Λίμνη Πλαστήρα

Καλημέρα και καλό μήνα σε όλους...Είπα σήμερα, μιας που μπήκε ο τελευταίος μήνας της άνοιξης να σας ταξιδέψω στα ορεινά της Καρδίτσας και συγκεκριμένα στο χωριό Πεζούλα της λίμνης Πλαστήρα.Επρόκειτο για ένα μικρό χωριό που διαθέτει 2 ξενώνες και 2 ταβερνάκια. Συστήνω για διαμονή τον ξενώνα Πέτρινο, όπου η Δώρα και ο Τάσος θα φροντίσουν να πάρετε 3-4 κιλά κατά τη διάρκεια της διαμονής σας. Για φαγητό θα πάτε στο 902, ένα γραφικό ταβερνάκι που θα σας αφήσει ικανοποιημένους και γευστικά και μουσικά.
Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες τον Γενάρη και το Μάρτη, όπου θα παρατηρήσετε δύο διαφορετικά τοπία...Σε δύο βδομάδες που θα ξαναεπισκεφθώ την περιοχή θα σας παρουσιάσω το πιο ανοιξιάτικο τοπίο της...Όσοι πάντως δεν έχετε επισκεφθεί τη λίμνη καλό θα είναι να την βάλετε σιγά σιγά στα μελλοντικά σας πλάνα.

Τρεις μέρες στο Παρίσι... (μέρος 1ο)

Τελικά είναι ωραίο να διοργανώνεις ένα ταξίδι, ειδικά όταν η ιδέα σου έρχεται ξαφνικά και ο προορισμός είναι κάπου που δεν έχεις ξαναπάει ποτέ στη ζωή σου, αλλά νοερά τον έχεις επισκεφθεί μέσα από ταινίες, τραγούδια, βιβλία. Η ιδέα μας ήρθε κάπου μέσα στον Ιούλιο, όταν η Θ. σερφάρωντας στο διαδίκτυο βρήκε φθηνά εισιτήρια για το Παρίσι. Χωρίς πολύ σκέψη κλείσαμε τα εισιτήρια και 2 δωμάτια στο ξενοδοχείο Βeausejour Montmartre για τα μέσα Δεκεμβρίου. Το καλοκαίρι πέρασε, πέρασε και το φθινόπωρο και όταν ξημέρωσε η 17 Δεκεμβρίου πήραμε το μετρό για το αεροδρόμιο. Στις 3 το μεσημέρι ώρα Γαλλίας βρισκόμασταν στο αεροδρόμιο Orly του Παρισιού. Είχαμε τρεις ολόκληρες μέρες να εξερευνήσουμε τη πόλη του φωτός.
Η πρώτη μας εντύπωση ήταν κάπως...λευκή, μιας και πέσαμε στο κύμα κακοκαιρίας που επηρέαζε τη δυτική Ευρώπη και όλα ήταν χιονισμένα. Παρά το κρύο και τις δύσκολες συνθήκες δεν επηρεαστήκαμε. Οπλιστήκαμε με χοντρά πουλόβερ, γάντια, σκουφιά και ξεκινήσαμε το περπάτημα. Τα στενά σοκάκια της Μονμάρτρης όπου και μέναμε ήταν το κάτι άλλο.



Ανεβαίνοντας το Place de Clichy όπου και βρισκόταν το ξενοδοχείο μας, περπατήσαμε σε δρόμους γεμάτους ζωή, με μικρά μπιστρό, φούρνους, ζαχαροπλαστεία, κρεπερί, εστιατόρια.









Τα κτίρια, πραγματικά πανέμορφα, ομοιόμορφα, στολισμένα με εκείνες τις υπέροχες σκεπές που σε πιάνει δέος στη σκέψη ότι κατοικούν άνθρωποι εκεί πάνω.



Μετά από αρκετή ώρα περπάτημα σταματήσαμε στο εστιατόριο Un Zebre A Montmartre, για να δοκιμάσουμε γαλλικές γεύσεις, όπου και είχαμε τη πρώτη μας κουβέντα και επαφή με γάλλους.



Βασικά απομυθοποιήθηκε για μένα ο χαρακτηρισμός των γάλλων ως σοβινιστές και πως δε μιλάνε αγγλικά. Οι άνθρωποι προθυμοποιούνταν πάντα να μας μιλήσουν στα αγγλικά όταν έβλεπαν πως δε καταλαβαίναμε τη μητρική τους γλώσσα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μας να συνεννοηθούμε σε αυτήν. Ίσως βέβαια να συνέβαινε αυτό επειδή κινηθήκαμε στις πιο τουριστικές περιοχές του Παρισιού, αλλά γενικά βρήκα τους γάλλους πολύ ευγενικούς και συμπαθείς. Πίσω στο εστιατόριο τώρα και οδηγίες προς ναυτιλομένους. Συμφέρει να παραγγείλεις το μενού που προσφέρουν τα εστιατόρια μιας και το να πάρεις μεμονωμένα πιάτα κοστίζει συχνά πιο ακριβά. Συμφέρει επίσης να αγοράσεις ένα μπουκάλι κρασί παρά νερό, μιας και το μπουκάλι του ενός λίτρου Evian κοστίζει γύρω στα 4.5 ευρώ, ενώ το κρασί κυμαίνεται από 17 εώς 25. Επίσης φροντίστε να είστε ακριβείς στις παραγγελίες σας όσον αφορά το ψήσιμο του φαγητού σας, καθώς εμείς δοκιμάσαμε αρκετά μισοψημένα εδέσματα, όπως μπιφτέκι με το κιμά να έχει ένα ελαφρώς ροζ χρώμα. Αν επιλέξετε να δοκιμάσετε κάποιο τυρί (η Γαλλία φημίζεται για τα τυριά και τα κρασιά της), φροντίστε να κάνετε μια έρευνα πιο πριν. Αποφύγετε όπως ο διάολος το λιβάνι το ψημένο Camembert μιας και εμένα προσωπικά μου άφησε στον ουρανίσκο μια γέυση από βρώμικο και ζεστό λάστιχο φορτηγού αυτοκινήτου.




Κατα τ'άλλα το μαγαζί που επιλέξαμε ήταν πολύ όμορφο, με μια ζεστή και καλλιτεχνική ατμόσφαιρα, ενώ το κρασί Bourguignon που δοκιμάσαμε ήταν πραγματικά από τα καλύτερα που έχω πιει.



Βγήκαμε από το bistro ανανεωμένοι και ξεκινήσαμε πάλι τη βόλτα μας αφού πρώτα κάναμε μια στάση στο διπλανό φούρνο για macaron. Δώσαμε εφτά ευρώ, και πήραμε μια ποικιλία 6 χρωμάτων. Το μπλε με γεύση βατόμουρο, το καφέ με γεύση κακάο, το πράσινο φυστίκι, το κόκκινο φράουλα,το κίτρινο με λεμόνι και το λευκό με βανίλια, το ένα καλύτερο από το άλλο.




Κι έπειτα άρχισε να χιονίζει...Πολύ όμως. Και καταλήξαμε σε μία εκκλησία στη Μονμάρτρη να ανάβουμε κεράκια μπας και ζεσταθούμε λιγάκι.




Kάπου εκεί ήρθε και η πρώτη μας επαφή με το παριζιάνικο μετρό. Δυσκολευτήκαμε λιγάκι στην αρχή μιας και το να βγάλεις εισιτήριο απαιτεί μια κάποια διαδικασία. Συμφέρει να προτιμήσετε το carne που αποτελείται από 10 εισιτήρια στι τιμή των 12 ευρώ. Αν δε γνωρίζετε γαλλικά θα δυσκολευτείτε λίγο με το μηχάνημα έκδοσης αλλά μόλις προσαρμοστειτε η διαδικασία θα είναι αρκετά πιο απλή.




Εντύπωση μας έκανε και ο χάρτης του μετρό μιας και αποτελείται από γραφική απεικόνιση όλων των σταθμών συνοδευόμενων από λαμπάκια και κουμπιά. Πατάς το κουμπί του σταθμού που βρίσκεσαι και αυτός φωτίζει πάνω στο χάρτη. Πατάς το κουμπί του σταθμού στον οποίο θες να μεταβείς, φωτίζει και αυτός και βλέπεις πια διαδρομή θες να πάρεις. Πέραν τούτου, το παριζιάνικο μετρό είναι το ίδιο εξυπηρετικό με αυτό του Λονδίνου, χωρίς όμως να είναι τόσο μεγάλο σε βάθος, ενώ τα τρένα λόγω της παλαιότητας τους σου δίνουν την εντύπωση πως βρίσκεσαι σε άλλη εποχή.
Κατεβήκαμε στο Place de Concorde δίπλα στο Champs Elysees. Τσουχτερό κρύο και από πάνω μας να περνάει η δεσμίδα φωτός από το πύργο του Άιφελ.





Η Champs Elysee στεκόταν στολισμένη μπροστά μας και πραγματικά νιώσαμε πως είναι τα χριστούγεννα. Κατά μήκος της στολισμένα μαγαζάκια παντού, όπως αυτά που είχαμε για 2 χρόνια στη πλατεία Κοντζιά. Πουλούσαν τυριά, γλυκά, φαγητά, γύρο (!!!), παιχνίδια, στολίδια, τα πάντα.










Και ο κόσμος αμέτρητος παρόλο το κρύο που έκανε. Δίπλα μας το Grand και το Petit Palais και από πάνω μας ένας Άγιος Βασίλης μέσα σε ιπτάμενο έλκυθρο να μας μοιράζει ευχές δυστυχώς μόνο στα Γαλλικά.






Το ζεστό βρασμένο κρασί που πωλείται σε αρκετά μαγαζάκια απαιτούνταν μιας και η θερμοκρασία είχε πιάσει μείον. Η πρώτη μας βραδιά στο Παρίσι έφτανε σιγά σιγά στο τέλος της και έπειτα από μια στάση για τσάι σε ένα ζεστό cafe στην οδό Rousevelt κατεβήκαμε την Rue Du Faubourg St Honoure όπου και βρισκόταν οι οίκοι μόδας αλλά και το Palais de l'Elysee.



Πήραμε ταξί για την επιστροφή, το οποίο είναι αρκετά ακριβό αν αναλογιστεί κανείς πως για μια διαδρομή 7 λεπτών πληρώσαμε 10 ευρώ. Και αυτό γιατί τα ταξί συνήθως μεταφέρουν μέχρι τρία άτομα ενώ εμείς είμασταν 4. Οπότε πληρώσαμε 6 ευρώ για τους τρεις και 4 ευρώ για τον τέταρτο επιβάτη. Στη διαδρομή με το ταξί περάσαμε μπροστά από το υπερστολισμένο πολυκατάστημα Galleries Lafayette και την Όπερα. Τι Άττικα και Mall λέμε τώρα. Η πανδαισία του καταναλωτισμού είναι το Lafayette και ο στολισμός του δε σου αφήνει περιθώρια να μην σκεφτείς να μπεις μέσα. Φτάσαμε στο Place de Clichy, αγοράσαμε ζεστή κρέπα από την καντίνα της γειτονιάς μας και καταλήξαμε στα δωμάτιά μας παγωμένοι, κουρασμένοι αλλά ενθουσιασμένοι.

Περπατώντας στο Λονδίνο (μέρος 2ο)

Και να λοιπόν που όντως το ξυπνητήρι χτύπησε στις 6.30 (αν κι εγώ δε το χρειαζόμουνα.Από την αγωνία μου να ξαναβγώ στους δρόμους είχα σηκωθεί στις 5.45, βγήκα στο υποτυπώδες μπαλκονάκι του ξενοδοχείου και απόλαυσα το χάραμα στη βρεττανική πρωτεύουσα, παρατηρώντας τον εφημεριδοπώλη να μοιράζει τις κυριακάτικες φυλλάδες μετά ποδηλάτου).Πήραμε πρωινό στο ξενοδοχείο και κατόπιν,αφού είδαμε πως τα πόδια μας δε θα άντεχαν το χθεσινό περπάτημα,αποφασίσαμε να βγάλουμε ημερήσιες κάρτες του μετρό.Σε 10 λεπτά με τα πόδια βρισκόμασταν στη στάση του underground Marble Arch.
Εδώ θα σταθώ για λίγο για να τονίσω τα εξής:
• Το αγγλικό μετρό είναι το παλιότερο της Ευρώπης και αριθμεί 14 γραμμές και 276 σταθμούς (!!!!!!)



• Είναι αρκετά πιο στενόχωρο από το δικό μας και φυσικά όχι τόσο καλά διατηρημένο (στους τοίχους παρατηρεί κάποιος εμφανή σημάδια μούχλας,ξεκολλημένους σοφάδες κλπ).



• Δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση με το δικό μας όσον αφορά την ταχύτητα και την εξυπηρέτηση του κοινού.Το βρήκαμε απόλυτα εξυπηρετικό μιας και δεν περιμέναμε ποτέ σε αποβάθρα πάνω από 2 λεπτά για να περάσει συρμός (μιλάμε για Κυριακή πρωί, την στιγμή που το Αττικό μετρό την ίδια μέρα και ώρα έχει συρμό ανά 10 λεπτά τουλάχιστον) και επιπλέον αν και αλλάζαμε 3 ή 4 γραμμές για να πάμε κάπου, φτάναμε τελικά στο προορισμό μας σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα.
• Η ημερήσια κάρτα κοστίζει τα Σαββατοκύριακα γύρω στις 5.50 λίρες ενώ τις καθημερινές ανεβαίνει η τιμή στις 7.50 περίπου.
• Τρομερή εντύπωση μας έκαναν τα μηχανήματα ακύρωσης εισιτηρίων.Βάζεις το εισιτήριο από τη μία μεριά και σου βγαίνει από την άλλη.Ανοίγει πορτάκι και μπαίνεις στο κυρίως χώρο.Το ίδιο ισχύει και για την έξοδό σου από το μετρό (καλό μέτρο για αποφυγή των τζαμπατζίδων).Επιπλέον στο πάνω μέρος του μηχανήματος υπάρχει ειδική επιφάνεια για τις λεγόμενες oyster cards που χρησιμοποιούν οι πιο πολλοί Άγγλοι.





• Αν και τεράστιο, δε πρόκειτε ποτέ να χαθείς.Σε κάθε στάση υπάρχει λεπτομερής χάρτης και πραγματικά με την πρώτη διαδρομή που θα κάνεις καταλαβαίνεις ακριβώς ποιά γραμμή να πάρεις για να φτάσεις στο προορισμό σου.
• Σε γενικές γραμμές η σχετικά ακριβή τιμή του εισιτηρίου του αντισταθμίζεται από την πάρα πολύ καλή ποιότητα υπηρεσιών που προσφέρει και αξίζει το κόπο να το προτιμήσει κανείς για τις μεταφορές του.

Πρώτη μας στάση το Tower Hill προκειμένου να επισκεφθούμε την Tower Bridge και το London Tower. Η γέφυρα πραγματικά απίστευτη.Γνωρίσαμε και ένα Ιρλανδό, το Sein αν το γράφω καλά το όνομά του, ο οποίος μας οδήγησε στη γέφυρα γιατί είχαμε ψιλοχαθεί και μας έκανε και μια ψιλοξενάγηση του χώρου.Αρκετά ενδιαφέρουσα πάντως ήταν η ιστορία που μας είπε για τη προσπάθεια αγοράς της Tower Bridge από τεξανό μεγιστάνα του πετρελαίου, ο οποίος έδωσε ένα αστρονομικό ποσό για να την αγοράσει και να τη μεταφέρει στην Αμερική.Δυστυχώς γι’αυτόν μπέρδεψε τα ονόματα και αντί για την Tower Bridge αγόρασε τη London Bridge.



Η βόλτα μας συνεχίστηκε στο London Tower (μόνο απ’έξω όμως εξαιτίας της μεγάλης ουράς) και φάγαμε και μια ωρίτσα και μερικές από τις λίρες μας στο Tower Shop αγοράζοντας διάφορα αναμνηστικά. Μεγάλη εντύπωση μας έκαναν τα Goblets, τα οποία είναι δερματοντυμένες κούπες για κρασί όπως αυτές που χρησιμοποιούσαν το μεσαίωνα. Οπότε όσοι πιστοί των gothic καταστάσεων ας σπεύσουν.
Επόμενη στάση η Tate Modern. Πήραμε πάλι το μετρό, κατεβήκαμε στη στάση Cannon Street (μιας που η στάση του Blackfriars που βόλευε πιο πολύ ήταν κλειστή για λόγους συντήρησης), περάσαμε μπροστά από τον καθεδρικό του Αγ.Παύλου και να’μαστε μπροστά στη Millenium Bridge που οδηγούσε στη Tate. Δίπλα ακριβώς βρισκόταν το Shakespear’s Globe.





H Tate Μodern είναι ένα επιβλητικό κτίριο (πρώην σταθμός ηλεκτρισμού απ’ότι κατάλαβα) που δεσπόζει στη μια πλευρά του Τάμεσση και στεγάζει γλυπτά και πίνακες μοντέρνας τέχνης. Υπάρχει και η Τate Britain που έχει πιο κλασσικά έργα αλλά θα την επισκεφθούμε στο επόμενο ταξίδι μας. Βασικά επειδή δεν είμαι και πολύ της τέχνης δε μπόρεσα να εκτιμήσω τα έργα που είχε μέσα. Εκτίμησα όμως δεόντως το κοτοπουλάκι με λιαστή ντομάτα και λιωμένες πατάτες που τσίμπησα στο εστιατόριο της πινακοθήκης (στο οποίο μάλιστα ο σερβιτόρος καταλαβαίνοντας πως είμαστε Ελληνάρες μας είπε « Παρακαλώ » σε σπαστά ελληνικά). Φεύγοντας από την Tate και αφού ψωνίσαμε διάφορα αναμνηστικά (για μια ακόμα φορά) στο μαγαζάκι που βρισκόταν στο ισόγειο φύγαμε για τη στάση του μετρό Southwark προκειμένου να επιστρέψουμε για λίγο στη βάση μας.
ΣΥΜΒΟΥΛΗ Νο 1 :
Αν πάτε στη Tate Modern, καλό θα είναι να πάτε ξεκούραστοι και πριν δείτε κάποιο άλλο αξιοθέατο. Αν τα πόδια πονάνε από το περπάτημα δε μπορείς να εκτιμήσεις τη τέχνη.
ΣΥΜΒΟΥΛΗ Νο 2 :
Οπωσδήποτε φάτε hot dog από την καντίνα που βρίσκεται από έξω ή γενικά από κάποια καντίνα στο Λονδίνο. Το λουκάνικο είναι στη κυριολεξία αφρός και κοστίζει 3 £ (ακριβούτσικο αλλά αξίζει τα λεφτά του).



Όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο η ώρα είχε πάει 4 το μεσημέρι.Το πρόγραμμα περιλάμβανε 2ωρη ξεκούραση με τη συνοδεία παγωμένου καφέ από τα Starbucks της γειτονιάς.

Στις 6 το απόγευμα βρισκόμασταν ξανά στο σημείο όπου ξεκίνησε η μέρα μας. Σταθμός μετρό Marble Arch με προορισμό το Covent Garden.
To Covent Garden είναι μια περιοχή ή μάλλον γειτονιά, που το πρωί έχει παζάρι όπου μπορείς να βρεις τα πάντα (από φρούτα μέχρι καπέλλα, μπιχλιμπίδια για το λαιμό και τα χέρια) και το βράδυ γεμίζει με πλανόδιους μουσικούς και ζογκλέρ ενώ πολλοί συρρέουν για να πιουν τη μπύρα τους στις pubs που υπάρχουν στα στενάκια της.





Κάπου εκεί βρίσκεται και ένα Wine bar στο οποίο μπορείς να πιεις το κρασί σου ή ότι άλλο θες με τη συνοδεία κλασσικής μουσικής από πλανόδιους καλλιτένες με βιολιά, βιολοντσέλα και συναφή όργανα.



Για να σβήσουμε τη δίψα μας από την κοτόπιτα που αγοράσαμε από μικρό μαγαζάκι (και που έμεινε το ίδιο ζεματιστή για κανά τέταρτο) μπήκαμε στη πιο ήσυχη pub που συναντήσαμε, την Angel and Crown. Παρατηρήσαμε επίσης πως παντού υπήρχαν Ιρλανδοί, ντυμένοι με τα χρώματα της πατρίδας τους και εντελώς μεθυσμένοι. Παραμονές της St. Patricks Day βλέπετε και το Covent Garden είχε γεμίσει παντού σημαίες με τριφύλια και χυμένες μπύρες στους δρόμους. Όμορφα καταστήματα οι pub με βαριά διακόσμιση και με θαμώνες που στη δική μας πρώτη μπύρα αυτοί έχουν πιεί ήδη τρεις !!!
Λίγο παρακάτω από το Covent Garden βρισκόταν η Leicester Square (όμορφη πλατεία που όμως μαζεύει κυρίως πιτσιρικαρία) και λίγο πιο πάνω βρισκόταν η περίφημη Chinatown.Δεν είχα βρεθεί ποτέ ξανά σε κάτι αντίστοιχο στη ζωή μου. Το τι πάπια ψητή βρισκόταν κρεμασμένη στις βιτρίνες των καταστημάτων δε περιγράφεται.





Συνεχίσαμε τη περιήγησή μας και βρεθήκαμε στη περίφημη Trafalgar Square, μια απίστευτη πλατεία με τη National Gallery να δεσπόζει αλλά δυστυχώς δε τη χαρήκαμε για 2 κυρίως λόγους. Πρώτον και κυριότερων λόγω των έργων που γινόταν για την ανάπλαση της πλατείας και δεύτερων λόγω της χυμένης μπύρας από τα μπουκάλια των μεθυσμένων Ιρλανδών που απλωνόταν στο μεγαλύτερο μέρος της πλατείας. Μιας και η ώρα είχε περάσει αρκετά αποφασίσαμε να πάρουμε το μετρό και να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο μας. Γεμάτοι εμπειρίες και όμορφες εικόνες μπαίνουμε στο σταθμό του Tottenham και δώσαμε έτσι τέλος στη πιο γεμάτη μέρα της ζωής μας. Η επόμενη μέρα ήταν και η μέρα που θα αναχωρούσαμε από το Λονδίνο, οπότε έπρεπε να σηκωθούμε πάλι νωρίς…

p.s.
κάποιες από τις φωτογραφίες είναι δανεισμένες από το διαδίκτυο.

Περπατώντας στο Λονδίνο

Ξεκινήσαμε το ταξίδι μας την 14η Μαρτίου στις 07.40 ώρα Ελλάδος μέσω AEGEAN AIRLINES με προορισμό το STANSTED AIRPORT του Λονδίνου. Το ταξίδι ήταν πραγμάτικά υπέροχο αφού είχαμε αρκετά καλή ορατότητα ( είδαμε Ιταλία, Γαλλία, τις φοβερές Άλπεις) και με την AEGEAN να προσφέρει πραγματικά όλες τις ανέσεις. Αφιχθήκαμε τελικά στην Αγγλική πρωτεύουσα στις 09.55 τοπική ώρα. Το πόσο οργανωμένοι είναι οι άνθρωποι εκεί φάνηκε με το που πατήσαμε το πόδι μας στο αεροδρόμιο. Με τη κάθοδό μας από το αεροσκάφος μας παραλαμβάνει δυβάγονο τρενάκι το οποίο και μας μετέφερε στην κυρίως αίθουσα του αεροδρομίου.





Για τον έλεγχο του διαβατηρίου δεν υπήρχε υπάλληλος παρά μόνο μια σειρά μηχανημάτων εφοδιασμένα με σύστημα αναγνώρισης εγκυρότητας διαβατηρίου συνοδευόμενο με φωτογραφική μηχανή που ταυτοποιούσε τη φωτογραφία του διαβατηρίου με το άτομο που εκέινη τη στιγμή χρησιμοποιούσε το μηχάνημα. Αφού παραλάβαμε τις αποσκευές μας (και μετά την απαραίτητη στάση για τσιγάρο) βγάλαμε εισιτήρια με το National Express λεωφορείο με προορισμό το Marble Arch όπου και βρισκόταν το ξενοδοχείο μας.

Το πρώτο σοκ το παθαίνεις με το που βγαίνεις στον αγγλικό εθνικό δρόμο. Όλα πάνε ανάποδα. Προσπέρασμα από τα δεξιά, η λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας είναι δεξιά κλπ. Όλα αυτά βέβαια τα γνωρίζαμε από πριν, αλλά είναι αλλιώς να το ακούς και αλλιώς να το βλέπεις μπροστά σου.Τα προάστια είναι πραγματικά υπέροχα. Ομοιόμορφα σπίτια παντού, πολύ πράσινο που σε συνδυασμό με το τούβλινο περίβλημα των σπιτιών δημιουργούν μια απίστευτη ατμόσφαιρα. Καθώς περνάμε με το λεωφορείο από τη συνοικία Hamsted παρατηρούμε τους Εβραίους που μένουν εκεί να βολτάρουν φορώντας ρούχα που προσωπικά είχα δει μόνο σε ταινίες. Όλοι ντυμένοι παραδοσιακά, με τα καπέλα τους, τα εβραϊκά σκουφάκια, πραγματικά μείναμε άφωνοι. Μετά από μία ώρα και είκοσι λεπτά περίπου φτάσαμε στην τελευταία στάση του λεωφορείου στην Oxford Street. Σε 10 λεπτά περίπου μιλούσαμε με τη receptionist του Griffin House Hotel.



Review μας για το ξενοδοχείο έχουμε καταχωρήσει στα site: www.easytobook.com και www.tripadvisor.com . Το μόνο που θα αναφέρω εδώ είναι πως το ξενοδοχείο ήταν ένα πολύ καλό budget hotel με πάρα πολύ βολική τοποθεσία, ζεστό και με πολύ φιλικό και εξυπηρετικό προσωπικό. Ίσα λοιπόν που είδαμε το δωμάτιο και αμέσως πήραμε τους δρόμους. Για τη πρώτη μας μέρα στο Λονδίνο το πρόγραμμα έλεγε…ΠΟΔΑΡΟΔΡΟΜΟ !!!
Ξεκινήσαμε από τη Connaught Square μιας που ήταν δίπλα μας. Εκεί ακριβώς ήταν και το σπίτι του τέως πρωθυπουργού Tony Blair, οπότε όπως καταλαβαίνετε υπήρχε καθημερινά και σε 24ωρη βάση αστυνομία που περιφρουρούσε το χώρο.



Κάτω από τη πλατεία και γενικά τη γειτονιά αυτή βρισκόταν το Hyde Park και φυσικά η Oxford Street η οποία είναι ο πιο εμπορικός δρόμος του Λονδίνου, κάτι αντίστοιχο με τη δικιά μας Ερμού. Κόσμος πολύς, όλων των εθνικοτήτων, μαγαζιά ασφυκτικά γεμάτα. Το κατάστημα που μας έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το Primark.



Μιλάμε για ένα κατάστημα στο οποίο βρίσκεις πραγματικά ότι θέλεις σε απίστευτες τιμές. Γεμίσαμε 3 τσάντες ρούχα και πληρώσαμε το εξωφρενικό ποσό των 69 λιρών!!!!!!! Παρατηρήσαμε πως στους διαδρόμους του καταστήματος υπήρχαν ξαπλωμένοι άνθρωποι, προφανώς κουρασμένοι και ταλαιπωρημένοι από τις πολλές ώρες ορθοστασίας και υπερκατανάλωσης. Ενδεικτικά αναφέρω κάποιες τιμές :
· Γραβάτα και μανικετόκουμπα 1,5 λίρες
· Πουκάμισο με γραβάτα 3,5 λίρες
· Τζιν παντελόνι 5,0 λίρες
· Τσάντα γυναικεία 3,0 λίρες
Επίσης να επισημάνω πως η γυναικεία τσάντα που προανέφερα σύμφωνα με δημοσίευμα του βημαγκαζίνο στη στήλη μ’αρέσει δε μάρέσει πωλείται σε κατάστημα της Αθήνας 50 ευρώ!!!! Τι λέτε γιάυτό;
Εκεί ήταν που πάθαμε και το πρώτο πολιτισμικό σοκ. Όλοι οι εργαζόμενοι ήταν οικονομικοί μετανάστες. Ευγενικοί, καλοντυμένοι και προπάντως καθαροί. Δεν υπάρχει πουθενά μετανάστης στα φανάρια να καθαρίζει τζάμια, να πουλάει χαρτομάντηλα, ναρκομανής να παρακαλάει για τη δόση του. Αυτό που παρατηρεί κάποιος είναι πως εκεί οι οικονομικοί μετανάστες ζουν και εργάζονονται ως κανονικοί Άγγλοι, φορολογούνται και δε χρειάζεται να καταφεύγουν σε λύσεις τύπου καθαριστής παρμπρίζ αυτοκινήτων σε διαταυρώσεις. Δε γνωρίζω βέβαια τις συνθήκες της ζωής τους εκεί, αλλά με βεβαιότητα τονίζω πως δεν έχει καμία σχέση το πώς τους βλέπουν στην Αγγλία με το πώς τους αντιμετωπίζουμε στη χώρα μας. Είναι πραγματικά τραγικό να σκεφτεί κανείς πώς αλλάζει η ποιότητα ζωής ενός ανθρώπου από τη μία χώρα στην άλλη.
Συνεχίζουμε το περπάτημα στους δρόμους του Λονδίνου. Μπερδευτήκαμε λίγο με τις επισημάνσεις LOOK LEFT και LOOK RIGHT στις διαβάσεις των δρόμων αλλά μετά από ολιγόλεπτο περπάτημα το συνηθίσαμε. Μας έκανε εντύπωση η οδηγική συμπεριφορά των Άγγλων μιας που σταματούσαν στις διαβάσεις για να περάσουν οι πεζοί άσχετα αν το φανάρι για αυτούς ήταν κόκκινο καθώς επίσης και το γεγονός ότι πιέζοντας στο φανάρι το κουμπί για τους πεζούς σε λίγα δευτερόλεπτα είχε ανάψει πράσινο (σε αντίθεση με τα αντίστοιχα δικά μας). Δεν υπάρχει κάδος σκουπιδιών σε ακτίνα αρκετών δεκάδων μέτρων. Κι όμως οι δρόμοι είναι πεντακάθαροι. Όσο για βαμμένο με σπρέι τοίχο ούτε κατά διάννοια. Γιατί συμβαίνει αυτό άραγε; Μιλάμε δεν υπάρχει σκουπίδι για δείγμα παρά μόνον κάτι γόπες τσιγάρων. Κι αυτό γιατί το κάπνισμα απαγορεύεται αυστηρά σε κάθε κλειστό χώρο. Είμαι καπνιστής κι όμως σεβάστηκα το νόμο αυτό σε κάθε περίπτωση. Μιλώντας με ντόπιους μας είπαν πως με το που επιβλήθηκε αυτό το μέτρο το δεχτήκανε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Εδώ βέβαια ήδη έχουν αρχίσει να προσπαθούν να βρουν κάποιο παραθυράκι στο νόμο. Αθάνατη ελληνική ψυχή!! Το ξαναλέω πως είμαι καπνιστής κι όμως έμπαινα σε χώρους που δεν υπήρχε καπνός και η ατμόσφαιρα ήταν καθαρή και από τότε δε καπνίζω στο γραφέιο που εργάζομαι. Δε θα ήταν καλύτερα για όλους να δεχτούμε το μέτρο αυτό παρά να προσπαθούμε να κάνουμε οτιδήποτε για να το αποφύγουμε; Φανταστείτε λίγο πώς θα ήταν...
Μετά τη βόλτα μας στην Oxford Street και τις ποικίλες σκέψεις που μας κατέκλυσαν, συνεχίσαμε το περίπατό μας καταλήγωντας στο κατάστημα Fortnum and Mason για αγορά τσαγιού και συναφών γλυκισμάτων το οποίο λειτουργεί από το 1707 !!!! Πολύ οργανωμένο με πολλά είδη τσαγιού Earl Grey και με άλλα είδη διατροφής και είδη για το σπίτι. Εδώ βέβαια οι τιμές είναι κάπως τσουχτερές αλλά αξίζει το κόπο να το επισκεφθείτε.







Φτάνουμε κατόπιν στο Piccadilly Circus. Είδαμε τη περίφημη πλατεία, ρωτήσαμε για θέατρα (το μόνο στο οποίο βρήκαμε εισιτήριο ήταν το Lion King για την επόμενη μέρα στις 3 το μεσημέρι αλλά το αποφύγαμε μετά από παρότρυνση και του πωλητή με την αιτιολογία ότι μέσα στο θέατρο θα βρισκόντουσαν μόνο μικρά παιδιά).



Φεύγουμε από το Piccadilly και κατευθυνόμαστε προς το St. James Park. Απίθανη διαδρομή...Το πράσινο κυριαρχεί παντού. Μεγάλα πεζοδρόμια, ποδηλατόδρομοι και το St. James Palace σε πρωτο πλάνο ενώ το πάρκο απλωνόταν στην απέναντι πλευρά. Πολύς κόσμος έκανε τζόκιν, ποδήλατο ή απλούς περιπάτους ενώ παρατηρούσαμε παρέες ατόμων ξαπλωμένες στο πάρκο. Αναρωτηθήκαμε : γιατί να μην υπάρχουν τέτοια πάρκα και στις μεγάλες ελληνικές πόλεις; Γιατί να έχουμε μόνο καφετέριες και να μη μας παρέχεται η δυνατότητα να χαλαρώσουμε σε ένα τέτοιο πάρκο μέσα στη πόλη παρά να χρειάζεται να διανύσουμε χιλιόμετρα ολόκληρα για να βγούμε στην εξοχή; Μετά τη μελαγχολία της στιγμής βρεθήκαμε έξω από τους βασιλικούς σταύλους. Παρακολουθήσαμε την αλλαγή της φρουράς και κατευθυνθήκαμε στο Buckingham Palace.



Προσωπικά, αν και θαυμάσιο κτίριο και σε πολύ ωραίο σημείο, δε με εντυπωσίασε ιδιαίτερα μιας και θεωρώ ότι υπάρχουν πολύ καλύτερα μέρη να δεις στο Λονδίνο. Ευχάριστη έκπληξη η παρουσία έφιππης αστυνομίας με τα άλογα να γίνονται αντικείμενο λατρείας από τους τουρίστες. Μιας και η ώρα είχε περάσει (περπατούσαμε από τις 12.30 το πρωί μέχρι τις 8 το απόγευμα) είπαμε να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο μας να ηρεμήσουμε καμιά ώρα. Περπατήσαμε λοιπόν από το βασιλικό παλάτι, πήραμε την Park Lane και φτάσαμε στο Marble Arch όπου και μέναμε..Όπως θα καταλαβαίνετε η κούραση της μέρας μας είχε καταβάλει και κοιμηθήκαμε γύρω στις 9.30..Το ξυπνητήρι θα χτυπούσε στις 6.30 το επόμενο πρωί.

Τέλος πρώτης μέρας....