Le Chocolat

Ο Σοκολατοποιός του Schogt Philibert, είναι ένα βιβλίο που είχα διαβάσει πριν τρία χρόνια περίπου και περιέγραφε τη μαγική σχέση ενός φιλόδοξου νεαρού ζαχαροπλάστη με τη σοκολάτα. Αν και οι λέξεις δε μπορούσαν να περιγράψουν τα συναισθήματα που ένιωθε ο ήρωας του βιβλίου μόλις γεύτηκε πρώτη φορά μία μπάρα μαύρης αληθινής σοκολάτας, ωστόσο με έκανε να θέλω μανιωδώς να γευτώ κάτι ανάλογο.
Μετά από αναζητήσεις στο κέντρο της Αθήνας εντόπισα τρία καταστήματα που ειδικεύονται στη σοκολάτα. Το Luxor στην Εμμανουήλ Μπενάκη (απέναντι από το Metropolis), το Αριστοκρατικόν και το Le Chocolat, και τα δύο στην Καραγιώργη Σερβίας (πίσω από τη παλιά Βουλή).
Έχω δοκιμάσει σοκολάτες και από τα τρία. Και των τριών οι τιμές βέβαια αγγίζουν το εξωπραγματικό, γεγονός που καθιστά τη μικρή αυτή απόλαυση πολυτέλεια. Αξίζει όμως που και που να δαπανήσεις ένα μικρό ποσό για να φτάσεις στο σοκολατένιο παράδεισο.
Την Παρασκευή το βράδυ διαβήκαμε με τη Θ. τη πύλη του Le Chocolat. Οι μυρωδιές που αναδύονταν από μέσα ήταν κάτι που δε περιγράφεται με λόγια. Πρέπει να το ζήσεις. Σοκολατάκια με διπλή πραλίνα, με βύσινο, με ολόκληρο φουντούκι, με δημητριακά, λευκά, μάυρα, καφέ, όλα εκεί μας περίμεναν να τα επιλέξουμε. Ένα μικρό κουτάκι με δέκα τεμάχια ήρθε στα χέρια μας, ενώ για αντάλλαγμα, 19.65 € έφυγαν από την τσέπη μας και προσγειώθηκαν στα χέρια της πωλήτριας. Άξιζε το κόπο? Δείτε τις εικόνες και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.







Στο site του Le Chocolat, http://chocolat.com.gr, μπορείτε να απολαύσετε ολόκληρη τη γκάμα γλυκών που αντικρύσανε τα μάτια μας...Καλό ταξίδι στη γεύση..

Γεύσεις από Ανατολή

Το ζαχαροπλαστείο του Χατζή λίγο πολύ είναι γνωστό σε όλους. Εγώ τον έμαθα μέσω του φίλου μου του Γιώργου, στα φοιτητικά μου χρόνια στη Θεσσαλονίκη, όπου ένα απόγευμα γευτήκαμε ένα εκμέκ καταϊφι με καϊμάκι παγωτό. Το θυμάμαι και λόγω της υπέροχης γεύσης του αλλά και λόγω της τσουχτερής από τότε τιμής του. 1200 δραχμές είχαμε δώσει το άτομο, το 1997.
Χτες το απόγευμα λοιπόν με το καύσωνα, ο δρόμος μας έβγαλε στο κέντρο της Αθήνας και περνώντας από τα κινέζικα εστιατόρια της οδού Απόλλωνος βρεθήκαμε ξαφνικά μπροστά από του Χατζή στο Σύνταγμα. "Μπαίνουμε;" μου λέει η Θ. Και μπήκαμε. Σεκέρ παρέ για τη Θ. με μια μπάλα παγωτό, μαλεμπί μαστίχα για μένα και ξαφνικά σκέφτομαι το Βόσπορο, τα παζάρια, την Αγία Σοφία, τη Πόλη και ήδη στο μυαλό μου κάνω σχέδια για το ταξίδι. Και φυσικά ευχαριστώ το Γιώργο που μου έδειξε αυτή τη γλυκιά γωνιά και που αν και λίγο αλμυρή στη τιμή, το ταξίδι που σου προσφέρει είναι πραγματικά κάτι το απίθανο.

Αυτό το κάτω κάτω!!!!

Το καλοκαίρι έκανε πλέον αισθητή τη παρουσία του..Τα κοντομάνικα μπλουζάκια,οι βερμούδες,τα σανδαλάκια,τα πεδιλάκια έκαναν πλέον την εμφάνισή τους και μαζί με αυτά επιτακτική θεωρείται πλέον η ανάγκη για δροσερά ροφήματα,παγωμένα φρούτα και φυσικά τις απίστευτες παγωτούκλες..Αυτό το τελευταίο είναι και η αφορμή της σημερινής μου ανάρτησης..Αυτό το κάτω κάτω των παγωτών πυραύλων που προσωπικά εμένα με τρελαίνει..Τρώγοντας ένα παγωτό πύραυλο ανυπομονώ να φτάσω στο τελείωμα μόνο και μόνο για να γευτεί ο ουρανίσκος μου αυτό το κομμάτι με τη σκληρή σοκολάτα, το οποίο είναι δυστυχώς μόνο δυο μπουκιές (κατάρα).Και μιας και νομίζω πως την ίδια άποψη έχουν κι άλλοι μαζί με εμένα θέτω το εξής ερώτημα στις γαλακτοβιομηχανίες: Έχετε βγάλει ένα σωρό παγωτά με κάθε είδους γεύση και σχήμα..Ένα παγωτό πύραυλο που να περιέχει μόνο αυτό το κάτω κάτω δε μπορείτε να βγάλετε?Πιστεύω ότι οι πωλήσεις του θα ξεπεράσουν κάθε προηγούμενο και θα βγει και ο κλάδος από την οικονομική κρίση.Μας έχουν πήξει στα boss και στα status, όλα ξυλάκια φυσικά, και αυτή τη θεσπέσια γεύση που με φειδώ τη χρησιμοποιούν, δε μας δίνουν την ευκαιρία να την απολαύσουμε..Δε γουστάρουμε πια τα κεράσια,την κολομβιανή σοκολάτα,τη λευκή σοκολάτα και όλα τα συναφή.ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ.Ζητάω πολλά ρε γαμώτο?