Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

2 κόμμα 1 χρόνια



Πάνε 2 χρόνια και ενάμισης μήνας από όταν επέστρεψα από το πρώτο μου ταξίδι στο Λονδίνο. Μαγεμένος καθώς ήμουν από την αγγλική πρωτεύουσα και απογοητευμένος από την ελληνική αποφάσισα να εκφράσω μέσω διαδικτύου τις σκέψεις μου, τις ιδέες ή τις ανησυχίες μου για το πώς μπορούμε να κάνουμε καλύτερη τη πόλη που ζούμε. Έτσι τουλάχιστον ξεκίνησε η ιδέα στο μυαλό μου. Στη συνέχεια προστέθηκαν κι άλλες, για ταξίδια στο εξωτερικό ή εγχώριους προορισμούς, για καθημερινές αποδράσεις σε όμορφα στέκια και σημεία μέσα στη πόλη μας ή ακόμα και για σχολιασμό της επικαιρότητας σε ιδιαίτερες κυρίως περιπτώσεις.
Το bloggακι μου λοιπόν έκλεισε τα 2 του χρόνια και είμαι κάπως απαράδεκτος μιας και το το τελευταίο διάστημα δεν του δίνω την πρέπουσα σημασία. Αφού να φανταστείτε ξέχασα και τα γενέθλιά του. Σήμερα είδα πως Κυριακή 5 Απριλίου 2009 έγινε η πρώτη ανάρτηση. Έρχομαι λοιπόν να ευχαριστήσω όλους εσάς που σπαταλάτε λίγο από το χρόνο σας για να ρίξετε μια ματιά στην ταπεινή αυτή ιστοσελίδα, όλους εσάς που με παρακολουθείτε, όλους εσάς που αφήνετε το σχόλιό σας.
Εις το επανιδείν λοιπόν φίλοι μου με νέα ανάρτηση σε λίγες μέρες...Μη ξεχάσετε να σερβιριστείτε cupcake...

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Λίμνη Πλαστήρα




Καλημέρα και καλό μήνα σε όλους...Είπα σήμερα, μιας που μπήκε ο τελευταίος μήνας της άνοιξης να σας ταξιδέψω στα ορεινά της Καρδίτσας και συγκεκριμένα στο χωριό Πεζούλα της λίμνης Πλαστήρα.Επρόκειτο για ένα μικρό χωριό που διαθέτει 2 ξενώνες και 2 ταβερνάκια. Συστήνω για διαμονή τον ξενώνα Πέτρινο, όπου η Δώρα και ο Τάσος θα φροντίσουν να πάρετε 3-4 κιλά κατά τη διάρκεια της διαμονής σας. Για φαγητό θα πάτε στο 902, ένα γραφικό ταβερνάκι που θα σας αφήσει ικανοποιημένους και γευστικά και μουσικά.
Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες τον Γενάρη και το Μάρτη, όπου θα παρατηρήσετε δύο διαφορετικά τοπία...Σε δύο βδομάδες που θα ξαναεπισκεφθώ την περιοχή θα σας παρουσιάσω το πιο ανοιξιάτικο τοπίο της...Όσοι πάντως δεν έχετε επισκεφθεί τη λίμνη καλό θα είναι να την βάλετε σιγά σιγά στα μελλοντικά σας πλάνα.











Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Έφυγε ο Νίκος...



Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ και βαθιά σ' ευχαριστώ
γιατί μ' έμαθες και ξέρω
Ν' ανασαίνω όπου βρεθώ να πεθαίνω όπου πατώ
και να μη σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ' αρνιέσαι .
Μ' εκβιάζεις μου κολλάς σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

Τόσο παλιοί μα ταυτόχρονα τόσο επίκαιροι οι στίχοι του Μανώλη Ρασούλη που όλοι μάθαμε να τους σιγοτραγουδάμε από το Νίκο Παπάζογλου. Δυστυχώς σε λιγότερο από ένα μήνα έφυγαν από τη ζωή και οι δύο.
Ο Νίκος Παπάζογλου ήταν μια φυσιογνωμία την οποία έχω συνδέσει με τα παιδικά αλλά και τα φοιτητικά μου χρόνια. Από μικρός θυμαμαι που ρωτούσα τους γονείς μου γιατί αυτός ο τραγουδιστής φορούσε συνέχεια το ίδιο τζιν πουκάμισο και το κόκκινο φουλάρι. Τον είδα από κοντά πια σε μια συναυλία του στο θέατρο δάσους στη Θεσσαλονίκη και γενικά ήταν από τους πολύ απλούς και μετριόφρονες καλλιτέχνες. Θυμάμαι μάλιστα πως σε κάποια συνέντευξή του γύρω στο 1999 και σε ερώτηση του δημοσιογράφου γιατί δεν παρουσιάζεται συχνά στον περιοδικό τύπο ή στα τηλεοπτικά μέσα, αυτός πολύ απλά απάντησε:" Δε θα ένιωθα καλά να βλέπω τη φάτσα μου κρεμασμένη σε ένα περίπτερο δίπλα σε κώλους και βυζιά".
Ένα μεγάλο κρίμα για το θάνατό του και μια ευχή όχι μόνο δικιάς μου αλλά και όλων όσων τον άκουσαν σε κάποιο του τραγούδι: Kαλό ταξίδι Νίκο...

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Που είσαι Μargaret να μας δεις!!!



Δε γράφω πλέον πολύ συχνά στο blogακι μου λόγω εργασιακών υποχρεώσεων και αυτό είναι ένα γεγονός που με στεναχωρεί ιδιαίτερα. Αποφάσισα εδώ και καιρό βέβαια, να μην ασχοληθώ καν με αναφορές σχετικά με την άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας μας ή με τις απεργίες ή με το να καταδικάσω την αναλγησία των τοπικών και δημοτικών παραγόντων της Αθήνας που την κατέστησαν ίσως την πιο βρώμικη και επικίνδυνη πόλη σε όλη την Ευρώπη. Να μην ασχοληθώ με τίποτε από όλα αυτά με τα οποία τα μέσα ενημέρωσης μας βομβαρδίζουν καθημερινά. Δε παρακολουθώ ειδήσεις πλέον, πέρα από μια καθημερινή ενημέρωση μέσω διαδυκτίου το πρωί, δε βλέπω πια Λαζόπουλο γιατί με κάνει και μελαγχολώ.
Σήμερα λοιπόν δε βγήκα έξω. Έκατσα σπίτι, όπως και χτες βράδυ που έκατσα με τον αδερφό μου να δούμε τον "αγώνα της χρονιάς". Να επισημάνω ότι δεν είμαι υποστηρικτής καμιάς από τις δύο ομάδες. Είδαμε τον αγώνα λοιπόν, παρατηρήσαμε τη διαιτήτική σφαγή των πρασίνων, παρακολουθήσαμε και τις γελοιότητες στο τέλος και τελείωσε το βράδυ μας ομαλά και όμορφα. Από σήμερα το πρωί μας έχουν τρελάνει για το αν θα φύγει ο Cisse από τη χώρα, για το τι είπε Μαρινάκης και ο Γόντικας, για το ότι η βία υπάρχει στα γήπεδα και πως δε μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε και ούτω καθεξής. Και ερωτώ...Ρε παιδιά δεν έχετε βαρεθεί το ίδιο τροπάρι όλα αυτά τα χρόνια? Τι με νοιάζει εμένα και το κάθε Έλληνα αν φύγει ή μείνει ο Cisse όταν οι πιο πολλοί νέοι στη χώρα μας σκέφτονται να μεταναστεύσουν σε άλλη γη σ'άλλα μέρη για να βρούν δουλειά? Δε θέλετε βία στα γήπεδα? Γιατί δεν αποκλείετε όλες τις ομάδες από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις όπως έκανε κάποτε η Θάτσερ στην Αγγλία? Στη πολιτεία απευθύνομαι. Ή μήπως φοβάστε πως αν πράξετε κάτι τέτοιο τα λεφτάκια του κάθε μεγαλοπαράγοντα ιδιοκτήτη ΠΑΕ δε θα φτάσουν στις βαθιές τσεπούλες σας? Μην απατάσθε φίλοι μου..Στο ελλαδιστάν είναι δύσκολο να βουλώσεις μια τρύπα στο δρόμο, πόσο μάλλον να βάλεις χέρι σε ένα τόσο βρώμικο βόθρο που ονομάζεται ελληνικό ποδόσφαιρο.
Κλείνοντας θα πω δύο μόνο πράγματα. Το πρώτο είναι η άποψη του κυρίου Χελάκη (διευθυντής της εφημερίδας Sport Day), πως δε καταλαβαίνει τον οπαδισμό και την πόρωση όλων αυτών που καίγονται τόσο πολύ για να κατακτήσει η ομάδα τους το πρωτάθλημα, όταν ο πραγματικός αγώνας είναι έξω, εκεί όπου παλεύουμε για να έχουμε δουλειά, για να έχουμε μισθό. Το δεύτερο είναι το βίντεο ενός έλληνα blogger, του Griniari όπου εδώ ακριβώς : http://gkriniaris.blogspot.com/search?updated-max=2010-02-26T20%3A48%3A00%2B02%3A00&max-results=10 , μας δείχνει πως είναι η κατάσταση σήμερα στα αγγλικά γήπεδα. Εσείς τι προτιμάτε? Καλό βράδυ σε όλους.

P.S.
Σε λίγες μέρες έρχεται και η συνέχεια των τριών ημερών στο Παρίσι...

Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

Τρεις μέρες στο Παρίσι... (μέρος 1ο)

Τελικά είναι ωραίο να διοργανώνεις ένα ταξίδι, ειδικά όταν η ιδέα σου έρχεται ξαφνικά και ο προορισμός είναι κάπου που δεν έχεις ξαναπάει ποτέ στη ζωή σου, αλλά νοερά τον έχεις επισκεφθεί μέσα από ταινίες, τραγούδια, βιβλία. Η ιδέα μας ήρθε κάπου μέσα στον Ιούλιο, όταν η Θ. σερφάρωντας στο διαδίκτυο βρήκε φθηνά εισιτήρια για το Παρίσι. Χωρίς πολύ σκέψη κλείσαμε τα εισιτήρια και 2 δωμάτια στο ξενοδοχείο Βeausejour Montmartre για τα μέσα Δεκεμβρίου. Το καλοκαίρι πέρασε, πέρασε και το φθινόπωρο και όταν ξημέρωσε η 17 Δεκεμβρίου πήραμε το μετρό για το αεροδρόμιο. Στις 3 το μεσημέρι ώρα Γαλλίας βρισκόμασταν στο αεροδρόμιο Orly του Παρισιού. Είχαμε τρεις ολόκληρες μέρες να εξερευνήσουμε τη πόλη του φωτός.
Η πρώτη μας εντύπωση ήταν κάπως...λευκή, μιας και πέσαμε στο κύμα κακοκαιρίας που επηρέαζε τη δυτική Ευρώπη και όλα ήταν χιονισμένα. Παρά το κρύο και τις δύσκολες συνθήκες δεν επηρεαστήκαμε. Οπλιστήκαμε με χοντρά πουλόβερ, γάντια, σκουφιά και ξεκινήσαμε το περπάτημα. Τα στενά σοκάκια της Μονμάρτρης όπου και μέναμε ήταν το κάτι άλλο.



Ανεβαίνοντας το Place de Clichy όπου και βρισκόταν το ξενοδοχείο μας, περπατήσαμε σε δρόμους γεμάτους ζωή, με μικρά μπιστρό, φούρνους, ζαχαροπλαστεία, κρεπερί, εστιατόρια.









Τα κτίρια, πραγματικά πανέμορφα, ομοιόμορφα, στολισμένα με εκείνες τις υπέροχες σκεπές που σε πιάνει δέος στη σκέψη ότι κατοικούν άνθρωποι εκεί πάνω.



Μετά από αρκετή ώρα περπάτημα σταματήσαμε στο εστιατόριο Un Zebre A Montmartre, για να δοκιμάσουμε γαλλικές γεύσεις, όπου και είχαμε τη πρώτη μας κουβέντα και επαφή με γάλλους.



Βασικά απομυθοποιήθηκε για μένα ο χαρακτηρισμός των γάλλων ως σοβινιστές και πως δε μιλάνε αγγλικά. Οι άνθρωποι προθυμοποιούνταν πάντα να μας μιλήσουν στα αγγλικά όταν έβλεπαν πως δε καταλαβαίναμε τη μητρική τους γλώσσα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μας να συνεννοηθούμε σε αυτήν. Ίσως βέβαια να συνέβαινε αυτό επειδή κινηθήκαμε στις πιο τουριστικές περιοχές του Παρισιού, αλλά γενικά βρήκα τους γάλλους πολύ ευγενικούς και συμπαθείς. Πίσω στο εστιατόριο τώρα και οδηγίες προς ναυτιλομένους. Συμφέρει να παραγγείλεις το μενού που προσφέρουν τα εστιατόρια μιας και το να πάρεις μεμονωμένα πιάτα κοστίζει συχνά πιο ακριβά. Συμφέρει επίσης να αγοράσεις ένα μπουκάλι κρασί παρά νερό, μιας και το μπουκάλι του ενός λίτρου Evian κοστίζει γύρω στα 4.5 ευρώ, ενώ το κρασί κυμαίνεται από 17 εώς 25. Επίσης φροντίστε να είστε ακριβείς στις παραγγελίες σας όσον αφορά το ψήσιμο του φαγητού σας, καθώς εμείς δοκιμάσαμε αρκετά μισοψημένα εδέσματα, όπως μπιφτέκι με το κιμά να έχει ένα ελαφρώς ροζ χρώμα. Αν επιλέξετε να δοκιμάσετε κάποιο τυρί (η Γαλλία φημίζεται για τα τυριά και τα κρασιά της), φροντίστε να κάνετε μια έρευνα πιο πριν. Αποφύγετε όπως ο διάολος το λιβάνι το ψημένο Camembert μιας και εμένα προσωπικά μου άφησε στον ουρανίσκο μια γέυση από βρώμικο και ζεστό λάστιχο φορτηγού αυτοκινήτου.




Κατα τ'άλλα το μαγαζί που επιλέξαμε ήταν πολύ όμορφο, με μια ζεστή και καλλιτεχνική ατμόσφαιρα, ενώ το κρασί Bourguignon που δοκιμάσαμε ήταν πραγματικά από τα καλύτερα που έχω πιει.



Βγήκαμε από το bistro ανανεωμένοι και ξεκινήσαμε πάλι τη βόλτα μας αφού πρώτα κάναμε μια στάση στο διπλανό φούρνο για macaron. Δώσαμε εφτά ευρώ, και πήραμε μια ποικιλία 6 χρωμάτων. Το μπλε με γεύση βατόμουρο, το καφέ με γεύση κακάο, το πράσινο φυστίκι, το κόκκινο φράουλα,το κίτρινο με λεμόνι και το λευκό με βανίλια, το ένα καλύτερο από το άλλο.




Κι έπειτα άρχισε να χιονίζει...Πολύ όμως. Και καταλήξαμε σε μία εκκλησία στη Μονμάρτρη να ανάβουμε κεράκια μπας και ζεσταθούμε λιγάκι.




Kάπου εκεί ήρθε και η πρώτη μας επαφή με το παριζιάνικο μετρό. Δυσκολευτήκαμε λιγάκι στην αρχή μιας και το να βγάλεις εισιτήριο απαιτεί μια κάποια διαδικασία. Συμφέρει να προτιμήσετε το carne που αποτελείται από 10 εισιτήρια στι τιμή των 12 ευρώ. Αν δε γνωρίζετε γαλλικά θα δυσκολευτείτε λίγο με το μηχάνημα έκδοσης αλλά μόλις προσαρμοστειτε η διαδικασία θα είναι αρκετά πιο απλή.




Εντύπωση μας έκανε και ο χάρτης του μετρό μιας και αποτελείται από γραφική απεικόνιση όλων των σταθμών συνοδευόμενων από λαμπάκια και κουμπιά. Πατάς το κουμπί του σταθμού που βρίσκεσαι και αυτός φωτίζει πάνω στο χάρτη. Πατάς το κουμπί του σταθμού στον οποίο θες να μεταβείς, φωτίζει και αυτός και βλέπεις πια διαδρομή θες να πάρεις. Πέραν τούτου, το παριζιάνικο μετρό είναι το ίδιο εξυπηρετικό με αυτό του Λονδίνου, χωρίς όμως να είναι τόσο μεγάλο σε βάθος, ενώ τα τρένα λόγω της παλαιότητας τους σου δίνουν την εντύπωση πως βρίσκεσαι σε άλλη εποχή.
Κατεβήκαμε στο Place de Concorde δίπλα στο Champs Elysees. Τσουχτερό κρύο και από πάνω μας να περνάει η δεσμίδα φωτός από το πύργο του Άιφελ.





Η Champs Elysee στεκόταν στολισμένη μπροστά μας και πραγματικά νιώσαμε πως είναι τα χριστούγεννα. Κατά μήκος της στολισμένα μαγαζάκια παντού, όπως αυτά που είχαμε για 2 χρόνια στη πλατεία Κοντζιά. Πουλούσαν τυριά, γλυκά, φαγητά, γύρο (!!!), παιχνίδια, στολίδια, τα πάντα.










Και ο κόσμος αμέτρητος παρόλο το κρύο που έκανε. Δίπλα μας το Grand και το Petit Palais και από πάνω μας ένας Άγιος Βασίλης μέσα σε ιπτάμενο έλκυθρο να μας μοιράζει ευχές δυστυχώς μόνο στα Γαλλικά.






Το ζεστό βρασμένο κρασί που πωλείται σε αρκετά μαγαζάκια απαιτούνταν μιας και η θερμοκρασία είχε πιάσει μείον. Η πρώτη μας βραδιά στο Παρίσι έφτανε σιγά σιγά στο τέλος της και έπειτα από μια στάση για τσάι σε ένα ζεστό cafe στην οδό Rousevelt κατεβήκαμε την Rue Du Faubourg St Honoure όπου και βρισκόταν οι οίκοι μόδας αλλά και το Palais de l'Elysee.



Πήραμε ταξί για την επιστροφή, το οποίο είναι αρκετά ακριβό αν αναλογιστεί κανείς πως για μια διαδρομή 7 λεπτών πληρώσαμε 10 ευρώ. Και αυτό γιατί τα ταξί συνήθως μεταφέρουν μέχρι τρία άτομα ενώ εμείς είμασταν 4. Οπότε πληρώσαμε 6 ευρώ για τους τρεις και 4 ευρώ για τον τέταρτο επιβάτη. Στη διαδρομή με το ταξί περάσαμε μπροστά από το υπερστολισμένο πολυκατάστημα Galleries Lafayette και την Όπερα. Τι Άττικα και Mall λέμε τώρα. Η πανδαισία του καταναλωτισμού είναι το Lafayette και ο στολισμός του δε σου αφήνει περιθώρια να μην σκεφτείς να μπεις μέσα. Φτάσαμε στο Place de Clichy, αγοράσαμε ζεστή κρέπα από την καντίνα της γειτονιάς μας και καταλήξαμε στα δωμάτιά μας παγωμένοι, κουρασμένοι αλλά ενθουσιασμένοι.