για λίγο στρέψεις το βλέμμα σου αλλού.




Το μνημείο λοιπόν το είδαμε μόνο απ’έξω και κατόπιν περπατήσαμε μέχρι το σταθμό του μετρό Circo Massimo με προορισμό το Βατικανό.
Στο μετρό φυσικά θα σταθώ και πάλι για λίγο. Ο κυρίως χώρος των σταθμών ήταν αρκετά απεριποίητος και βρώμικος κυρίως λόγω παλαιότητας. Όσον αφορά τα εισιτήρια, τα απλά κοστίζουν 1 ευρώ και έχουν ισχύ για 70 λεπτά της ώρας, ενώ για ημερήσια κάρτα θα δώσετε το ποσό των 4 ευρώ. Για να ακυρώσεις το εισιτήριό σου υπάρχει το ίδιο σύστημα με το μετρό του Λονδίνου, τζαμένιο πορτάκι δηλαδή που ανοίγει με την επίδειξη του εισιτηρίου και μαγνητική επιφάνεια αναγνώρισης της κάρτας. Οι συρμοί διέρχονται με μεγάλη συχνότητα, περίπου 2 με 3 λεπτά ο καθένας και αυτό συμβαίνει καθ’όλη τη διάρκεια της μέρας. Επιπλέον εμείς που το χρησιμοποιήσαμε και μετά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου δε μας ζητήθηκε εισιτήριο γεγονός που δε γνωρίζω αν ισχύει γενικά ή μόνο για εκείνη τη μέρα.






Βγαίνοντας από το μετρό και οδεύοντας προς τις πύλες του Βατικανού πέσαμε πάνω σε πωλητές εισιτηρίων για τουριστικά γκρουπ. Η πρόταση που μας έκαναν μου φάνηκε καλή. Η είσοδος στον Άγιο Πέτρο έχει 15 ευρώ. Το ίδιο ποσό δίνεις για να μπεις στα μουσεία. Και 10 ευρώ κοστίζει ο ξεναγός. Σύνολο 40 ευρώ. Αυτοί σου προσφέρανε το ίδιο πακέτο 35 ευρώ και χωρίς να περιμένεις στη σειρά. Δε ξέρω γιατί δε τους εμπιστευθήκαμε, ίσως λόγω της καχυποψίας που μας διακατέχει σα λαός, και συνεχίσαμε προς τον Άγιο Πέτρο. Αφού πήγαμε να μπούμε από λάθος είσοδο και οι Ελβετοί φρουροί ευγενικά μας παρέπεμψαν αλλού, φτάσαμε στην πλατεία του Αγ.Πέτρου και αντικρύσαμε την ουρά των 2-3 χιλιάδων ανθρώπων που περιμέναν να εισέλθουν στο ναό. Φρικάραμε και αλλάξαμε ρότα για τα μουσεία και ευτυχώς δε συναντήσαμε το ίδιο θέαμα. Μετά από δύο λεπτά βρισκόμασταν μπροστά από την πινακοθήκη του Βατικανού και δώσαμε κουράγιο στα πόδια μας γι’αυτό που θα επακολουθούσε.

Αλλάξαμε και σας περιμένουμε

Καλημέρα σε όλους και όλες.Η σημερινή μου ανάρτηση δεν έχει να κάνει ούτε με την επικαιρότητα ούτε με κάποια εμπειρία μου.Απλά άλλαξα διεύθυνση στο blog και από http://athenslondon2009.blogspot.com την έκανα http://athenscitystories.blogspot.com την οποία και θεωρώ πιο ταιριαστή. Οπότε από δω και στο εξής οι ιστοριούλες μου θα βρίσκονται σε νέο δικτυακό κανάλι.Αυτά προς το παρόν...Θα τα ξαναπούμε σε λίγες μέρες με εικόνες και εμπειρίες από Ρώμη...

Περπατώντας στη Ρώμη (Μέρος 1ο)

Το ταξίδι μας ξεκίνησε μια Παρασκευή του Μάρτη...Οπλισμένοι με ένα σακίδιο ο καθένας και αποφασισμένοι για low budget εκδρομή, μπήκαμε στο αεροπλάνο της Easy Jet και σε 2 περίπου ωρίτσες βρισκόμασταν στο αεροδρόμιο Fiumicino της αιώνιας πόλης. Έχω να προσθέσω εδώ πως περίμενα η πτήση της Easy jet να είναι κάτι παραπάνω από εφιαλτική ύστερα από εμπειρίες φίλων, αλλά διαψεύστηκα πλήρως. Ωραίο αεροπλάνο, φιλικοί και χιουμοριστικοί αεροσυνοδοί και αν εξαιρέσεις την καθυστέρηση της μιας ώρας που είχαμε καθώς επίσης το γεγονός πως όλα τα είδη διατροφής στο αεροπλάνο ήταν προς πώληση (ούτε νερό δε προσφέρανε), η πτήση σε γενικές γραμμές κύλησε πολύ όμορφα και ευχάριστα.
Προσγειωθήκαμε στο Fiumicino κατά τις 16.30 ώρα Ιταλίας και περίπου στις 18.30 βρισκόμασταν στο κέντρο της πόλης. Όχι, η απόσταση μέχρι την πόλη δεν είναι τόσο μεγάλη, απλά χάσαμε το λεωφορείο και αναγκαστήκαμε να περιμένουμε στο αεροδρόμιο, το οποίο δε μου πολυγέμισε το μάτι, μέχρι να μας μαζέψει το επόμενο.



Περίπου μία ώρα έκανε το λεωφορείο μέχρι το Termini, τον σιδηροδρομικό σταθμό της Ρώμης. Ομολογώ πως στην αρχή απογοητεύτηκα από την εικόνα της πόλης. Πολυκατοικίες, τοίχοι βαμμένοι με σπρέι, τίποτα γραφικό όσον αφορά τα προάστια. Μόλις όμως διαβήκαμε το κέντρο της πόλης η εικόνα άλλαξε άρδην...










Η άφιξή μας στο ξενοδοχείο Lella έγινε στις 18.45 περίπου. Μία τεραστίου μεγέθους εξώπορτα (συναντάς χιλιάδες τέτοιες στην πόλη, στις περισσότερες από τις οποίες παρεμβαίνουν δημιουργώντας ένα μικρότερο πορτάκι γιατί γενικά είναι ασήκωτες) χώριζε τη ρεσεψιόν από εμάς. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε.



Το hostel ή ξενοδοχείο ή κάτι τέτοιο, βρισκόταν μέσα σε πολυκατοικία. Ο Ali που μας υποδέχτηκε ήταν ευγενέστατος, μας υπέδειξε τον όροφο που βρισκόταν τα δωμάτιά μας και μας οδήγησε σε αυτά μέσω ανελκυστήρα που δυστυχώς χωρούσε δύο μόνο άτομα. Επιπλέον να τονίσω πως ήταν ευχάριστη για μένα εμπειρία η χρησιμοποίηση ανελκυστήρα (και όχι ασανσέρ), μιας και είχε τη μορφή αυτού της σειράς « Η πολυκατοικία » με τη διαφορά ότι ήταν σχήματος τραπεζίου παραλληλογράμμου. Το δωμάτιο (τετράκλινο) μας φάνηκε αρκετά καλό και καθαρό εκ πρώτης όψης. Μεταλλικά κρεβάτια με πικεδένιες κουβέρτες, ένα μπάνιο, ένα παράθυρο και μία κουζίνα μέσα σε μια ντουλάπα!!! Βέβαια αν και το είχαμε κλείσει ως δωμάτιο σε hostel, δεν υπήρχε πουθενά χώρος συγκέντωσης των ενοίκων, γεγονός που ήταν κάπως λυπηρό μιας και περιμέναμε τη συναναστροφή με άλλους τουρίστες.





Ξεκινήσαμε λοιπόν σχεδόν αμέσως μετά την εγκατάστασή μας στο ξενοδοχείο για την πρώτη μας βόλτα στη Ρώμη, αφού όμως βάζαμε και μια μπουκιά στο στόμα μας.
Στάση σε μία μικρή τρατορία και χωρίς να το πολυκαταλάβουμε βρεθήκαμε να τρώμε πλήρες γεύμα. Και όταν λέω πλήρες εννοώ πλήρες. Ας σας δώσω και μερικές οδηγίες..Στην Ιταλία, όπως και στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις, νερό δε σερβίρεται αμέσως στο τραπέζι. Άρα το ζητάς ως naturalle, που είναι το φυσικό νερό (το οποίο εμένα προσωπικά μου φάνηκε κάπως γλυκό) και το frizzante, που είναι το ανθρακούχο. Και στις δύο περιπτώσεις είναι πανάκριβο. Επιπλέον, οι Ιταλοί φημίζονται για την κουζίνα τους. Αλλά μην είστε συνηθισμένοι από την ελληνική ταβέρνα. Αν για παράδειγμα παραγγείλεις ένα φιλέτο κοτόπουλο θα σου έρθει ένα φιλέτο κοτόπουλο.Σκέτο.Χωρίς πατάτες ή ρυζάκι ή μανιταράκια. Άρα ζητάτε ακριβώς αυτό που θέλετε για να μη βρεθείτε προ εκπλήξεως. Και οπωσδήποτε δοκιμάστε τα σπιτικά τους ζυμαρικά. Άψογα. Τα τιπς στα εστιατόρια λειτουργούν όπως παντού, δηλαδή 10% του λογαριασμού αν δεν αναγράφεται το φιλοδώρημα στην απόδειξη και ένα πολύ μικρό ποσοστό αν περιέχεται.
Αφού σκάσαμε στο φαί ξεκινήσαμε οδοιπορικώς μέχρι τη Fontana di Trevi, η οποία ξεπρόβαλε μπροστά μας εντελώς ξαφνικά και στη κυριολεξία μας συγκλόνησε. Άσχετα με το πλήθος που είχε μαζευτεί και επικρατούσε το χάος, το θέαμα ήταν εντυπωσιακό. Προσωπικά θαύμασα το γεγονός πως οι Ιταλοί έχουν διατηρήσει αναλλοίωτα τα μνημεία τους και τα προβάλλουν τόσο που έχουν τουρισμό όλους τους μήνες του χρόνου. Αυτό που γενικά σε συναρπάζει στη Ρώμη είναι η συντήρηση της αρχαίας εικόνας της πόλης. Περπατάς στο κέντρο και παντού γύρω σου βρίσκονται επιβλητικά κτίρια, αγάλματα, ενώ ακόμα και οι πινακίδες των οδών έχουν αρχαία όψη καθώς είναι φτιαγμένες από μαρμάρινες πλάκες. Σχεδόν όλοι οι δρόμοι στο κέντρο είναι πλακόστρωτοι και αν και διέρχονται από αυτούς οχήματα δίνουν μια εικόνα στην πόλη βγαλμένη από παλιές εποχές. Το τραμ συμβάλλει και αυτό στην εικόνα αυτή.








Η ώρα είχε περάσει, τα πόδια μας πονούσανε από το περπάτημα και το ξενοδοχείο απείχε κανά μισάωρο.Η επόμενη μέρα θα μας έβρισκε να περιπλανιώμαστε στους δρόμους γύρω από το Κολοσσαίο, το Βατικανό και άλλα αξιοθέατα.

Breathtaking Athens

Ναι το ξέρω...Χάθηκα..Εντελώς όμως..Πολλά γεγονότα σημάδεψαν αυτούς τους δύο περίππου μήνες απουσίας μου από το blog.Μια το ότι πήγα ένα ταξιδάκι στη Ρώμη, μια το ότι με το που γύρισα από τη Ρώμη μετακομίσαμε στη δουλειά, μια το ότι με το που μετακομίσαμε μου σπάσανε το τζάμι του αυτοκινήτου και μου κλέψανε τη φωτογραφική μηχανή - δώρο του κουμπάρου μου, μια το ότι πήγα για Πάσχα μια εκδρομή στη Λίμνη Πλαστήρα και τέλος το ότι το προηγούμενο Σαββάτο πάντρεψα τον προαναφερθέντα κουμπάρο μου, ε πιστεύω πως όλα αυτά στάθηκαν ικανά να με απασχολήσουν για καιρό, αλλά πιστεύω πως μου δώσανε και πολύ υλικό για να σας αφηγηθώ.
Η σημερινή μου ανάρτηση όμως δεν έχει να κάνει με τίποτα από τα παραπάνω. Έχει να κάνει με την πιο φιλόδοξη διαδικτυακή ενέργεια από ελληνικής πλευράς για την τουριστική προώθηση της Αθήνας. Η εν λόγω είδηση μου κίνησε την περιέργεια την περασμένη Κυριακή όπου και διάβασα σχετικό άρθρο στο περιοδικό Κ της Καθημερινής.Πραγματικά το site περιέχει πολύ όμορφες εικόνες, τουριστικές και πολιτιστικές πληροφορίες και δίνει την εντύπωση πως κάτι καλό πάει να συμβεί. Το site σου δίνει πληροφορίες για τα πολιτιστικά δρώμενα της Αθήνας, τρόπους μετακίνησης στη πόλη, χάρτες, ενώ επίσης υπάρχει κι ένα πολύ όμορφο βίντεο με πρωταγωνίστρια μία σαπουνόφουσκα (!!!) που κάνει βολτες σε όλα τα γνωστά σημεία και στέκια της πρωτεύουσας.
Μάλιστα σε κουβέντα που είχα με φίλους πριν λίγες μέρες, λέγαμε πως ενώ στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες εκμεταλλεύονται τουριστικά τα πάντα,όπως τα μέσα συγκοινωνίας τους,την ιστορία τους,τη κουζίνα τους,τα θέατρά τους, εμείς αντιθέτως είμαστε λίγο πίσω στο τομέα αυτό.Για παράδειγμα, μπορείς να αγοράσεις διαδικτυακά αναμνηστικά και σουβενίρ από κάθε μεγάλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Εμείς έχουμε μείνει ακόμα με το τσολιά κουκλάκι που πωλείται στο Μοναστηράκι και με κάτι προτομές του Σωκράτη και του Περικλή που πωλούνται στη Πλάκα. Στα infopoints του breathtaking Athens, μπορείς να βρεις μοντέρνα αναμνηστικά από την πόλη μας, όπως κονκάρδες, t-shirts και κούπες και όχι ξεπερασμένα και κακόγουστα σουβενίρ. Γενικά μου άρεσε πολύ η δομή της ιστοσελίδας και εντυπωσιάστηκα από το πλήθος των πληροφοριών και τις εικόνες που προσφέρει. Επιτέλους κάτι καλό και οργανωμένο δείχνει σιγά σιγά να γεννιέται στο τομέα του τουρισμού. Μακάρι και όσοι ασχολούνται με τον τομέα αυτό να δείξουν τον ίδιο επαγγελματισμό και να φανούν αντάξιοι της προσπάθειας αυτής.

Στο φούρνο...

Καλημέρα αγαπητοί φίλοι.Η ώρα είναι 7.30 το πρωί και μένα μου ήρθε στα καλά καθούμενα να γράψω για τους φούρνους ή πιο ελληνιστί "αρτοποιεία".Και αυτό γιατί σε λίγο θα ντυθώ και θα κάνω την εξόρμησή μου στο φούρνο που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο σπίτι μου για να προμηθευτώ ζεστό ψωμάκι, άντε και καμιά τυροπιτούλα γιατί ειναι και Σάββατο και βαριέμαι να ετοιμάζω πάλι τοστάκια για πρωινό.Η αλήθεια είναι πως δε θέλω να πάω στο φούρνο αυτόν.Δε ξέρω, μου δημιουργεί κάποιο πρόβλημα, κάποια αμηχανία όταν μπαίνω μέσα.Αλλά αυτό θα σας το εξηγήσω στη συνέχεια.
Η σχέση μου με τα αρτοποιεία ξεκίνησε το 1982-3, όταν ήμουν 4 ή 5 και η μητέρα με έστελνε να της πάρω ψωμί.Τότε μέναμε Σεπόλια ακόμα και τα 150 μέτρα που έκανα για να πάω να αγοράσω το πολυπόθητο αγαθό μου φαινότανε μεγάλη περιπέτεια.Η κυρία που λειτουργούσε το κατάστημα αν και ευτραφής και κατέxoντας πολλά χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να τη κάνουν μια πετυχημένη επαγγελματία, διέθετε ένα ιδιαίτερο που εμένα με ενοχλούσε αφάνταστα.Είχε ξινόφατσα. Ναι φίλοι μου. Έμπαινα στο μαγαζί της με την παιδική μου αθωότητα και τη φωνούλα μου και ούτε καλημέρα δε μου έλεγε και ούτε με κέρναγε και κανά κουλουράκι, από κείνα που με τόσο μεράκι είχε στοιβάξει σε ένα ταψί μπροστά στον πάγκο. Πήγαινα σπίτι απογοητευμένος. Άσε που και το ψωμί της μου φαινότανε κάθε φορά πιο μικρό.
Μεγαλώνοντας ο αδερφός μου, κατάφερα να πείσω τη μάνα να της φέρνει ο μικρός ψωμί από τον άλλο φούρνο που βρισκόταν δίπλα στα σχολεία. Έτσι λοιπόν για μια δεκαετία περίπου η σχέση μου με το ψωμί περιορίστηκε στο ότι αυτό υπήρχε κι εγώ το έτρωγα. Δεν είχαμε περαιτέρω πάρε δώσε. Όντας φοιτητής στη Θεσσαλονίκη και τρώγοντας σχεδόν πάντα έξω, δε πήγα στο φούρνο παρά μόνο σε κάποιες ιδιαίτερες περιπτώσεις,όπως όταν με επισκέπτονταν οι γονείς. Τώρα όμως? Τώρα που μένω μόνος πρέπει να υπάρχει ψωμί στο σπίτι.Και ο φούρνος είναι ακριβώς δίπλα.Και το πρόβλημα που αντιμετωπίζω είναι το εξής: Οι 2 φουρνάρισσες...Μάνα και κόρη.
Η μάνα, πιο παλιά στο κουρμπέτι και ξέρωντας τα μυστικά της δουλειάς έχει φροντίσει να μονοπωλήσει την αγορά ψωμιού στην Πετρούπολη με το να ξέρει κάθε πελάτη με το μικρό του όνομα,να τον ρωτάει για την οικογένεια, να τον προμηθεύει πέρα από άρτο και με διάφορα κουτσομπολιά κλπ κλπ.Ξέρετε πως είναι αυτά..Ας γυρίσουμε όμως σε μένα.2 φορές που με εξυπηρέτησε η μάνα και αφού με χαιρέτησε ευγενέστατα με έβαλε να απαντήσω στις κάτωθι ερωτήσεις:

• Μακριά η κοντή? "Κοντή"
• Με σουσάμι η χωρίς? "Με"
• Μαλακιά ή ξεροψημένη? "Ξεροψημένη"
• Αυτή σας αρέσει? "Καλή είναι"
• ΄Η μήπως θέλετε αυτή? "Βάλτε όποια να'ναι δε πειράζει"
• Θα σας βάλω αυτή που είναι και τροφαντή τροφαντή "---"

Αυτοκίνητο να παράγγελνα πιο λίγες ερωτήσεις θα μου κάνανε.Η πεμπτουσία όμως της εξυπηρέτησης έρχεται από την κόρη.Προσπαθώντας να μοιάσει στη μάνα και να γίνει φιλική με το κοινό,τσιρίζει. Ναι, τσιρίζει πολύ. "Γειάαααααααααα σαςςςςςς...Τι θα πάαααααααρετεεεεεεεεεε?" Και ακολουθεί η προαναφερθείσα στιχομυθία καταλήγωντας στο να λέει "Μία κοντή,ξεροψημένη,με σουσάμι για τον ψηλό κύριο με το παλτόοοοοοοο".Και όλοι με κοιτάνε λες και ψώνισα κάτι εξωπραγματικό.Και να τονίσω πως οι τσιρίδες είναι τέτοιας έντασης και διάρκειας σκοπίμως, για να προκαλέσουν την περιέργεια του κόσμου.Γιατί αν ακούσεις κάποιον να ουρλιάζει έτσι πρωί πρωί, άνθρωπος είσαι,θα πας να δεις ποιον σφάζουν.Μόλις διαπιστώσεις πως όλοι είναι υγιείς θα πεις "Μια που ήρθα δε παίρνω και μια φραντζόλα ψωμί?".
Καταλάβατε λοιπόν?Σας αφήνω τώρα να πάω να επισκεφθώ τις κυρίες φουρνάρισσες.Και σήμερα το δράμα μου θα είναι μεγαλύτερο γιατί έχω να αγοράσω και τυρόπιττα.Ελπίζω να μην ερωτηθώ πάνω σε όλα τα είδη τυρόπιττας που διαθέτει το κατάστημα.
Γειάααααααααααααααααααααααα σαααααααααααααααααααςςςςς

Ιστορία καθημερινής αδιαφορίας

Και μιας που είχα να γράψω τόσο καιρό ας σας πω και μια ιστορία στα πλαίσια των city stories που μου έκανε τρομερή εντύπωση και ομολογώ πως με συγκίνησε ιδιαίτερα.
Υπάρχει μία μεγάλη διασταύρωση στο Ίλιον, όσοι μένουν κοντά θα τη γνωρίζουν, αυτή του Λακιώτη, στη συμβολή της Λεωφόρου Θηβών και της Παπανδρέου. Καθημερινά διέρχονται εκατοντάδες αυτοκίνητα, έχει το μποτιλιαρισματάκι της, έχει κι ένα παλιοφάναρο που ανάβει μια στο τόσο, τέλος πάντων έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας κεντρικής μεγάλης διαστάυρωσης της Αθήνας. Βέβαια από τέτοιο κομβικό σημείο δε θα μπορούσαν να λείψουν και οι κάθε λογής επαίτες·
Ανάπηροι, αλλοδαποί με το γνωστό κοντάρι για τα παρμπρίζ, λουλούδια ή την τελευταία μόδα στα προϊόντα δρόμου, ο τεράστιος αναπτήρας και φυσικά χρήστες ναρκωτικών ουσιών όπου ένας εξ αυτών ήταν ο λόγος της σημερινής μου ανάρτησης.
Απογευματάκι Τρίτης και φυσικά η κίνηση είναι αυξημένη. Περιμένω στο αυτοκίνητο μου, σταματημένος επί της Θηβών με σκοπό να στρίψω αριστερά στην Παπανδρέου με κατεύθυνση προς Πετρούπολη. Και τότε ακούω το συνεχές κορνάρισμα που συναντάται σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Βλέπω το συγκεκριμένο όχημα σταματημένο στην κάθοδο της Παπανδρέου να προσπαθεί να διασχίσει τη Θηβών για να κατευθυνθεί προφανώς προς το κέντρο. Όλες του οι προσπάθειες, τα αναμένα του αλάρμ, τα κορναρίσματά του και τα δειλά του βήματα προς τα εμπρός προκειμένου να τον παρατηρήσουν οι διερχόμενοι και να σταματήσουν, έπεσαν στο κενό. Ξαφνικά ένας εξ αυτών των ανθρώπων που ζητιανεύουν, ένας από αυτούς που με τόση αδιαφορία αντιμετωπίζουμε καθημερινά, ένας άνθρωπος σωματικά και πνευματικά ασθενής και κατεστραμμένος από τα ναρκωτικά είχε το θάρρος να κάτσει στη μέση του δρόμου και να σταματήσει τη κυκλοφορία για να περάσει το όχημα που είχε την ανάγκη. Έπειτα αυτός ο άνθρωπος γύρισε πάλι στο πόστο του, να ζητιανέψει για τη δόση του και να αντιμετωπίσει τα αδιάφορα μάτια των συμπολιτών του.
Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ένας καθημερινός ήρωας; Δε θα άξιζε μια μεταχείριση διαφορετική; Γιατί μπορεί να είναι ασθενής, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση στάθηκε πιο χρήσιμος στη κοινωνία από εμένα, εσένα και όλους όσοι παρευρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στη διασταύρωση, πιο χρήσιμος ακόμα και από αυτούς που καθόνται στα έδρανα της Βουλής. Αυτός ο χρήσιμος άνθρωπος λοιπόν μπορεί να μην έχει που να μείνει, να μην έχει τι να φάει, μπορεί αύριο να τον δούμε σε κάποιο δρόμο λιπόθυμο, μπορεί μπορεί μπορεί...... Αυτόν το χρήσιμο άνθρωπο θα τον αντιμετωπίσουμε σαν κατακάθι, σαν εγκληματία, σαν δημόσιο κίνδυνο. Και διερωτάμαι· Γιατί ρε γαμώτο;
Τέλος πάντων, γύρισα σπίτι σκεπτόμενος το γεγονός αυτό και η ζωή μου κύλησε έπειτα στους κανονικούς της ρυθμούς. Καθημερινές ιστορίες που σε συγκινούν για δυο λεπτά κι έπειτα ξεχνιούνται μέσα στη δίνη των υποχρεώσεων του καθενός. Και το κακό διαιωνίζεται...Και ο ήρωας αυτός θα μείνει για όλη του τη ζωή αφανής και άγνωστος.
Δεν έχω να πω τίποτε άλλο...Σας αφήνω να σκεφτείτε και να βγάλετε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας...

Πέρασε κι αυτό..Και μετά τι;

Από τη στιγμή που έγιναν οι εθνικές εκλογές και ορκίστηκε η νέα κυβέρνηση, εδώ και δύο μήνες περίπου, κάθε μα κάθε μέρα ακούω κι ένα άσχημο νέο στις ειδήσεις που αφορά τη χώρα μας και τα διάφορα προβλήματα που την ταλαιπωρούν όπως την οικονομική της θέση έναντι των ισχυρών της Ευρώπης και τις πάσης φύσεως εσωτερικές αναταραχές. Όχι ότι πριν, δεν άκουγα αλλά τώρα που έχουν βγει στη φόρα οι ατασθαλίες της προηγούμενης κυβέρνησης και είδαμε πια με στοιχεία πως είμαστε μακράν η πιο τριτοκοσμική σε αντιλήψεις και νοοτροπία χώρα της Ένωσης, με διακατέχει ένα αίσθημα ντροπής και παράλληλα αηδίας και αναγούλας.
Ο εγκέφαλός μου δέχεται πληροφορίες ασταμάτητα, περί δημοσιονομικού ελλείματος, περί Αλμούνια, περί μέτρων επιτήρησης, στο ενδιάμεσο μπαίνει κι ο Σαμαράς, όλα αυτά ανακατεύονται με τη μαύρη επέτειο του Γρηγορόπουλου για να έρθει το επιδόρπιο των επεισοδίων στην πρωτεύουσα και σε άλλες μεγάλες πόλεις και να έχουμε έτσι ένα πλήρες γεύμα ειδήσεων, τις οποίες καθώς τις μασάμε μας αφήνουν μια στιφή γεύση και ένα βλέμμα απλανές και άχαρο που από μόνο του απαντάει στο ερώτημα που έχει δημιουργηθεί σε πολλούς από εμάς • Που στο διάολο πάμε;
Κρίση, επιτήρηση, λιτότητα, το καλάθι της νοικοκυράς που φέτος προβλέπω πως θα είναι φτωχότερο από ποτέ, αστυνομία που από δολοφόνοι (για πολλούς) μετατρέπονται σε ήρωες και προστάτες από τη μια μέρα στην άλλη, και μέσα σε όλα αυτά ο απλός κοσμάκης, που περιμένει λίγο τις γιορτές να ξεδώσει και που καταριέται το ρημάδη το δήμαρχο ο οποίος δε λέει να στολίσει την Αθήνα μπας και κινηθεί λίγο η αγορά και κατεβούμε να φάμε κανά χριστουγεννιάτικο λουκουμά στον Κρίνο σαν άνθρωποι. Φοβόμασταν μήπως ξανακαεί η Αθήνα όπως πέρυσι. Στηθήκαμε στις τηλεοράσεις από το απόγευμα για να παρακολουθήσουμε το θέαμα και το μόνο που είδαμε ήταν ένας κύριος της ομάδας Ζ να παρασέρνει με τη μοτοσυκλέτα του ένα άλλο κύριο που εκπροσωπούσε με τον καλύτερο τρόπο την ιδεολογία της Αναρχίας και πέντε έξι άλλα μικροεπεισόδια. Τίποτα από τα περσινά αίσχη.
Και μιας που αναφέρομαι στα επεισόδια να σας πω και την αμαρτία μου. Υποστηρίζω τις δυνάμεις καταστολής. Όχι ότι επικροτώ τον τρόπο με τον οποίο καταστέλουν τη βία στους δρόμους.Θα προτίμούσα να χρησιμοποιούσαν αντλίες νερού αντί για δακρυγόνα, κλομπς και δακρυγόνα. Τους υποστηρίζω γιατί βαρέθηκα. Βαρέθηκα τους δήθεν, βαρέθηκα τους ιδεολόγους της πορδής που χρησιμοποιούν το θάνατο ενός παιδιού για να βγάλουν το κομπλεξισμό τους με το χειρότερο τρόπο ενάντια στις περιουσίες του κοσμάκη φορώντας κουκούλα. Να την βγάλετε την κουκούλα σας κύριοι και να δηλώσετε την αντίδρασή σας με πρόσωπο καθαρό και διαυγές. Ντρέπεστε που είστε αντεξουσιαστές όπως αποκαλείστε ή μήπως η μαύρη σας κουκούλα κρύβει κάτι άλλο? Βαρέθηκα να βλέπω να σπάνε ΑΤΜ, Starbucks, βιτρίνες πολυκαταστημάτων και άλλων μικρότερων επιχειρήσεων, να ξηλώνουν μάρμαρα από προσόψεις πολυκατοικιών επειδή τάχα μου είναι ενάντια στον καπιταλισμό, τη παγκοσμιοποίηση και την αστυνόμευση του κράτους.Βαρέθηκα να βλέπω να προβάλουν τη μέρα που σκοτώθηκε ένα παιδί ως εξέγερση των νέων, να ακούω τα μέσα ενημέρωσης από τη μια να κατηγορούν την αστυνομία για ολιγορία και από την άλλη με τη παραμικρή σύλληψη να ξανακατηγορούν τη δημόσια αρχή πως χτυπάει παιδιά. Βαρέθηκα το φοιτηταριό, τους ακαδημαϊκούς πολίτες, που κάτω από χρωματισμένα πανό εναντιώνεται σθεναρά στα παραπάνω. Φασίστες αποκαλούν τους αστυνομικούς και κάθε κυβέρνηση που θα αποπειραθεί να σπάσει το πανεπιστημιακό άσυλο, γιατί λένε δε θα διακινούνται ελεύθερα οι ιδέες τους. Τέσσερα χρόνια φοιτητής δεν είδα ποτέ μια ιδέα να προσπαθήσει να διακινηθεί μέσα στο χώρο του πανεπιστημίου. Πολύ σωστά πάντως έθεσε το θέμα του ασύλου ο Άδωνης. «Ας κανονίσουμε μια συζήτηση στο Πολυτεχνείο εγώ, ο Πλεύρης, ο Βορίδης με τους φοιτητές και ας δούμε πόσο ελεύθερα θα διακινηθούν οι ιδέες μας». Έχει άδικο; Δε νομίζω. Αν τολμήσουν να διαβούν τη πύλη του ιδρύματος θα τους στήσουν στα δύο μέτρα. Για πια ελευθερία ιδεών μιλάμε τελικά; Δε λέω βέβαια πως ο Άδωνης είναι πρεσβευτής της ελευθερίας λόγου, αλλά δεν έχει δίκιο; Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες με τα αμπέχονα και τα ταγάρια, που αφήνοντας ένα μούσι κι ένα μαλλί γίνονται αυτόματα σύγχρονοι Βελουχιώτηδες και μόλις πάνε να βολευτούν κάπου ξεχνάνε και την ιδεολογία και τα πάντα, αυτοί είναι που μάχονται για την ελευθερία λόγου και ιδεών.
Τα έχουμε δει παιδιά και τα έχουμε σιχαθεί όλα. Ας στρωθούμε λοιπόν στη δουλειά και ας κοιτάξουμε πως θα κάνουμε τη χώρα μας καλύτερη γιατί οι ιδεολογίες και οι φιλοσοφίες το μόνο που κάνουνε είναι να μας κρατάνε κολλημένους στο παρελθόν και χωρίς όραμα για το μέλλον. Και η χώρα αυτή τη στιγμή χρειάζεται ανθρώπους με σοβαρότητα και οράματα. Όχι επαναστάτες του κώλου που κράζουν τη παγκοσμιοποίηση και το καπιταλιστικό σύστημα αλλά καρπώνονται τα αγαθά του με μανία. Εργάτες χρειαζόμαστε και όχι ιδεολόγους. Ίσως αν προσπαθήσουμε κι εμείς να γίνουν όλα καλύτερα και να μην έχουμε την ανάγκη για επαναστάσεις. Ίσως πρέπει να κάνουμε επανάσταση μέσα μας για να ξεφύγουμε από το λήθαργο της τεμπελιάς και της πονηριάς. Και όλα τα άλλα θα έρθουν...


Η φωτογραφία τραβήχτηκε από τον vrypan στις 10/12/2008 μετά τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα, περνώντας από Εξάρχεια. Αναφέρεται και στο xblog.gr

Ώρα για τσάι?

Επειδή μπήκε για τα καλά ο χειμώνας και με έχει πιάσει μια μανία με τα ζεστά ροφήματα, πέρα από τον ελληνικό καφέ για τον οποίο μιλήσαμε σε προηγούμενη ανάρτηση, θα αναφερθώ τώρα στο τσάι.
Ποτέ μου δεν έπινα τσάι παρά μόνο όταν ήμουν άρρωστος και η μητέρα μου μου το σέρβιρε παρέα με δυο φρυγανιές, τις οποίες βουτούσα σε κομματάκια μέσα στο ζεστό ρόφημα. Γενικά το είχα συνδυάσει με πορσελάνινα σερβίτσια, τσαγιερά και κυρίες μιας κάποιας ηλικίας οι οποίες έφεραν εμπριμέ φόρεμα με φουρό και μαζευόντουσαν σε ένα σπίτι και εξασκούσαν την κουτσομπολική επιστήμη. Επιπλέον το να παραγγείλεις τσάι έξω είναι κάτι το οποίο θεωρώ εξαιρετικά επίπονο, μιας και σου έρχεται ένας δίσκος με τσαγερό, φλιτζάνι, κουταλάκι, μπολάκι με κύβους ζάχαρης, φακελάκια τσαγιού, μπισκοτάκι με αποτέλεσμα να χωράς μόνο εσύ και το ρόφημά σου στο στενό τραπεζάκι της καφετέριας και οι υπόλοιποι της παρέας να καταριούνται την ώρα και τη στιγμή που βγήκαν μαζί σου αφού ούτε τα τσιγάρα τους δε μπορούν να ακουμπήσουν κάπου.
Πηγαίνοντας στο Λονδίνο τον περασμένο Μάρτιο, η άποψή μου για το τσάι άλλαξε άρδην, όταν επισκέφθηκα το κατάστημα Fortnum and Mason στο Piccadilly. Αγόρασα φακελάκια Earl Grey τα οποία απολαμβάνω σπίτι μόνο, με τη συνοδεία της Mind the gap κούπας μου και μπισκότων Μιράντα Παπαδοπούλου τα οποία έχουν εφευρεθεί μόνο για να τα βουτάς σε ελληνικό ή τσάι. Και επειδή τα αποθέματα σε Earl Grey τελειώνουν ο μόνος τρόπος να τα προμηθευτεί κανείς αν δεν βρίσκεται στο Λονδίνο, είναι φυσικά μέσω του διαδικτύου. Η παραγγελία μου δόθηκε το Σάββατο και περιλαμβάνει πέρα από τσάι σε 2 γεύσεις (κλασικής και φράουλας), διάφορα είδη μαρμελάδων και άλλων εδεσμάτων. Εκτός από αυτά τα είδη υπάρχει πληθώρα προϊόντων που μπορεί να αγοράσει κανείς από τυριά και κέικ μέχρι είδη για το σπίτι και προσωπικά δώρα για όλα τα μέλη της οικογένειας. Αξίζει λοιπόν το κόπο να πάτε ένα διαδικτυακό ταξίδι στο κατάστημα αυτό και που ξέρετε; Μπορεί η ώρα για τσάι να γίνει και δικός σας θεσμός...

Η μαγεία του καφέ

Ένας όμορφος περίπατος με το φίλο ή τη φίλη σου, η παρακολούθηση ενός αγώνα με τους κολλητούς σου, η ανάγνωση ενός ωραίου βιβλίου ή ενός ενδιαφέροντος άρθρου, ένα νόστιμο δείπνο ή ένας μερακλίδικος πρωινός καφές, είναι μερικές από τις μικρές απολαύσεις που μπορούν να ομορφύνουν την καθημερινότητα της ζωής σου. Σήμερα θα σταθώ στην τελευταία αναφερθείσα απόλαυση· αυτή του πρωινού καφέ ή γενικά του καφέ.
Πίνω τρεις με τέσσερις καφέδες τη μέρα και ζήτημα αν απολαμβάνω τον ένα από αυτούς. Φυσικά ο πρωινός μου καφές δε καταναλώνεται σπίτι για τον απλούστατο λόγο ότι ξυπνάω στις έξι κάθε πρωί, τρώω δυο μπισκότα, στρίβω τρία τσιγάρα για το δρόμο και ξεκινάω για το μαρτύριο της Εθνικής οδού Αθηνών – Λαμίας, αγοράζοντας το φρέντο μου από ένα όμορφο συνοικιακό μαγαζάκι που οι υπάλληλοί του μου τον περιποιούνται κιόλας. Οι επόμενοι καφέδες είναι στη δουλειά, οι λεγόμενοι μηχανικοί καφέδες, οι οποίοι απλά πίνονται και δεν απολαμβάνονται. Συνήθως λόγω δουλειάς μπορεί να μείνουν εκεί ανέγγιχτοι, να παγώσουν, να τους δει η καθαρίστρια αχρησιμοποίητους και να μου τους πετάξει (το κάνει κάθε φορά αυτό και μου σπάει τα νεύρα). Οπότε λόγω αυτών των συγκυριών δεν τους ευχαριστιέμαι.
Εξ αυτών των σκέψεων ορμώμενος, αγόρασα χθες το καμινετάκι μου για να ψήνω τον ελληνικό καφεδάκο μου τα απογεύματα που θα γυρίζω από τη δουλειά. 36,46 € το πλήρωσα αλλά τα αξίζει τα λεφτά του γιατί το χρησιμοποιεί και η θεία η Κατίνα (γιόρταζε χθες) η οποία μου έφτιαξε καφέ σε αυτό τις προάλλες που όμοιό του δεν είχα ξαναματαπιεί. Άλλωστε το ψήσιμο του ελληνικού καφέ αποτελεί από μόνο του μια ιεροτελεστία , με το άρωμά του να αναδύεται σε όλο το χώρο, να τον περιμένεις καρτερικά να φουσκώσει και να βλέπεις να σχηματίζεται σιγά σιγά αυτή η σκούρα κρούστα στο φλιτζάνι..Η ευχάριστη έκπληξη ήταν πως η συσκευασία του καμινέτου συνοδεύεται και από οδηγίες και μυστικά για να φτιάξεις έναν ωραίο ελληνικό καφέ. Σήμερα κιόλας θα το δοκιμάσω. Ελπίζω να σταθεί αντάξιο των προσδοκιών μου και να καταφέρω να πετύχω αυτό το φοβερό καϊμάκι της θείας…

Guitar

Τις καθημερινές στις δέκα το βράδυ, στη συχνότητα του Sport Fm και στην εκπομπή Fight Club,ακούγεται το άσμα με το όνομα guitar..Στην αρχή ομολογώ πως δε με πολυενθουσίασε. Τη προηγούμενη χρονιά οι Βαϊμάκης - Τσαούσης ξεκινούσαν την εκπομπή τους με το Ramaya, ένα πολύ πιο ζωντανό και χαβαλετζίδικο τραγούδι. Μόλις όμως παρατήρησα τους στίχους του guitar και είδα και το παρακάτω βίντεο, άλλαξα γνώμη αμέσως. Δείτε και θα καταλάβετε...Τη καλημέρα μου σε όλους..

Το Τρόλεϊ

Το τρόλεϊ..Τι μπορεί να πει κανείς για αυτό το απίστευτα “βολικό” και “σύγχρονο” μέσο μαζικής μεταφοράς; Να σας πω εγώ..Τίποτα απολύτως. Προσωπικά εγώ που το ζω σε σχεδόν καθημερινή βάση μόνο αρνητικά μπορώ να βρω. Και φαντάσου πως δε το χρησιμοποιώ. Απλά τυχαίνει ως δια μαγείας, να το συναντάω στο δρόμο μου για το σπίτι ή για τη δουλειά και να μου σπάει τα νεύρα. Και πάντα όταν βιάζομαι να πάω κάπου. Βέβαια για να μην είμαι και απόλυτα κακός απέναντί του, όταν βιάζομαι συνήθως συναντάω μπροστά μου γερανούς και ανυψωτικά μηχανήματα, νταλίκες που κολλάνε σε στενά και δε μπορούν να στρίψουν, μπουλντόζες και εκσκαφείς, σχολικά που σταματάνε παντού και περπατάνε με ρυθμούς χελώνας, σκουπιδιάρικα, αλλά αυτό που συναντάω πιο συχνά απ’όλα (και εξ’αυτού το μένος που βγάζω σε αυτό το κείμενο) είναι το αγαπητό μου τρόλεϊ.
Στέκεται μπροστά μου με τον μεγάλο όγκο του, με την φοβερή του ταχύτητα των 40 χλμ μέγιστη και με τις απειλητικές του κεραίες να δεσπόζουν ολόρθες, και οι οποίες συχνά πυκνά ξεφεύγουν και πέφτουν από εκείνα τα ρημάδια τα καλώδια που υπάρχουν σε όλη την Αθήνα αναγκάζοντας τον οδηγό να προσπαθήσει να τα επανατοποθετήσει κάνοντας κάποιου είδους κινήσεις πιλοτικού χαρακτήρα. Εν τω μεταξύ την ώρα που οι κεραίες του “συμπαθούς” οχήματος θα κατεδαφιστούν αρχίζει ο γολγοθάς των οδηγών που βρίσκονται πίσω από τον κίτρινο γίγαντα, μιας και αυτός ακινητοποιείται αυτόματα και μαζί του και οι ζωές των παραπάνω που περιμένουν κανά μισάωρο να φτιαχτεί η βλάβη.
Το άγχος που μου προκαλεί το τρόλεϊ είναι ανεπανάληπτο. Μόλις το αντικρύσω, ρίχνω τα καντήλια μου, καταριώντας τη ρημάδα τη τύχη μου που δε με βοηθάει μια φορά να πάω στη δουλειά ή στο σπίτι μου σαν άνθρωπος, και αμέσως μετά καταβάλω κάθε δυνατή προσπάθεια και φυσικά νόμιμη, για να το ξεπεράσω και να ελευθερωθώ από τα ηλεκτρικά δεσμά του. Συνήθως οι προσπάθειές μου αποβαίνουν άκαρπες και καταλήγω να το ακολουθώ από πίσω μέχρι να βρω κάποιο άνοιγμα για να ξεπεταχτώ μπροστά του. Τώρα τελευταία, επειδή έχει καταλάβει πως μπορώ να το νικήσω μου κάνει ένα είδος πολέμου που δε ξέρω αν μπορώ να επικρατήσω · Μου φέρνει παρέα. Μάλιστα κυρίες και κύριοι. Δύο τρόλεϊ βρίσκονται πλέον στο δρόμο μου το ένα σε απόσταση 50 μέτρων από το άλλο και προχωράνε εξίσου νωχελικά. Και μπορεί να τύχει το ένα από αυτά να είναι από εκείνα με τη φισούνα, οπότε κάθε απόπειρα προσπέρασής του πέφτει στο κενό.
Θα μου πεις και το τραμ είναι αργό και κόβει την κυκλοφορία. Ναι, αλλά το τραμ είναι τουλάχιστον ρομαντικό. Σε ταξιδεύει σε άλλη εποχή, άσε που σου έρχεται να τρέξεις πίσω του και να πιαστείς από αυτό σαν λαθραίος επιβάτης όπως έχουμε δει σε παλιές ταινίες. Το τρόλεϊ όμως δε σου δίνει τίποτε από αυτά. Μόνο την εικόνα ενός μέσου απαρχαιωμένου και καθόλου χρήσιμου.Από τη μία έχουμε την ανάγκη για στροφή στα μέσα μαζικής μεταφοράς ως πιο οικολογική λύση και από την άλλη έχουμε ένα μέσο που καταναλώνει ρεύμα σαν τρελό, κάνει άσχημη την εικόνα της πόλης με τα τόσα καλώδια που έχουν απλωθεί για να τρέφεται και δεν εξυπηρετεί το κοινό μιας και πηγαίνει πιο αργά και από replay. Εγώ λέω να πάει από κει που ήρθε. Είστε μαζί μου;

Blogs, διαδηλώσεις ή μήπως τελικά όλοι είμαστε βλάκες?

Θυμάστε που σας έλεγα πως το πρωί ακούω στο αυτοκίνητο το σταθμό Nitro Radio; Άκουσα κάτι πριν 2 μέρες από τον κατά τ’άλλα συμπαθέστατο παραγωγό που με ξένισε κάπως. Είπε κατά λέξη τα εξής : “ Όποιος βλάκας έχει μια ιδέα, φτιάχνει ένα blog και την παρουσιάζει”. Ωραία. Δηλαδή τώρα τί; Όλοι εμείς είμαστε βλάκες; Όλοι όσοι γράφουμε τις ανησυχίες μας, τις ιδέες μας, τις εμπειρίες μας είμαστε απλοί βλάκες; Ε όχι. Προσβλήθηκα και πειράχτηκα. Όχι ότι έγινε τίποτα κιόλας γιατί ο καθένας έχει ελευθερία λόγου και μπορεί να λέει ότι θέλει. Αλλά το να χρησιμοποιεί κάποιος τόσο εύκολα τη λέξη “βλάκας” χαρακτηρίζοντας έτσι κάποιους ανθρώπους οι οποίοι πιστεύουν σε αυτό που κάνουν και αν μη τι άλλο σπαταλάνε χρόνο για να γράψουν κάτι που τους εκφράζει είναι τουλάχιστον κατακριτέο. Και για να μη παρεξηγηθώ, δε θεωρώ ότι γράφω κάτι το ουσιαστικό ή άξιο προσοχής και ούτε προσάπτω στον εαυτό μου τη ταμπέλλα του blogger. Αλλά είναι κρίμα για ανθρώπους που ασχολούνται και που προσφέρουν μέσα από τα κείμενά τους να βγαίνει κάποιος ξαφνικά και να τους προσβάλει έτσι. Βέβαια θα μπορούσα κι εγώ με τη σειρά μου να χαρακτηρίσω ως βλάκα κάθε συγγραφέα, ποιητή, ζωγράφο, τραγουδιστή με την αιτιολογία πως επειδή έχει μια “ιδέα” και θέλει να την εκφράσει γράφει ένα βιβλίο, ένα ποίημα, φτιάχνει ένα πίνακα ή δημιουργεί ένα τραγούδι. Εν τέλει σύμφωνα με τα λεγόμενα του ραδιοφωνικού παραγωγού κάθε άνθρωπος σε αυτή τη δόλια τη χώρα, είναι βλαξ και δε πρέπει να εκφράζεται με κανένα τρόπο.
Συζητώντας το με τη φίλη μου, μου είπε πως πολύ δημοσιογράφοι έχουν την ίδια άποψη με τον εν λόγω παραγωγό καθώς θεωρούν πως πολλοί bloggers μπορούν να αποδειχθούν απειλή για τη δουλειά τους. Ήμαρτον δηλαδή. Δε βλέπουν δηλαδή πως ο κόσμος έχει βρει νέο τρόπο να εκφραστεί ή να αντιδράσει ,από το να τρέχει κάθε τρεις και λίγο στις πατροπαράδοτες διαδηλώσεις και πορείες για να πει κάτι, το οποίο φυσικά σχεδόν πάντα χρωματίζεται κάτω από ένα πανό. Δε βλέπουν πως κάποιοι δε μασάνε τη τροφή που τους δίνουν, αλλά την επεξεργάζονται πρώτα και αν δε τους αρέσει τη φτύνουν. Αντί να το υποστηρίξουν αυτό το κατακρίνουν. Δηλαδή μόνο αυτοί (οι δημοσιογράφοι) πρέπει να έχουν άποψη για το καθετί και μεις πρέπει να τους ακούμε. Έλεος δηλαδή. Κύριε ραδιοφωνικέ παραγωγέ, θα σας στεναχωρήσω, αλλά ως βλάκας που είμαι (κι εγώ και όλοι μας) θα δώσω όλες τις δυνάμεις μου(μας) για να γράφω (γράφουμε) με σκοπό να μου (μας) προσάψετε πιο βαρείς χαρακτηρισμούς από αυτό του απλού βλάκα. Ίσως τότε αυτά που όλοι γράφουν στα blog τους αποκτήσουν κάποια αμυδρή αξία για σας...

Caveman

Ο άνθρωπος των σπηλαίων..Ο προϊστορικός άντρας, ο κυνηγός, ο προστάτης της σπηλιάς και της οικογένειάς του..Αυτόν τον άνθρωπο ενσάρκωσε με απόλυτη επιτυχία ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης στο ομόνυμο έργο του Rob Becker που παρακολούθησα την Παρασκευή το βράδυ στο θέατρο Coronet. Παραλληρίζει τον άντρα του σήμερα με τον προϊστορικό, τον κηνυγό, και τη γυναίκα με την αντίστοιχη προϊστορική, τη συλλέκτρια, και εξηγεί μέσω των νεατερνταλικών αυτών χαρακτηριστικών τις τώρα συμπεριφορές μας όσον αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις. Πολύ ωραία ιδέα, πολύ καλή ηθοποιΐα από τον Κυριακίδη, αρκετό γέλιο και σίγουρα προβληματισμός, μιας και σε όσα περιέγραφε η παράσταση βρίσκεις αρκετές ομοιότητες με τη δική σου καθημερινή ζωή.
Δε θα αναφέρω τίποτα παραπάνω για το θεατρικό γιατί πιστεύω πως αξίζει να παέι να το δει κάποιος χωρίς να γνωρίζει τις λεπτομέρειες του έργου.Το μόνο που θα πω είναι το γενικό νόημα και ο επίλογός του.Πως όσο διαφορετικός και αν είμαι από αυτήν, όταν τη βλέπω να κοιμάται δίπλα μου, νιώθω αυτή την ανάγκη, αυτό το ακαταμάχητο συναίσθημα, να θέλω να τη προστατέψω με όποιο μέσο διαθέτω, με όλο μου το είναι!!! Και αυτό είναι που με κάνει τελικά άντρα..

In good company

Αυτός είναι ο τίτλος της ταινίας που είδα που είδα το μεσημέρι της Κυριακής σε DVD..Μη φανταστείτε κανένα έπος..Μια κλασική κωμωδιούλα με απλό στόρυ που όμως έκρυβε κάποιες μεγάλες αλήθειες που με έβαλαν σε σκέψεις.
Η ιστορία έχει να κάνει με τη ζωή 2 αντρών, του διευθυντή πωλήσεων ενός περιοδικού ηλικίας 51 ετών, ο οποίος υποβιβάζεται εν όψει της εξαγοράς της εταιρείας του από μία μεγαλύτερη και του καινούριου του αφεντικού ο οποίος έχει ακριβώς τα μισά του χρόνια και είναι απόλυτα εργασιομανής σε βαθμό που ούτε φίλους έχει, διαλύεται ο γάμος του που κράτησε 5 μήνες και ψάχνει εναγωνίως να βρει λόγο ύπαρξης πέρα από τη δουλειά.
Αμερική θα μου πεις, άλλοι κανόνες, εκεί δουλεύουν 15 ώρες τη μέρα και άρα δε τους μένει ελέυθερος χρόνος για να χαρούν τη ζωή και την ανταμοιβή της πολύωρης εργασίας τους. Και αναρωτιέμαι μήπως και στη χώρα μας συμβαίνει το ίδιο. Εμάς άραγε μας μένει ελεύθερος χρόνος ή γινόμαστε το ίδιο με το νέο αφεντικό του 51χρονου; Μπορούμε να αντέξουμε το βάρος της νέας τάξης πραγμάτων; Γιατί το λεγόμενο αμερικάνικο όνειρο (δικό σου σπίτι, δικό σου αμάξι,οικογένεια και αρκετά λεφτά για να ζεις) αρχίζει ή μάλλον ήδη έχει γίνει και ελληνικό όνειρο. Και για να το πραγματοποιήσουμε πρέπει δυστυχώς να κάνουμε δύο τουλάχιστον δουλειές, να γίνουμε έρμαιο των αφεντικών, να θυσιάσουμε κάθε προσωπική μας φιλοδοξία στο βωμό του ονείρου, να παραμερίσουμε τη δημιουργικότητά μας για να κυνηγήσουμε το χρήμα.Και ερωτώ, αξίζει τελικά να κάνεις μια δουλειά που δε σου αρέσει μόνο και μόνο επειδή σου δίνει αρκετό χρήμα; Αξίζει να καταρακώνεται καθημερινά η ψυχολογία σου αντί να προσπαθήσεις να κυνηγήσεις αυτό που πραγματικά σου αρέσει; Το νέο αφεντικό του 51χρονου εν τέλει άφησε τη δουλειά του και ασχολήθηκε με τον εαυτό του. Έβγαλε το κουστούμι του και φόρεσε τζινάκι και φούτερ.Σταμάτησε να κάνει τζόκινγκ στο διάδρομο που είχε εγκαταστήσει σπίτι του και άρχισε να τρέχει στη παραλία. Βρήκε την πραγματική ευτυχία; Δε μας το έδειξε η ταινία. Αυτό που κατάλαβα είναι πως ξεκίνησε από την αρχή αλλά δε γνωρίζω ποια κατάληξη θα έχει τελικά. Όταν φτάσει στην ηλικία των 51 και κάνει απολογισμό της μέχρι τότε ζωής του, θα καταλάβει αν έκανε το σωστό ή όχι. Το σίγουρο και το κυριότερο είναι πως βρήκε τον εαυτό του. Και πως είναι ακόμη μικρός για να κερδίσει το χαμένο χρόνο και να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος. Το θέμα είναι πως αυτός καλά τη βόλεψε. Με μας τι γίνεται;;;

No pain no gain..

Είπα κι εγώ να πάω να γραφτώ σε ένα παλιογυμναστήριο..Δε κουνάω που δε κουνάω, όλο γραφείο σπίτι- σπίτι γραφείο και κανάς καφές αραιά και πού, σκέφτηκα πως θα μου κάνει καλό να ασκήσω λιγάκι το ταλαιπωρημένο από το καθισιό κορμί μου.Πήραμε λοιπόν τη μεγάλη απόφαση με τον αδερφό μου και αρχές του μήνα γραφτήκαμε στο συνοικιακό μας γυμναστήριο με σκοπό να το επισκεπτόμαστε τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα.
Τώρα θα μου πείτε τι μας νοιάζει εμάς ρε που πας γυμναστήριο?Ε λοιπόν να σας νοιάζει, ειδικά εσάς που σκέφτεστε να γραφτείτε οσονούπω.Οι γυμναστές είναι τέρατα..Ναι,ναι..ανθρωπόμορφα τέρατα που φοράνε ένα χαμόγελο, σου μιλάνε φιλικά και μετά σε ρίχνουν χωρίς δισταγμό και τύψεις στα μηχανήματα του διαβόλου.Το διαπίστωσα κατά την τέταρτη επίσκεψή μου όπου μια γυμνάστρια με έβαλε να κάνω ίσως το πιο σατανικό απ'όλα...το μονόζυγο.Βρε δε θέλω της έλεγα.Θα το κάνεις με πρόσταξε.Το αποτέλεσμα?Από το πιάσιμο δε μπορούσα να κλείσω τα χέρια μου για δύο μέρες.Σα μπαγάσας περπατούσα. Τώρα πείτε μου είναι συμπεριφορά αυτή? Χθες πάλι η ίδια γυμνάστρια πήγε να μας ρίξει στα δόντια του "κακού"...έτσι έχουμε ονομάσει τον πιο αιμοβόρο γυμναστή εκεί μέσα, ο οποίος ειδικεύεται στους κοιλιακούς.Μία ώρα κοιλιακούς θέλανε να μας βάλουνε να κάνουμε.Βρε ουστ..Τις προάλλες πάλι, μου λέει ένας πως έχω την άσκηση που λέγεται "όρθιες εμπρόσθιες έλξεις στην τροχαλία με σκοινί". Με σκοινί???? του λέω.Ναι με σκοινί, μου αποκρίνεται κοιτώντας με νευριασμένος.Μα γιατί να μη πάρω το παλούκι αντί για το σκοινί που φαίνεται πιο εύκολο?Με σκοινί, μου ξαναείπε και αυτή τη φορά δε σήκωνε αστεία.Έκανα το σκοινί και πιάστηκα για μια ακόμα φορά.
Τελικά είχαν δίκιο οι αρχαίοι που λέγανε πως τα αγαθά κόποις κτώνται, αλλά όχι κι έτσι.Πάω τώρα για ένα ακόμα δίωρο βασανιστηρίων.Το θέμα του μαζοχισμού που με διακατέχει θα σας το αναλύσω σε επόμενη ανάρτηση.

Εμείς οι Έλληνες...

Καθώς επιστρέφαμε από το central park το βράδυ της Παρασκευής και σε κάποιο φανάρι της γειτονιάς μας, ήρθαμε αντιμέτωποι με το εξής γεγονός: Κάποιος κύριος, ηλικίας γύρω στα 40 και οδηγώντας ένα μαυρό mazda RX κάτι, παραβίασε με θράσσος και σχετική αναίδεια τον κόκκινο σηματοδότη, αψηφώντας τους υπόλοιπους οδηγούς που περίμεναν στη διαστάυρωση. Ο εν λόγω κύριος φαίνεται βιαζόταν πολύ, μιας και σχεδόν μετά από ένα λεπτό ξεκινήσαμε και τον είδαμε να παρκάρει 2 στενά πιο πέρα. Σαν να μας είπε δηλαδή " Εγώ είμαι ο έξυπνος ο ελληνάρας και δε κολλώνω πουθενά.Θα περνάω με κόκκινο κι εσείς θα περιμένετε, θα σας φάω τη σειρά στην εφορία, στη τράπεζα, παντού, γιατί εγώ είμαι Έλληνας με Ε κεφαλαίο και οφείλετε εσείς οι υπόλοιποι να με σέβεστε και να υποτάσσεστε στη δική μου ανωτερότητα". Ίσως υπερβολικό αυτό που λέω αλλά εγώ έτσι ένιωσα. Και σκέφτηκα όλα όσα είδα στο κέντρο κατά τη διάρκεια της βραδινής μου βόλτας. Ενώ έψαχνα να παρκάρω, η μόνη κενή θέση που βρήκα ήταν αυτή ενός αναπήρου. Στον επόμενο κύκλο που έκανα, η θέση αυτή ήταν κατηλειμένη από κάποιον κύριο που είχε ανάψει βέβαια τα αλαρμ δείχνοντας πως δε θα αφήσει το όχημά του εκεί όλο το βράδυ. Κι αν εκείνη τη στιγμή ερχόταν ο ανάπηρος? Γιατί να τον βάλεις τον άνθρωπο στη διαδικασία να περιμένει ή ακόμα και να σου πει μια κουβέντα και να παρεξηγηθείτε? Ο άλλος πάλι, κι ενώ περίμενα πάλι σε φανάρι εγώ και καμια δεκαριά αυτοκίνητα στη σειρά ο ένας πίσω από τον άλλο, ήρθε σαν κύριος από αριστερά, μας πέρασε όλους και μπήκε ξαφνικά πρώτος. Μου ήρθε να κατέβω να τον χειροκροτήσω για το κατόρθωμά του. Όλα παραδείγματα καθημερινά, όλα παραπτώματα στα οποία πολλοί από εμάς έχουμε παραπέσει και όλα δείχνουν πόσο ασεβής, αναιδής και χυδαία καταντάει η συμπεριφορά μας πολλές φορές.
Κι έρχομαι να παραλληρίσω τις παραπάνω "εμπειρίες" μου με αυτό που είπε ο κος Λαζόπουλος στην προηγούμενη εκπομπή του και που έχει αναφερθεί και σε αρκετα blogs..πως δε φτάνει να αλλάξει η κυβέρνηση για να γίνει μια χώρα καλύτερη.Πρέπει να αλλάξει κι ο κόσμος. Τελικά εμείς φταίμε ρε παιδιά. Ούτε ο Καραμανλής ούτε ο Παπανδρέου ούτε ο Μητσοτάκης ούτε κανείς. Μόνο ο λαός. Δεν έχουμε αποκτήσει τη μόρφωση, τη παιδεία για να κάνουμε κάτι σωστό, κάτι οργανωμένο. Το μόνο που κάνουμε? Να κλαιγόμαστε. Οι γιατροί θέλουν φακελάκι, οι εφοριακοί και το ΙΚΑ λάδωμα και το κινητό το Γερμανό του. Ήθελα και να'ξερα ποιός ήταν αυτός ο πρώτος που έδωσε φακελάκι σε γιατρό, ποιά ήταν η πρώτη επιχείρηση που λάδωσε εφοριακό..Γιατί αυτοί καταστρέψαν τη ζωή μας. Η άλλη βγήκε και είπε δημόσια πως λάδωσε πολιτικό για να διορίσει το παιδί της στο δημόσιο. Και πολύ σωστά παρατήρησε ο κος Λαζόπουλος, αυτή η γυναίκα θα ξαναπάει σε πολιτικό γραφείο για να διοριστεί ο κανακάρης της. Και όχι μόνο αυτή φυσικά. Και οι γιατροί θα ξαναπάρουν φακελάκια και οι εφοριακοί θα ξαναλαδωθούν και όλα θα κυλλάνε ομαλά και άναρχα όπως τώρα.
Και όση διάθεση κι αν έχει ένας πολιτικός να αλλάξει την κατάσταση της χώρας (που δε πιστεύω πως την έχει κανείς αλλά το δέχομαι γιατί δε μπορώ να συνεχίσω χωρίς την ελπίδα πως κάποια στιγμή κάτι καλό θα συμβεί στον τόπο αυτό) πώς μπορεί να το κάνει αυτό όταν εμείς οι ίδιοι βαλλόμαστε εναντίον του με τους παραπάνω τρόπους? Δε μας έχει κουράσει αυτή η αναρχία στη ζωή μας? Εγώ προσωπικά έχω τερματίσει. Και είμαι λίγο πάνω από τα 30 μου χρόνια. Πώς θα είμαι στα 50 δηλαδή. Αηδιασμένος? Μισάνθρωπος? Γιατί αυτό γινόμαστε σιγά σιγά. Βρίζουμε ο ένας τον άλλο και δεν έχουμε κάποιον να μας επαναφέρει στη τάξη, να μας τραβήξει από το αυτί και να μας πει "Φίλε αυτό που κάνει είναι λάθος. Μη το ξανακάνεις σε παρακαλώ". Αλλά εμείς οι Έλληνες ξέρουμε..Δε φταίμε εμείς. Ή μάλλον εμείς είμαστε οι μόνοι που δε φταίνει.Φταίει αυτός που μας κάνει τη παρατήρηση, οι Αμερικάνοι, ο Μπιλ Γκέιτς και γενικά ο οποιοσδήποτε αλλά εμείς όχι. Γιατί μάθαμε να είμαστε μια ζωή οι κλαψιάρηδες και οι αδικημένοι, οι έξυπνοι και οι πονηροί που πάντα επιβιώνουν και που αν ενωθούμε όλοι σαν μια γροθιά μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα.Με αυτό το παραμύθι πορεύεται στη ζωή ο σημερινός Έλληνας.
Ο Έλληνας που πέρασε με κόκκινο, ο Έλληνας που κατέλαβε τη θέση του ανάπηρου με το έτσι θέλω, η Ελληνίδα που λάδωσε το πολιτικό, όλοι αυτοί οι Έλληνες έχουν φέρει τη χώρα μας εκεί που είναι.Όλα αυτά τα καθημερινά μικροπράγματα που συναντάμε ,μπροστά μας και αδιαφορούμε για αυτά δείχνουν το χαμηλό μας επίπεδο σαν λαός.Γιατί δε μπορώ να δεχτώ ότι έχουμε επίπεδο όταν καταπατάμε τα δικαιώματα για ζωή μιας ευπαθούς κοινωνικής ομάδας όπως οι ανάπηροι ή δε σεβόμαστε το συνάνθρωπό μας σε οποιαδήποτε δραστηριότητά μας.Εμείς οι Έλληνες πρέπει τελικά να αλλάξουμε.Μπορούμε άραγε?

Μπαράκι με στυλ

Την Παρασκευή το βράδυ και μετά από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά, αποφασίσαμε να κατεβούμε μια βολτίτσα στο κέντρο της πόλης και γιατί όχι να πιούμε ένα χαλαρό ποτάκι σε κάποιο ζεστό και όμορφο μαγαζάκι. Πού θα βρούμε λοιπόν ένα τέτοιο μαγαζί στο κέντρο? Ή σε κάποιο στενάκι του Κολωνακίου ή στην πλατεία Καρύτση..Γκάζι και Ψυρρή λυπάμαι αλλά δε θα πάρω, ειδικά Παρασκευή βράδυ που θα γίνεται το έλα να δεις.Κάναμε λοιπόν 20 λεπτά να κατεβούμε από Πετρούπολη στο κέντρο και άλλα 45 να βρούμε κάποια θέση για παρκάρισμα..Δυστυχώς οι προσπάθειες μας στάθηκαν άκαρπες. Με τα αυτιά πεσμένα κάτω πήραμε το δρόμο προς την πλατεία Κάνιγγος και εκεί μας ήρθε η φαεινή ιδέα να επισκεφθούμε ένα μαγαζάκι στην αρχή της Λ.Αλεξάνδρας, στο νούμερο 2 για την ακρίβεια, όπου είχα κάτσει για καφέ κάποιο πρωινό ενός Νοέμβρη περιμένωντας να επιβιβαστώ στο ΚΤΕΛ για Θεσσαλονίκη. Central Park λέγεται και η φωτογραφία που σας δείχνω είναι τραβηγμένη από τότε. Όσοι δεν το ξέρετε σας προτείνω να το μάθετε. Είναι από τα μαγαζάκια που αδικούνται, κυρίως λόγω θέσης, αλλά έχει πολύ ωραία μουσική (rock και pop του 80 και του 90), καθαρά ποτά και προσωπικό γεμάτο καλή διάθεση.Ο χώρος είναι κάπως αναγεννησιακός, με πολλούς καθρέφτες και πολυελαίους αλλά το μαγαζί το διέπει ένας αχνός φωτισμός που κάνει την ατμόσφαιρα ιδιαίτερα όμορφη. Το καλό είναι πως δε το ξέρει ακόμα πολύς κόσμος (αν και λειτουργεί εδώ και αρκετά χρόνια) και έτσι είναι ότι πρέπει για χαλαρές βραδινές εξόδους. Το συστήνω ανεπιφύλακτα...

Cupcake Stop

Καλημέρα σε όλους. Έχω τη συνήθεια κάθε πρωί που ξυπνάω να χαζεύω λίγο στην τηλεόραση πριν ξεκινήσω για τη δουλειά. Σήμερα λοιπόν, κατά τις 6.20 το πρωί είδα ένα πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ στην εκπομπή Πανόραμα του Alter. Προερχόμενο από Νέα Υόρκη και με μια πολύ φρέσκια ιδέα, το πρώτο cupcake shop on wheels έκανε την εμφάνισή του στους δρόμους του Manhattan. Μάλιστα επιδή είναι συνεχώς εν κινήσει, χρησιμοποιεί το γνωστό site Twitter για να ενημερώνει τους υποψήφιους πελάτες του για τα δρομολόγιά του. Πραγματικά είναι από τις ιδέες που ομορφαίνουν την πόλη και εύχομαι ολόψυχα να συμβεί κάτι αντίστοιχο και στην Ελλάδα. Εγώ θα πήγαινα σε ένα τέτοιο μαγαζάκι για να πάρω το πρωινό μου. Εσείς?

Το πολυπόθητο netbook των μαθητών

Η σημερινή μου ανάρτηση έχει να κάνει με ένα θέμα που απασχολεί πολύ τα παιδιά του Γυμνασίου αυτές τις μέρες· Το δωρεάν laptop που μοιράζει το κράτος με αφορμή το τέταρτο κοινοτικό πλαίσιο στήριξης από την Ευρωπαϊκά ένωση. Από το καλοκαίρι τα παιδιά που τελείωσαν την έκτη δημοτικού περίμεναν πώς και πώς να ανοίξουν τα σχολεία για να πάρουν το πολυπόθητο κουπόνι που θα τους έδινε το δικαίωμα να αποκτήσουν δωρεάν ένα φορητό υπολογιστή. Πρώτη φορά στη ζωή μου είδα μαθητές να ανυπομονούν τόσο να ξαναπάνε σχολείο.
Προβλήθηκαν από την τηλεόραση και ακούστηκαν από το ραδιόφωνο ένα κάρο διαφημίσεις για το σχετικό θέμα, άλλες πετυχημένες (όπως αυτή με το πιτσιρικά που λέει στους γονείς του «Κάντε μου τόπο γιατί τα πήρα» με την οποία πολύ γελάω) και άλλες πλήρως αποτυχημένες.Για παράδειγμα άκουσα σήμερα για προσφορά laptop από το ΑΒ Βασιλόπουλος..Έλα Χριστέ και Παναγιά..Πουλάνε λοιπόν τους υπολογιστές με δώρο πολυμηχανήματα, οθόνες, δωρεάν συνδέσεις internet, δωρεάν μαθήματα Αγγλικών, δωρεάν αναβαθμίσεις windows κλπ κλπ κλπ..Σε λίγο με κάθε notebook θα χαρίζουν και smart στους μαθητές για να το συνοδεύουν στο σχολείο..
Και αναρωτιέμαι σε τι θα χρησιμέψει τελικά στους μαθητές ο φορητός υπολογιστής. Θα το παίρνουν μαζί στο σχολείο για να κάνουν μάθημα πάνω στις νέες τεχνολογίες; Θα κάθονται με τις ώρες σπίτι και θα αποροφάνε γνώση μέσω των εγκυκλοπαιδικών γνώσεων που προσφέρει το internet;
Να σας πω τι πιστεύω εγώ. Θα πήξουν τα παιδιά στο facebook και στα on line παιχνίδια. Ούτως ή άλλως τα πιο πολλά από αυτά έχουν ήδη υπολογιστή ή κάποιο συναφές μηχάνημα. Δεν είμαστε όπως την δεκαετία του ’90 που τα computer θεωρούνταν πολυτέλεια. Και ερωτώ · Αντί να χαρίζουν έτσι υπολογιστές και να σπαταληθούν ένα σωρό χρήματα με σαφώς αναμφίβολα αποτελέσματα στο τομέα της γνώσης και της μάθησης δε θα ήταν πιο φρόνιμο να αναβαθμίσουν ή να δημιουργήσουν αίθουσες υπολογιστών στα σχολεία, να προσλάβουν κι ένα δυο καθηγητές για να διδάσκουν και να παίρνουν τα παιδιά το πτυχίο ECDL ή κάποιο άλλο μέσα από κει; Δε θα ήταν πιο σωστό σε ένα ελεγχόμενο από τους καθηγητές περιβάλλον να μπορούσαν οι μαθητές να δραστηριοποιηθούν μέσω των υπολογιστών, να δημιουργήσουν, να αναζητήσουν, να μορφωθούν;
Με όλα αυτά θέλω να τονίσω πως για μια ακόμα φορά κατασπαταλούντε οι πόροι της ευρωπαϊκής ένωσης με τρόπο εμφανώς μή χρήσιμο. Πρέπει να καταλάβουμε πως η εκπαίδευση των νέων δεν οργανώνεται με το να χαρίσεις στο μαθητή ένα laptop. Ή αν το κάνεις πρέπει πρώτα να του έχεις χαρίσει τη δίψα και τη διάθεση για αναζήτηση και μάθηση και να έχεις φτιάξει την υποδομή για να μπορέσει να εργαστεί. Για μια φορά ας επενδύσουμε σωστά στη παιδεία...Θα το βρούμε μπροστά μας...

Μέρες ραδιοφώνου

Το να ακούς ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο το πρωί που πηγαίνεις στη δουλειά θεωρείται επιτακτική ανάγκη, ειδικά αν περνάς από την εθνική οδό όπου η κίνηση είναι ικανή να τσακίσει ακόμα και το παραμικρό ίχνος καλής διάθεσης που έχεις. Έχω δοκιμάσει να ακούσω τέσσερις ραδιοφωνικούς σταθμούς. Ο Rock FM ο οποίος το πρωί κατά την ταπεινή μου άποψη είναι αρκετά μελαγχολικός και δε σου δίνει τη ζωντάνια που χρειάζεσαι για να ξεκινήσεις καλά τη μέρα σου. Ο Sport Fm από τις 7 σου κάνει παρέα με αρκετό γέλιο με τους Θαναηλάκη – Τσαμόπουλο, αλλά με κουράζουν τα πολύ συχνά (ανά δεκάλεπτο) διαφημιστικά διαλείμματα. Δοκίμασα μια δόση και τον Εν Λευκώ, αλλά πήγα να κοιμηθώ στο τιμόνι με τις έθνικ μουσικές επιλογές του. Ο συγκεκριμένος σταθμός (πάντα κατά την ταπεινή μου άποψη) προτείνεται για τις απογευματινές κυρίως ώρες (από τις πέντε και μετά) που ανεβαίνουν λίγο οι ρυθμοί του και σε κάνει να έχεις διάθεση να βγεις από το σπίτι. Ο σταθμός που μου έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον τις τελευταίες εβδομάδες, είναι ο Nitro Radio. Από τις 7 βρίσκεται στον αέρα ο Βαγγέλης Χαρισόπουλος του οποίου η φωνή θεωρώ πως είναι ότι πρέπει για να σου κάνει παρέα το πρωί. Σχολιάζει την επικαιρότητα (αν και πολλές φορές δε συμφωνώ με τις απόψεις του), αναφέρεται σε διάφορα νέα από το διεθνή χώρο, κάνει λόγο για πολιτιστικά δρόμενα και γενικά πιστεύω πως είναι ένας πολύ καλός πρωινός συνοδηγός. Αν σας τύχει και αργήσετε κάπως (όπως εγώ που την προηγούμενη Δευτέρα έκανα το δρομολόγιο Πετρούπολη Κηφισιά σε 2 ώρες και κόντεψα να βγάλω το κεφάλι μου από το παράθυρο και να ουρλιάξω τόσο δυνατά που να τρομάξουν οι γύρω μου οδηγοί, αλλά σκέφτηκα πως θα με κλείσουν μέσα έπειτα) θα έχετε και την ευκαρία να ακούσετε και τις 2 κυρίες που συνοδεύουν τον Κο Χαρισόπουλο, την Μίνα Μπράκου και τη Μαριλού Ρεπάπη και συνθέτουν ένα πολύ καλό τρίο. Εσείς αλήθεια ποιο σταθμό ακούτε το πρωί;

Αυτή είναι η ζωή που θέλω;

Μας πεθάνανε στα ντιμπέιτ παιδιά.Πότε θα γίνουν, πώς θα γίνουν, θα κάθονται οι αρχηγοί των κομμάτων ή θα είναι ξάπλα, τι θα φορέσουνε στις συνεντεύξεις, θα είναι επιθετικοί ή όχι, τι θα πει ο ένας τι ο άλλος, ωραία η κόκκινη καρδιά που φορούσε η Αλέκα και άλλα πολλά. Κι εμείς σα τα ζώα καθόμασταν με τις ώρες, όντας πολιτικά ανήσυχοι, και τους βλέπαμε να μιλάνε και να τάζουνε ένα σωρό ιδεατές καταστάσεις, αυτοί οι σύγχρονοι Μαυρογιαλούροι που το « ΘΑ » έχει γίνει προέκταση της γλώσσας τους. Και αντί να τους ρίξουμε πέντε φάσκελα όπως στη πετυχημένη ελληνική ταινία, καθόμαστε και λέμε ωραία τα είπε ο Γιωργάκης, ταύρος ο Καραμανλής...Πουσαι συγχωρεμένη Μαλβίνα να σηκωθείς από το τάφο και να τους καμαρώσεις.
Με ρωτάνε τι θα ψηφίσω..Άκυρο τους απαντάω και μυδιάζουνε.Φυσικά δε με πιστεύει κανείς.Θα πάει το χέρι μόνο του θα πούνε και θα ρίξεις τον δικό μας.Αυτόν που νοιάζεται για τη χώρα και θα την αλλάξει.Μα σε τι βαθύ λήθαργο έχουμε πέσει όλοι μας.
Όπου και να γυρίσεις τα μάτια σου βλέπεις πράγματα που σε τρελαίνουνε, που θες να τα σχολιάσεις, να τα κράξεις, αλλά δυστυχώς σε παρασύρει το ρεύμα και κάνεις κι εσύ τα ίδια. Βλέπεις το κόσμο που θέλει μόνο να καταναλώνει..Και να καταναλώνει ακριβά. Αυξήσαν τα τέλη κυκλοφορίας αλλά μειώσαν το τέλος ταξινόμησης και νάσου ξαφνικά 22.000 καινούρια αυτοκίνητα τα 10.000 εκ των οποίων τζιπάκια.Και αυτό επειδή μειώθηκαν τα τέλη κατά ένα χιλιάρικο περίπου, σιγά το ποσό δηλαδή. Αμ τα laptop; Όλοι πλέον έχουν κι από ένα. Και δε βγάζω την ουρά μου απ’έξω. Κι εγώ θέλω. Αλλά όποιον και να δεις κουβαλάει κι από ένα στη τσάντα του, λες και γίναμε όλοι μεγαλοστελέχη και έχουμε τόσες εξωτερικές εργασίες που δε μπορούμε χωρίς το φορητό μας υπολογιστή. Για τα είδη ρουχισμού δε συζητάω. Η ατάκα που άκουσα από μια κυρία που μίλαγε στο σύζηγό της ενώ κοιτούσαμε και οι τρεις την ίδια βιτρίνα τα λέει όλα. «Μα καλά θα πάρεις παπούτσι που κάνει μόνο 60 ευρώ; Πόσο γερό μπορεί να είναι;». «Κυρία μου» πήγα να της πω, «60 ευρώ ισοδυναμούνε με 20 χιλιαρικάκια δραχμούλες. Κάποτε (όχι πολύ παλιά, πριν μια εφταετία) δε τολμούσες να δαπανήσεις το ποσό αυτό έτσι απλά και τώρα το θεωρείς ξεφτίλα;»..Το ανησυχητικό είναι πως πολλές φορές κι εγώ κάπως έτσι σκέφτομαι. Οπότε δε της είπα τίποτα και τα είπα μια και καλή στον εαυτό μου μπας και βάλω κι εγώ λίγο μυαλό.Και μπορώ να σας αναφέρω άπειρα παραδείγματα. Για οποιοδήποτε θέμα και αν αγγίξουμε. Έχουμε μοιραστεί πλέον σε νεόπλουτους φαντασμένους,ψευτοεπαναστάτες και δήθεν κουλτουριάρηδες. Μας έχουν κάνει έτσι.Μας έχουν περάσει τα νοήματα και τις ιδέες τους κι εμείς σαν τα καλά προβατάκια τα ακολουθούμε κατά γράμμα χωρίς να ξεφύγουμε ούτε ένα εκατοστό από την προγραμματισμένη μας (από άλλους) πορεία.
Και αναρωτιέμαι στην τελική...Αυτή είναι η ζωή που θέλω ρε γαμώτο;Να έχω σπίτι,αμάξι,δουλειά και λεφτά;Και να μπορώ να αγοράσω ότι μου καρφωθεί στο μυαλό; Αυτά είναι τα όνειρα των σημερινών ανθρώπων;
Αυτή τη χώρα θα αλλάξουνε οι προοδευτικοί πολιτικοί και υποψήφιοι πρωθυπουργοί; Γι’αυτό μας καλούνε να τους ψηφίσουμε και γεμίζουνε το δρόμο με αφισάρες και άνοστες διαφημίσεις; Και ποιά είναι αυτή η πολυπόθητη αλλαγή που περιμένουμε; Καλύτερη παιδεία; Μα αυτό το παλεύουνε οι εκάστοτε κυβερνήσεις εδώ και σαράντα χρόνια και κανείς δε κατάφερε τίποτα.Τώρα θα αλλάξει; Δουλειές για όλους; Ας γελάσω.Καλύτερα νοσοκομεία; Μεγαλύτεροι μισθοί; Τι απ’όλα θα αλλάξει; Το ξέρω πως τα μηδενίζω όλα αλλά πραγματικά θα κάτσω και θα περιμένω να δω τι θα γίνει.Κι εδώ θα είμαστε να τα λέμε.
Αυτά σκεφτόμουν στο διάλειμμά μου από τη δουλειά και ενώ έκανα το τσιγάρο μου στο μπαλκόνι και ψιλοκρύωνα. Το μόνο που βλέπω να αλλάζει προς το παρών πάντως είναι ο καιρός. Σας αφήνω τώρα γιατί πρέπει να γυρίσω στο γραφείο μου...

Το χρονικό μιας επιτυχημένης εξόδου...

Όπως σας είχα πει πριν λίγες μέρες είχα σκοπό να εξερευνήσω την Αθήνα από πολιτιστική πλευρά αυτό το Σεπτέμβρη.Ξεπερνώντας λοιπόν τους σκοπέλους της πρώτης μου απόπειρας και οπλισμένος με το σύνθημα "ο επιμένων νικά", ξεκίνησα το πρωί του Σαββάτου για το κέντρο..Φυσικά χρησιμοποίησα πάλι τα μέσα μαζικής μεταφοράς, οπότε έφυγα από το σπίτι κατά τις 8.30 το πρωί για να αποφύγω τυχόν κακοτοπιές..
Σε μια ωρίτσα περίπου βρισκόμασταν ήδη στον προαύλειο χώρο του μουσείου της Ακρόπολης.









Αν και κατά την ταπεινή μου άποψη η αρχιτεκτονική του κτιρίου δε πολυδένει με την γύρω περιοχή (Πλάκα), ωστόσο είναι αρκετά επιβλητικό και όμορφο.Η ουρά που είχε σχηματιστεί απ'έξω ήταν αρκετά μεγάλη αλλά προς ευχάριστη για εμάς έκπληξη δεν περιμέναμε πάνω από 5 λεπτά για να προμηθευτούμε το εισιτήριό μας. Εντύπωση μας έκαναν τα αυστηρά μέτρα ασφαλείας μιας και για να περάσεις από την κυρία είσοδο σε ελέγχουνε όπως και στα αεροδρόμια.Και φυσικά δεν επιτρέπεται πουθενά η χρήση φωτογραφικής μηχανής ή κάμερας.Κατά τ'άλλα οι εντυπώσεις μας ήταν άριστες σε όλους τους τομείς.Ωραία τοποθεσία,βολικό εστιατόριο με λογικότατες (το τονίζω) τιμές.Το μόνο που θα μπορούσα να βρω ως μείον είναι η αρκετά μικρή γκάμα αναμνηστικών που μπορεί κάποιος να αγοράσει από το κατάστημα του μουσείου, αλλά πιστεύω πως με το χρόνο θα εμπλουτιστεί κι αυτός ο τομέας.
Αφήσαμε το μουσείο 2 ώρες μετά και κατευθηνθήκαμε στην οδό Ανδριανού στη Πλάκα.





Ωραία βόλτα, ειδικά αν την κάνεις το πρωί που δεν έχει πολύ κίνηση. Επίσης οφείλω να σας επισημάνω (σε όσους δεν έχετε πάει) να επισκεφθείτε την κάβα του Βρεττού στην πλατεία Φιλομουσσών.



Πρόκειται για ένα κατάστημα που ειδικεύεται στην παραγωγή λικέρ και κονιάκ και λειτουργεί και ως μπαράκι.Θα το καταλάβετε από την επιβλητική βιτρίνα του με τα πολύχρωμα φωτισμένα λικέρ του.Δοκιμάστε το τριανταφυλλο και θα με θυμηθείτε.
Στη συνέχεια κατευθηνθήκαμε προς το μετρό στο Μοναστηράκι για να μεταβούμε από κει στο Γκάζι όπου θα βλέπαμε μια έκθεση μοντέρνας τέχνης κάποιων φοιτητών για το πώς βλέπουν την πόλη μας.







Πραγματικά όμορφα έργα, εμπλουτισμένα με βίντεο (από αυτά τα φουτουριστικά που δείχνουν την πόλη σε τρομερά γρήγορους ρυθμούς) και εικόνες από διάφορα σημεία της Αθήνας.Αυτό κατάλαβα από τα εκθέματα είναι πως κανένας σπουδαστής δε βρίσκει την Αθήνα όμορφη.Όλα τα εκθέματα είχαν να κάνουν με χαλασμένους δρόμους, μισογκρεμισμένα κτίρια, μοναχικούς ανθρώπους. Συμφωνώ πως η εικόνα της Αθήνας είναι αυτή.Γιατί όμως να μη προσπαθήσουμε να δείξουμε και την όμορφη πλευρά της?Και αν δεν υπάρχει όμορφη γιατί να μην προσπαθήσουμε να την κάνουμε εμείς όμορφη?Εννοώ πως μια έκθεση τέχνης περνάει μηνύματα.Εμένα αυτό που μου πέρασε ήταν να σηκωθώ και να φύγω αμέσως από δω.Ίσως όμως αν έδειχνε κάτι όμορφο να μου έδινε το έναυσμα να φροντίσω να το διατηρήσω και να προσπαθήσω για το καλύτερο..Anyway...
Η πρώτη πολιτιστική μου περιήγηση στην Αθήνα τελείωσε κάπου στις τέσσερις και μισή το απόγευμα..Μπορεί να κουράστηκα αλλά θεωρώ πως άξιζε το κόπο.Και αν υπάρχουν και άλλοι σαν κι εμένα (που θεωρώ πως υπάρχουν αρκετοί) ας το κάνουν ένα Σάββατο ή μια Κυριακή πρωί.Χωρίς αυτοκίνητο και μηχανάκι..Με τα πόδια τους και μια φωτογραφική μηχανή και την πόλη να τους δείχνει τα μυστικά της.Ίσως κάποια στιγμή την εκτιμήσουμε και την κάνουμε καλύτερη..Για να δούμε...