Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

Γράμμα σε ένα αυτοκίνητο....




«Σε οδηγάω τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Δε μπορώ να πω, ήταν μία περίοδος με πολλές μα πάρα πολλές συγκινήσεις. Φωνές, βρισίμο, τρακαρίσματα, κορναρίσματα, άγχος, κόλλημα στην κίνηση, καμιά ντουζίνα κλήσεις, ήταν γενικά μία περίοδος πολύ γεμάτη για μένα. Δυστυχώς όμως μικρό μου αυτοκινητάκι, ήρθε η ώρα να αποδεσμευτώ για λίγο από σένα. Όχι δε θα χαθούμε μην ανησυχείς. Απλά δε θα βγαίνουμε μαζί κάθε μέρα. Αποφάσισα να βάλω και δύο νέα μέλη στην οικογένειά μας. Έτσι θα είμαστε εγώ, η Θ., εσύ και δύο μικρά και τσαχπίνικα ποδηλατάκια.
Μη μου φωνάζεις το έχω πάρει απόφαση. Μαζί θα βγαίνουμε να πάμε για μπανάκι ή για το βραδινό μας ποτάκι καμιά φορά. Μαζί θα πηγαίνουμε τα ταξιδάκια μας και τις εκδρομούλες μας. Αλλά ξέρεις με έχεις δυσκολέψει πολύ τώρα τελευταία. Καλύτερα να σε ντύνω παρά να σε ταϊζω που λένε. 40 ευρουλάκια μου τρως τη βδομάδα και με φορτώνεις επιπλέον με νεύρα και άγχος. Δεν το αντέχω άλλο πια. Σκέψου κι εμένα λίγο. Θα τα λέμε συχνά...

Σε φιλώ, ο πάντα πιστός φίλος σου
Μάνος»

Αυτά έγραψα στο αυτοκινητάκι μου αυτή τη βδομάδα. Όχι, ο χωρισμός δεν είναι μόνιμος. Απλά θα σταματήσουμε να βλεπόμαστε τόσο συχνά. Αποφάσισα να χρησιμοποιήσω ποδήλατο για την καθημερινή μου διαδρομή προς και από τη δουλειά. Προϋπόθεση γι’αυτό βέβαια είναι να φτιαχτεί επιτέλους εκείνος ο σταθμός του Μετρό στη Λεωφόρο Θηβών στο Περιστέρι και να επιτρέψουν επιτέλους τα ποδήλατα να μπαίνουν στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Στην απόφασή μου αυτή συνέβαλαν ψυχολογικοί λόγοι (με το αυτοκίνητο έγινα πιο κακός άνθρωπος), οικονομικοί φυσικά (τη βλέπω το καλοκαίρι τη βενζινούλα να πιάνει 2ευρω) αλλά κυρίως λόγοι αισθητικής και υγείας. Παρακολουθώ με τη Θ. εδώ και καιρό ένα πολύ ωραίο blog από την Κοπεγχάγη ερχόμενο, το cycle chic, οπού μας δίνει καθημερινά εικόνες από τους δρόμους της πόλης στους οποίους τα ποδήλατα αποτελούν την πλειοψηφία. Και φυσικά δεν είναι η μόνη πόλη που εφαρμόζεται αυτή η πολιτική. Κάντε πάντως ένα κόπο και περάστε να επισκεφθείτε το blog αυτό.
Τέλος πάντων, η διαδικασία που σκέφτομαι να ακολουθήσω είναι απλή και θέλω και τη γνώμη σας αν μπορείται. Αγορά ενός σπαστού ποδήλατου και κράνους (η ασφάλεια πάνω απ’όλα). Αναχώρηση 6.30 κάθε πρωί από Πετρούπολη με εκτιμώμενη ώρα άφιξης στο μετρό 6.45 με 6.50. Κατόπιν μετρό από Θηβών μέχρι Αττική και από κει τρένο για Κηφισιά. 40 λεπτά να κρατήσει όλη αυτή η διαδικασία. Και άλλα 10 λεπτά από την Κηφισιά μέχρι τη Νέα Κηφισιά που είναι το γραφείο μου. Καλό δε σας φαίνεται; Ίσως λίγο παράτολμο για κάποιον που έχει συνηθίσει στον τρόπο ζωής του αυτοκινήτου αλλά είμαι διατεθειμένος να το ρισκάρω και να αλλάξω. Εσείς;



υ.γ.
Η πρώτη εικόνα είναι δανεισμένη από το Liogerma.blogspot.com και η δεύτερη από το site podilates.gr

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Η επόμενη μέρα





Η επόμενη μέρα της πορείας μας βρήκε παγωμένους όλους..Και φυσικά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης το χαβά τους.Σπεύσανε οι πολιτικάτζηδες να σχολιάσουν (μη χάσουν το πάρτυ τα παιδιά), οι δημοσιογράφοι προσπαθούν να βρουν κάποιον να ρίξουν την ευθύνη, τη μια στον κύριο Βγενόπουλο, την άλλη στο κτίριο που δεν είχε ρολλά, την άλλη στη προσθήκη με γυψοσανίδα που αρπάει φωτιά με το παραμικρό..
Ο καθένας μπορεί να κάνει απολογισμό των χθεσινών γεγονότων με το δικό του τρόπο. Και φυσικά οι απόψεις που ακούγονται είναι ικανές να σε κάνουν να ρίξεις πέντε φάσκελα σε όλους και να πάρεις τα βουνά.Χαρακτηριστικά θα σας αναφέρω γνώμη κάποιας κοπέλλας, γνωστής μου κιόλας, που είδα στο internet, η οποία είχε παρευρεθεί στη πορεία χτες και δήλωσε απροκάλυπτα πως καλά πάθανε οι 3 άτυχοι άνθρωποι αφού δεν απήργησαν, αφού δε ζήτησαν άδεια από τον εργοδότη τους για να πάνε στο συλλαλητήριο. (!!!!!!!!!!!!!!!!!!)
Τι μπορείς να πεις εδώ;Παιδιά χάσαμε το νόημα.Πάει τελείωσε.Γι’αυτό και παραθέτω το βίντεο από τη χθεσινή εκπομπή του Ράδιο Αρβύλα στο οποίο ο Αντώνης ο Κανάκης λέει αυτά που νιώθουν οι πιο πολλοί από εμάς. Ίσως ο πιο αληθινός λόγος, η πιο σωστή άποψη που έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες. Και όπως θα παρατηρήσετε, δεν τα διαβάζει κάπου αυτά που λέει. Βγαίνουν από μέσα του. Αληθινά λόγια, όχι πολιτικές φανφάρες και ακραίες αερολογίες.
Τίποτε άλλο δε θα πω για τα χθεσινά γεγονότα. Ας μείνουν στη μνήμη όλων μας και για μία φορά, για μία μόνο ρε παιδιά, ας προσπαθήσουμε να ξυπνήσουμε επιτέλους.
Καλημέρα και καλό κουράγιο.

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Της Αγίας Ειρήνης σήμερα....



Της Αγίας Ειρήνης σήμερα και στην Αθήνα ξέσπασε ο πόλεμος..3 αθώοι άνθρωποι ήταν τα θύματα των συγκρούσεων στο κέντρο της πόλης. Ναι, κάποιοι ώριμοι διαδηλωτές, κουκουλοφόροι, πυρπόλησαν τα γνωστά αυτά κτίρια που λέγονται τράπεζες και σε ένα απο αυτά εγκλωβίστηκαν συμπολίτες μας, αθώοι εργαζόμενοι που δυστυχώς υπό τον φόβο της απόλυσης δε μπόρεσαν να κατεβούν στο συλλαλητήριο.Τρεις από αυτούς σκοτώθηκαν...
Για αυτούς δε κάνατε τη πορεία ρε; Για αυτό το κόσμο που υποφέρει δε κατεβήκατε στο δρόμο; Γιατί ρε δε τους πιάσατε εσείς οι ίδιοι αυτούς που βάλανε τις φωτιές; Τι σας φταίγανε ρε οι άνθρωποι που δουλεύανε; Τι θα πείτε τώρα; Πως θυσιαστήκανε κάποιοι για το γενικό καλό; Για βγάλτε τη κουκούλα να σας καμαρώσουμε τώρα, σιχαμένα αποβράσματα που το μόνο που κάνετε είναι να ξεσπάτε τα κόμπλεξ σας μέσα στην ανωνυμία του πλήθους. Βγάλτε ρε τις κουκούλες και δείξτε μας τα πρόσωπά σας για να σας πούμε μπράβο για τις πράξεις σας.
Συγνώμη για τη γλώσσα και τις εκφράσεις μου αλλά τη στιγμή αυτή μόνο πίκρα και χολή μπορεί να βγει από το στόμα μου.
Η φωτογραφία είναι δανεισμένη από το troktiko.blogspot.com, το μόνο μέσο που μας κράτησε ενήμερους αυτή τη μέρα μιας και οι φίλοι μας οι δημοσιογράφοι απεργούσανε κι αυτοί.