Κόστος ευκαιρίας

Εναλλακτικό κόστος ή κόστος ευκαιρίας είναι η αμοιβή του παραγωγικού συντελεστή που απαιτείται για να εμποδίσει την μεταφορά του από μια χρήση σε άλλη ή αλλιώς η αξία ενός προϊόντος που πρέπει να θυσιαστεί για να χρησιμοποιηθούν οι παραγωγικοί συντελεστές για την παραγωγή της μονάδας ενός άλλου προϊόντος. Για παράδειγμα το εναλλακτικό κόστος του να δαπανήσεις 20 ευρώ για την αγορά μιας μπλούζας είναι τα αντίστοιχα αγαθά που μπορείς να αγοράσεις με τα 20 ευρώ, όπως τα 20 εισιτήρια μέσων μαζικής μεταφοράς, 2 εισιτήρια κινηματογράφου, ένα φθηνό γεύμα σε κάποιο εστιατόριο κ.ο.κ.
Τέτοιες σκέψεις έκανα σήμερα το πρωί καθώς ήμουν ακινητοποιημένος στην εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας όπως και χιλιάδες άλλοι συμπολίτες μου. Σκεφτόμουν αν οι ώρες που δαπάνησα ακίνητος στο αυτοκίνητο μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε κάποιο ταξίδι, ως που θα έφτανα. Κατέληξα λοιπόν στα παρακάτω...

Αθήνα - θεσσαλονίκη. Απόσταση 515 χιλιόμετρα. Ο απαιτούμενος χρόνος για να φτάσεις στη συμπρωτεύουσα χρησιμοποιώντας το αυτοκίνητο είναι περίπου 4.5 ώρες, κρατώντας μια σταθερή ταχύτητα γύρω στα 120 με 130 χιλιόμετρα/ώρα και κάνοντας μία δεκαπεντάλεπτη στάση.
Αθήνα 20/9/2010. ΚΤΕΛ Κηφισού - Κόμβος Κηφισιάς. Απόσταση 18 περίπου χιλιόμετρα. Τη συγκεκριμένη μέρα ο απαιτούμενος χρόνος άφιξης στην Κηφισιά με αυτοκίνητο ήταν 3 περίπου ώρες. 'Οχι δεν αστειεύομαι. Οδηγούσα από τις 7 το πρωί και έφτασα στη δουλειά στις 10.40. Αναγάγοντας λοιπόν την σημερινή μου οδηγική εμπειρία στην ανωτέρω απόσταση μεταξύ των 2 πόλεων, κατέληξα στο συμπέρασμα πως αν ξεκινούσα σήμερα για ταξίδι στην όμορφη Θεσσαλονίκη, σε 3.5 ώρες θα έβλεπα το κάστρο του Πλαταμώνα.
Ελπίζω αύριο τουλάχιστον ο απαιτούμενος χρόνος για τα 18 χιλιόμετρα να μειωθεί στην σύνηθη ώρα της διαδρομής Αθήνας - Θήβας, για να μη χρειαστεί να βρω εναλλακτικό κόστος που θα ξεπεράσει το σημερινό. Καλό βράδυ και καλό κουράγιο. Θα τα πούμε το πρωί. Ίσως να είμαστε και σε διπλανά αυτοκίνητα.

υ.γ.
Η φωτογραφία είναι δανεισμένη από το in.gr

Στο φούρνο...

Καλημέρα αγαπητοί φίλοι.Η ώρα είναι 7.30 το πρωί και μένα μου ήρθε στα καλά καθούμενα να γράψω για τους φούρνους ή πιο ελληνιστί "αρτοποιεία".Και αυτό γιατί σε λίγο θα ντυθώ και θα κάνω την εξόρμησή μου στο φούρνο που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο σπίτι μου για να προμηθευτώ ζεστό ψωμάκι, άντε και καμιά τυροπιτούλα γιατί ειναι και Σάββατο και βαριέμαι να ετοιμάζω πάλι τοστάκια για πρωινό.Η αλήθεια είναι πως δε θέλω να πάω στο φούρνο αυτόν.Δε ξέρω, μου δημιουργεί κάποιο πρόβλημα, κάποια αμηχανία όταν μπαίνω μέσα.Αλλά αυτό θα σας το εξηγήσω στη συνέχεια.
Η σχέση μου με τα αρτοποιεία ξεκίνησε το 1982-3, όταν ήμουν 4 ή 5 και η μητέρα με έστελνε να της πάρω ψωμί.Τότε μέναμε Σεπόλια ακόμα και τα 150 μέτρα που έκανα για να πάω να αγοράσω το πολυπόθητο αγαθό μου φαινότανε μεγάλη περιπέτεια.Η κυρία που λειτουργούσε το κατάστημα αν και ευτραφής και κατέxoντας πολλά χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να τη κάνουν μια πετυχημένη επαγγελματία, διέθετε ένα ιδιαίτερο που εμένα με ενοχλούσε αφάνταστα.Είχε ξινόφατσα. Ναι φίλοι μου. Έμπαινα στο μαγαζί της με την παιδική μου αθωότητα και τη φωνούλα μου και ούτε καλημέρα δε μου έλεγε και ούτε με κέρναγε και κανά κουλουράκι, από κείνα που με τόσο μεράκι είχε στοιβάξει σε ένα ταψί μπροστά στον πάγκο. Πήγαινα σπίτι απογοητευμένος. Άσε που και το ψωμί της μου φαινότανε κάθε φορά πιο μικρό.
Μεγαλώνοντας ο αδερφός μου, κατάφερα να πείσω τη μάνα να της φέρνει ο μικρός ψωμί από τον άλλο φούρνο που βρισκόταν δίπλα στα σχολεία. Έτσι λοιπόν για μια δεκαετία περίπου η σχέση μου με το ψωμί περιορίστηκε στο ότι αυτό υπήρχε κι εγώ το έτρωγα. Δεν είχαμε περαιτέρω πάρε δώσε. Όντας φοιτητής στη Θεσσαλονίκη και τρώγοντας σχεδόν πάντα έξω, δε πήγα στο φούρνο παρά μόνο σε κάποιες ιδιαίτερες περιπτώσεις,όπως όταν με επισκέπτονταν οι γονείς. Τώρα όμως? Τώρα που μένω μόνος πρέπει να υπάρχει ψωμί στο σπίτι.Και ο φούρνος είναι ακριβώς δίπλα.Και το πρόβλημα που αντιμετωπίζω είναι το εξής: Οι 2 φουρνάρισσες...Μάνα και κόρη.
Η μάνα, πιο παλιά στο κουρμπέτι και ξέρωντας τα μυστικά της δουλειάς έχει φροντίσει να μονοπωλήσει την αγορά ψωμιού στην Πετρούπολη με το να ξέρει κάθε πελάτη με το μικρό του όνομα,να τον ρωτάει για την οικογένεια, να τον προμηθεύει πέρα από άρτο και με διάφορα κουτσομπολιά κλπ κλπ.Ξέρετε πως είναι αυτά..Ας γυρίσουμε όμως σε μένα.2 φορές που με εξυπηρέτησε η μάνα και αφού με χαιρέτησε ευγενέστατα με έβαλε να απαντήσω στις κάτωθι ερωτήσεις:

• Μακριά η κοντή? "Κοντή"
• Με σουσάμι η χωρίς? "Με"
• Μαλακιά ή ξεροψημένη? "Ξεροψημένη"
• Αυτή σας αρέσει? "Καλή είναι"
• ΄Η μήπως θέλετε αυτή? "Βάλτε όποια να'ναι δε πειράζει"
• Θα σας βάλω αυτή που είναι και τροφαντή τροφαντή "---"

Αυτοκίνητο να παράγγελνα πιο λίγες ερωτήσεις θα μου κάνανε.Η πεμπτουσία όμως της εξυπηρέτησης έρχεται από την κόρη.Προσπαθώντας να μοιάσει στη μάνα και να γίνει φιλική με το κοινό,τσιρίζει. Ναι, τσιρίζει πολύ. "Γειάαααααααααα σαςςςςςς...Τι θα πάαααααααρετεεεεεεεεεε?" Και ακολουθεί η προαναφερθείσα στιχομυθία καταλήγωντας στο να λέει "Μία κοντή,ξεροψημένη,με σουσάμι για τον ψηλό κύριο με το παλτόοοοοοοο".Και όλοι με κοιτάνε λες και ψώνισα κάτι εξωπραγματικό.Και να τονίσω πως οι τσιρίδες είναι τέτοιας έντασης και διάρκειας σκοπίμως, για να προκαλέσουν την περιέργεια του κόσμου.Γιατί αν ακούσεις κάποιον να ουρλιάζει έτσι πρωί πρωί, άνθρωπος είσαι,θα πας να δεις ποιον σφάζουν.Μόλις διαπιστώσεις πως όλοι είναι υγιείς θα πεις "Μια που ήρθα δε παίρνω και μια φραντζόλα ψωμί?".
Καταλάβατε λοιπόν?Σας αφήνω τώρα να πάω να επισκεφθώ τις κυρίες φουρνάρισσες.Και σήμερα το δράμα μου θα είναι μεγαλύτερο γιατί έχω να αγοράσω και τυρόπιττα.Ελπίζω να μην ερωτηθώ πάνω σε όλα τα είδη τυρόπιττας που διαθέτει το κατάστημα.
Γειάααααααααααααααααααααααα σαααααααααααααααααααςςςςς

Ιστορία καθημερινής αδιαφορίας

Και μιας που είχα να γράψω τόσο καιρό ας σας πω και μια ιστορία στα πλαίσια των city stories που μου έκανε τρομερή εντύπωση και ομολογώ πως με συγκίνησε ιδιαίτερα.
Υπάρχει μία μεγάλη διασταύρωση στο Ίλιον, όσοι μένουν κοντά θα τη γνωρίζουν, αυτή του Λακιώτη, στη συμβολή της Λεωφόρου Θηβών και της Παπανδρέου. Καθημερινά διέρχονται εκατοντάδες αυτοκίνητα, έχει το μποτιλιαρισματάκι της, έχει κι ένα παλιοφάναρο που ανάβει μια στο τόσο, τέλος πάντων έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας κεντρικής μεγάλης διαστάυρωσης της Αθήνας. Βέβαια από τέτοιο κομβικό σημείο δε θα μπορούσαν να λείψουν και οι κάθε λογής επαίτες·
Ανάπηροι, αλλοδαποί με το γνωστό κοντάρι για τα παρμπρίζ, λουλούδια ή την τελευταία μόδα στα προϊόντα δρόμου, ο τεράστιος αναπτήρας και φυσικά χρήστες ναρκωτικών ουσιών όπου ένας εξ αυτών ήταν ο λόγος της σημερινής μου ανάρτησης.
Απογευματάκι Τρίτης και φυσικά η κίνηση είναι αυξημένη. Περιμένω στο αυτοκίνητο μου, σταματημένος επί της Θηβών με σκοπό να στρίψω αριστερά στην Παπανδρέου με κατεύθυνση προς Πετρούπολη. Και τότε ακούω το συνεχές κορνάρισμα που συναντάται σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Βλέπω το συγκεκριμένο όχημα σταματημένο στην κάθοδο της Παπανδρέου να προσπαθεί να διασχίσει τη Θηβών για να κατευθυνθεί προφανώς προς το κέντρο. Όλες του οι προσπάθειες, τα αναμένα του αλάρμ, τα κορναρίσματά του και τα δειλά του βήματα προς τα εμπρός προκειμένου να τον παρατηρήσουν οι διερχόμενοι και να σταματήσουν, έπεσαν στο κενό. Ξαφνικά ένας εξ αυτών των ανθρώπων που ζητιανεύουν, ένας από αυτούς που με τόση αδιαφορία αντιμετωπίζουμε καθημερινά, ένας άνθρωπος σωματικά και πνευματικά ασθενής και κατεστραμμένος από τα ναρκωτικά είχε το θάρρος να κάτσει στη μέση του δρόμου και να σταματήσει τη κυκλοφορία για να περάσει το όχημα που είχε την ανάγκη. Έπειτα αυτός ο άνθρωπος γύρισε πάλι στο πόστο του, να ζητιανέψει για τη δόση του και να αντιμετωπίσει τα αδιάφορα μάτια των συμπολιτών του.
Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ένας καθημερινός ήρωας; Δε θα άξιζε μια μεταχείριση διαφορετική; Γιατί μπορεί να είναι ασθενής, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση στάθηκε πιο χρήσιμος στη κοινωνία από εμένα, εσένα και όλους όσοι παρευρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στη διασταύρωση, πιο χρήσιμος ακόμα και από αυτούς που καθόνται στα έδρανα της Βουλής. Αυτός ο χρήσιμος άνθρωπος λοιπόν μπορεί να μην έχει που να μείνει, να μην έχει τι να φάει, μπορεί αύριο να τον δούμε σε κάποιο δρόμο λιπόθυμο, μπορεί μπορεί μπορεί...... Αυτόν το χρήσιμο άνθρωπο θα τον αντιμετωπίσουμε σαν κατακάθι, σαν εγκληματία, σαν δημόσιο κίνδυνο. Και διερωτάμαι· Γιατί ρε γαμώτο;
Τέλος πάντων, γύρισα σπίτι σκεπτόμενος το γεγονός αυτό και η ζωή μου κύλησε έπειτα στους κανονικούς της ρυθμούς. Καθημερινές ιστορίες που σε συγκινούν για δυο λεπτά κι έπειτα ξεχνιούνται μέσα στη δίνη των υποχρεώσεων του καθενός. Και το κακό διαιωνίζεται...Και ο ήρωας αυτός θα μείνει για όλη του τη ζωή αφανής και άγνωστος.
Δεν έχω να πω τίποτε άλλο...Σας αφήνω να σκεφτείτε και να βγάλετε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας...

Το Τρόλεϊ

Το τρόλεϊ..Τι μπορεί να πει κανείς για αυτό το απίστευτα “βολικό” και “σύγχρονο” μέσο μαζικής μεταφοράς; Να σας πω εγώ..Τίποτα απολύτως. Προσωπικά εγώ που το ζω σε σχεδόν καθημερινή βάση μόνο αρνητικά μπορώ να βρω. Και φαντάσου πως δε το χρησιμοποιώ. Απλά τυχαίνει ως δια μαγείας, να το συναντάω στο δρόμο μου για το σπίτι ή για τη δουλειά και να μου σπάει τα νεύρα. Και πάντα όταν βιάζομαι να πάω κάπου. Βέβαια για να μην είμαι και απόλυτα κακός απέναντί του, όταν βιάζομαι συνήθως συναντάω μπροστά μου γερανούς και ανυψωτικά μηχανήματα, νταλίκες που κολλάνε σε στενά και δε μπορούν να στρίψουν, μπουλντόζες και εκσκαφείς, σχολικά που σταματάνε παντού και περπατάνε με ρυθμούς χελώνας, σκουπιδιάρικα, αλλά αυτό που συναντάω πιο συχνά απ’όλα (και εξ’αυτού το μένος που βγάζω σε αυτό το κείμενο) είναι το αγαπητό μου τρόλεϊ.
Στέκεται μπροστά μου με τον μεγάλο όγκο του, με την φοβερή του ταχύτητα των 40 χλμ μέγιστη και με τις απειλητικές του κεραίες να δεσπόζουν ολόρθες, και οι οποίες συχνά πυκνά ξεφεύγουν και πέφτουν από εκείνα τα ρημάδια τα καλώδια που υπάρχουν σε όλη την Αθήνα αναγκάζοντας τον οδηγό να προσπαθήσει να τα επανατοποθετήσει κάνοντας κάποιου είδους κινήσεις πιλοτικού χαρακτήρα. Εν τω μεταξύ την ώρα που οι κεραίες του “συμπαθούς” οχήματος θα κατεδαφιστούν αρχίζει ο γολγοθάς των οδηγών που βρίσκονται πίσω από τον κίτρινο γίγαντα, μιας και αυτός ακινητοποιείται αυτόματα και μαζί του και οι ζωές των παραπάνω που περιμένουν κανά μισάωρο να φτιαχτεί η βλάβη.
Το άγχος που μου προκαλεί το τρόλεϊ είναι ανεπανάληπτο. Μόλις το αντικρύσω, ρίχνω τα καντήλια μου, καταριώντας τη ρημάδα τη τύχη μου που δε με βοηθάει μια φορά να πάω στη δουλειά ή στο σπίτι μου σαν άνθρωπος, και αμέσως μετά καταβάλω κάθε δυνατή προσπάθεια και φυσικά νόμιμη, για να το ξεπεράσω και να ελευθερωθώ από τα ηλεκτρικά δεσμά του. Συνήθως οι προσπάθειές μου αποβαίνουν άκαρπες και καταλήγω να το ακολουθώ από πίσω μέχρι να βρω κάποιο άνοιγμα για να ξεπεταχτώ μπροστά του. Τώρα τελευταία, επειδή έχει καταλάβει πως μπορώ να το νικήσω μου κάνει ένα είδος πολέμου που δε ξέρω αν μπορώ να επικρατήσω · Μου φέρνει παρέα. Μάλιστα κυρίες και κύριοι. Δύο τρόλεϊ βρίσκονται πλέον στο δρόμο μου το ένα σε απόσταση 50 μέτρων από το άλλο και προχωράνε εξίσου νωχελικά. Και μπορεί να τύχει το ένα από αυτά να είναι από εκείνα με τη φισούνα, οπότε κάθε απόπειρα προσπέρασής του πέφτει στο κενό.
Θα μου πεις και το τραμ είναι αργό και κόβει την κυκλοφορία. Ναι, αλλά το τραμ είναι τουλάχιστον ρομαντικό. Σε ταξιδεύει σε άλλη εποχή, άσε που σου έρχεται να τρέξεις πίσω του και να πιαστείς από αυτό σαν λαθραίος επιβάτης όπως έχουμε δει σε παλιές ταινίες. Το τρόλεϊ όμως δε σου δίνει τίποτε από αυτά. Μόνο την εικόνα ενός μέσου απαρχαιωμένου και καθόλου χρήσιμου.Από τη μία έχουμε την ανάγκη για στροφή στα μέσα μαζικής μεταφοράς ως πιο οικολογική λύση και από την άλλη έχουμε ένα μέσο που καταναλώνει ρεύμα σαν τρελό, κάνει άσχημη την εικόνα της πόλης με τα τόσα καλώδια που έχουν απλωθεί για να τρέφεται και δεν εξυπηρετεί το κοινό μιας και πηγαίνει πιο αργά και από replay. Εγώ λέω να πάει από κει που ήρθε. Είστε μαζί μου;

Το χρονικό μιας αποτυχημένης εξόδου...

Με τον ερχομό του φθινοπώρου και την ξαφνική αλλαγή του καιρού μου ήρθε η διάθεση να ψάξω λίγο την Αθήνα...από πολιτιστικής πλευράς.Αποφάσισα να επισκεφτώ το νέο μουσείο της Ακρόπολης (η επίσκεψη θα γίνει εντός των προσεχών ημερών), να εξερευνήσω περιοχές που δεν έχω πολυασχοληθεί μαζί τους (Γκάζι) και να δω και καμιά έκθεση τέχνης.Δε κατάλαβα δηλαδή, εγώ σε πηγάδι κατούρησα για να μη πάω? Χθες το απόγευμα λοιπόν θεώρησα πως ήταν μια καλή ευκαιρία να επισκεφθώ μια έκθεση μοντέρνας τέχνης που γινόταν στη Τεχνόπολη.Επιπλέον αποφάσισα να μην χρησιμοποιήσω το αυτοκίνητό μου για να κατέβω στο κέντρο αλλά να πάρω λεωφορείο και μετρό έτσι για αλλαγή και για πιο ρομαντικές καταστάσεις.
Είπα να ξεκινήσω από το σπίτι κατά τις 7 παρά..Καθώς ετοιμαζόμουν διαπίστωσα πως έλειπε το πορτοφόλι μου.." Άμαν " λέω..."Το άφησα στο αμάξι"..Ξέχασα λοιπόν τις απόψεις μου περί ρομαντικής βόλτας με τα μέσα μαζικής και ξεκίνησα να πάω να συναντήσω το πολάκι μου.Ξεκινάω λοιπόν και καθώς βρίσκομαι στα μισά της διαδρομής διαπιστώνω ότι όχι μόνο δεν έχω αφήσει το πορτοφόλι στο αυτοκίνητο αλλά το είχα βάλει μέσα στη τσάντα μου η οποία αναπαυόταν αμέριμνη στο σπίτι.Φτου και πίσω. Μπαίνω σπίτι καταριώντας την τύχη μου και το ρημάδι το αφηρημένο το μυαλό μου..Παίρνω το πορτοφόλι, αφήνω τα κλειδιά του αυτοκινήτου και λέω να πάρω το λεωφορείο. Η ώρα έχει πάει 19.45. Περιμένω λεωφορείο αλλά εις μάτην..Αργεί πολύ να εμφανιστεί..Παίρνω ταξί..Πετρούπολη - Μετρό Αγίου Αντωνίου 45 λεπτά..7 ευρώ κόστος για μια απόσταση 10 με 15 λεπτών υπό κανονικές συνθήκες.Εν τέλει καταφέρνω να μπω στο μετρό με όχι και τόσο ρομαντική διάθεση..Εφτασα στη πλατεία Κοραή στις 20.40.Ήπια ένα καφέ για να συνέλθω, έκανα ένα περίπατο μέχρι το σύνταγμα και πίσω στο μετρό για να γυρίσω σπίτι μπας και προλάβω και ξεκουραστώ καμιά ώρα.Που όρεξη πλέον για Τεχνόπολες και εκθέσεις μοντέρνας τέχνης!!
Το αποκορύφωμα βέβαια της βραδιάς δεν είχε ακόμα έρθει..Πήραμε το λεωφορείο από το σταθμό του μετρό αλλά ένα αυτοκίνητο ήταν παρκαρισμένο με τα αλάρμ αναμένα σε σημείο που εμπόδιζε τη κυκλοφορία.Αποτέλεσμα? Μείναμε εκεί κολλημένοι για κανά 20λεπτο μέχρι να φιλοτιμηθεί μια ευτραφής κυρία να βγει από το τυροπιτάδικο που ήταν παραδίπλα (και που είχε άμεση επαφή με το μποτιλιάρισμα) και να έρθει να πει τη φοβερή δικαιολογία στον οδηγό "Αααχχχχ δεν κατάλαβα πως τόση ώρα κορνάρατε για μένα"..Απορώ με την ψυχραιμία που έχουν ορισμένοι άνθρωποι ρε παιδί μου.Είναι πραγματικά αξιέπαινος ο οδηγός που δε κατέβηκε να τη στολίσει με διαφόρων ειδών κοσμιτικά επίθετα..Εγώ πάντως έβραζα από τα νέυρα μου...Στις 22.15 μπήκα στο σπίτι μου.Μία φράση τριγύριζε στο μυαλό μου συνέχεια..."Ανάθεμα στις βραδιές τέχνης, ανάθεμα"!!!!Από σήμερα μόνο love bites και ντοκυμαντέρ..

Επιστροφή (ουφφφφφ)

Καλημέρα σε όλους αγαπητοί φίλοι...Εδώ και μία περίπου βδομάδα έχω επιστρέψει από τις θερινές μου διακοπές και ακόμα δε λέω να συνηθίσω τη ζωή στη πόλη. Η Αθήνα δεν έχει αδειάσει σχεδόν καθόλου, τα έργα στους δρόμους δίνουν και πέρνουν, οι φωτιές το ίδιο κι εγώ πίνω το καφεδάκι μου και αναρωτιέμαι τι γυρεύω στο μάταιο τούτο κόσμο και δεν γυρνάω στο νησάκι που παραθέριζα το προηγούμενο δεκαήμερο (σ.σ. Σέριφος). Ωραίο το νησί (αν και πολύ μα πολύ ακριβό σε όλα του) αλλά δυστυχώς όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν μιας και τη Δευτέρα θα αρχίσει πάλι η καθημερινότητα της δουλειάς...Απλά πέρασα να πω μια καλημέρα σε όλους σας, να δώσω τις ευχές μου για καλές διακοπές σε όσους θα φύγουν τώρα και καλό κουράγιο σε όσους τελείωσαν ή θα μείνουν στην πόλη τους. Εντός των ημερών θα σας δείξω και τη Σέριφο.Μέχρι τότε φιλιά σε όλους!!!

Αγαπητό μου ημερολόγιο....

Καλημέρα και καλό μήνα σε όλους αγαπητοί φίλοι. Η σημερινή μου πρωτομηνιάτικη ανάρτηση θα έχει τη μορφή ημερολογίου μιας και κάποια γεγονότα των τελευταίων ημερών επηρέασαν θετικά ή αρνητικά την διάθεσή μου την οποία προσπαθώ να ανεβάσω με κάθε τρόπο εν όψει των καλοκαιρινών μου διακοπών. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν....

· Τετάρτη 17 Ιουνίου : Αποφασίσαμε με το έτερον ήμισυ και μια φίλη της να πάμε να παρακολουθήσουμε τη συναυλία της Μόνικα στο θέατρο βράχων στο Βύρωνα. Αν και εν τέλει ήταν αρκετά καλή η συναυλιούλα (για όσους είναι φαν του είδους βεβαίως) δυστυχώς ταλαιπωρηθήκαμε αρκετά και για να φτάσουμε στο θέατρο και για να φύγουμε από αυτό. Στο πηγαιμό λιποθύμησε μια γυναίκα στο λεωφορείο με αποτέλεσμα να κολλήσουμε στην οδό Φορμίωνος για κανά μισάωρο και βάλε. Στο γυρισμό δεν υπήρχε ταξί για δείγμα στο Βύρωνα. Βάλε πάλι κανά μισάωρο περπάτημα για να βγούμε σε κεντρικό δρόμο..Τελικά ο ftylos κοιμήθηκε στις 3 το πρωί και στις 6 ξύπνησε για να πάει στη δουλειά. ΔΙΑΘΕΣΗ : (+) για τη συναυλία ( - ) για την ταλαιπωρία. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ : Ισοπαλία ( Χ για όσους ασχολούνται με το στοίχημα)
· Παρασκευή 19 Ιουνίου : Ο Γιάννης Αγγελάκας στο θέατρο Πέτρας στη γειτονιά μου στη Πετρούπολη. Ο ftylos πάλι παρών και σε αυτό το μουσικό event με μεγαλύτερη παρέα αυτή τη φορά και πιο ξεκούραστος. Η συναυλία θα άρχιζε στις 9.30. Έτσι τουλάχιστον αναγραφόταν στο εισιτήριο. Φτάσαμε στο χώρο του θεάτρου κατά τις 8.30 για να βρούμε θέση και τελικά το σόου ξεκίνησε στις έντεκα παρά δέκα. Παραλίγο να σηκωθώ να φύγω αδέρφια. Δεν έφυγα όμως. Βγαίνει και ο Αγγελάκας, λέει τα τραγούδια του, έγινε ο σχετικός χαβαλές με μόνο παρατράγουδο το ερώτημα που τέθηκε σε μένα και τον αδερφό μου : Από πότε ο Αγγελάκας έγινε ο σημαιοφόρος των αναρχικών; Τα συνθήματα για το περασμένο Δεκέμβρη και γενικά οι ύμνοι για την αναρχία έδιναν και έπαιρναν από το κοινό και προς στιγμήν νόμισα ότι ήμουν σε πορεία. ΔΙΑΘΕΣΗ : ( + + ) για το χαβαλέ και την παρέα ( - ) για την αναμονή και τα συνθήματα. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ : + ( Άσος για όσους ασχολούνται με το στοίχημα).
· Κυριακή 21 Ιουνίου : Το πρώτο φετινό μου μπάνιο !!!!! Λαγονήσι...Στη παραλία που συχνάζω τα τελευταία χρόνια και που την έχω βαφτίσει Ινδό εξαιτίας της καντίνας που βρίσκεται εκεί η οποία ανήκει σε ένα τύπο που μένει στην Ινδία το χειμώνα και έρχεται Ελλάδα για 5 μήνες το καλοκαίρι. Η θάλασσα πολύ δροσερή έως κρύα για μερικούς σαν κι εμένα, που έτσι και με δείτε να εισέρχομαι στο νερό θα γελάτε για μέρες μιας και μοιάζω με κάτι γριές που κάνουν 25 λεπτά να βραχούν ολόκληρες. Πρώτα βρέχω χεράκια και μασχαλίτσες έπειτα λίγο το στήθος και καταλήγω να πέσω στο νερό σαν καμιά γοργόνα που έχει εξοκείλει στα ρηχά. Δυστυχώς όμως κατά την επιστροφή μας ταλαιπωρηθήκαμε ιδιαίτερα λόγω ενός τροχαίου που είχε συμβεί στη τρύπα του Καραμανλή. Τουλάχιστον ελπίζω να μην υπήρχαν θύματα και ας πάει στο καλό και η ταλαιπωρία και όλα. ΔΙΑΘΕΣΗ (+ + + ) για τη θάλασσα και τη παρέα (-) για την κίνηση και το τροχαίο. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ : + + ( Άσος καραμπινάτος δηλαδή ).
· Τρίτη 23 Ιουνίου : Η απόφαση για το που θα πάμε είναι πλέον γεγονός. Αφού είδαμε και εξετάσαμε δεκάδες νησιά, αφού ενθουσιαστήκαμε και κατόπιν απογοητευτήκαμε τελικά καταλήξαμε να περάσουμε τις φετινές μας διακοπές στο όμορφο νησί της Σερίφου. Κλείσαμε τα δωμάτια, βάλαμε προκαταβολές, αγοράσαμε τα εισιτήρια και είμαστε πλέον έτοιμοι. ΔΙΑΘΕΣΗ και ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ :μόνο + + + + +
· Σάββατο 27 Ιουνίου : Επιτέλους άρχισαν οι εργασίες ανακαίνισης του σπιτιού μου οι οποίες κράτησαν δύο μέρες. Τα χρώματα που είχα παραγγείλει ήταν λίγο διαφορετικά από αυτά που μου φέρανε οι μπογιατζήδες αλλά μπράβο στα παιδιά που κατεβάλλανε κάθε δυνατή προσπάθεια για να συνεφέρουν το γεμάτο προβλήματα σπιτάκι που νοικιάζω. Εκτός από τα χρώματα που αλλάξαμε (από το πολύ ψυχρό λευκό μεταβήκαμε στο γλυκύτατο χρώμα της μανόλιας και σε ένα λίγο πιο σκούρο καραμελέ) άλλαξε και η διακόσμηση του σαλονιού γεγονός που μας έκανε να νιώσουμε πως βρισκόμαστε στην εκπομπή του ALPHA αν δεν απατώμαι ΑΛΛΑΞΕ ΤΟ. Φυσικά το άσχημο ήρθε την επόμενη μέρα το απόγευμα που έπρεπε να κάτσουμε και να μαζέψουμε όλη μας τη προίκα από το μπαλκόνι. ΔΙΑΘΕΣΗ : ( + + + ) για το αποτέλεσμα του βαψίματος ( - - ) Για την κούραση και την ανυπόφορη μυρωδιά της μπογιάς. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ : + γιατί κάθε αλλαγή είναι καλή.
· Τρίτη 30 Ιουνίου : Χθες δηλαδή. Φτωχότεροι κατά 500 και βάλε ευρώ από τα βαψίματα αποφασίσαμε με τη κοπελιά να πάμε στα ΙΚΕΑ για να βάλουμε μερικές τελευταίες πινελιές στο φρεσκοφτιαγμένο σπιτάκι μας. Ιδιαίτερα εγκρατείς και οι δύο, γεγονός πρωτόγνωρο για εμάς, αγοράσαμε μόνο τα απολύτως απαραίτητα και ξεκινήσαμε για το δρόμο της επιστροφής. Εκεί λοιπόν που συζητάμε και λέμε πως πρέπει να κάνουμε και λίγο οικονομία τώρα μιας και θα φύγουμε και διακοπές σε 2 βδομάδες, κλατς, ανάβει ένα προειδοποιητικό λαμπάκι στο αυτοκίνητο με την ένδειξη EPC. Τι είναι ρε γαμώτο μου αυτό πάλι, αναρωτιέμαι. Η απορία μου λύθηκε λίγα λεπτά αργότερα, μιας και όπως διάβασε στο βιβλίο του αυτοκινήτου EPC σημαίνει Electronic Power Control και υποδηλώνει βλάβη στο κινητήρα. Στη σκέψη μου αυτό μεταφράστηκε σε ένα έξοδο του οποίου την αξία δεν μπορούσα να προσδιορίσω μιας και η λέξη κινητήρας από μόνη της μου φαίνεται βαριά και ιδιαίτερα ακριβή και έτσι ήμουν προετοιμασμένος για το χειρότερο. Πέραν τούτου με έπιασε και η προκοπή στις εντεκάμιση το βράδυ να φτιάξω τη βιβλιοθηκούλα που είχα πάρει από τα ΙΚΕΑ και την οποία παραλίγο να πετάξω από το παράθυρο γιατί δεν μπορούσα να τη βιδώσω από τα νεύρα και το άγχος μου για την τύχη του αυτοκινήτου μου. ΔΙΑΘΕΣΗ : ( + ) για τη βόλτα μου και τις αγορές στα ΙΚΕΑ ( - - - - ) για την βλάβη στο πολάκι μου.
· Τετάρτη 1 Ιουλίου : Πρωί πρωί είμαι στο συνεργείο και με τον ιδρώτα να τρέχει από το μέτωπό μου περιμένω την ετυμηγορία του μάστορα που με φτιάχνει όποτε έχω βλάβες. No problem μου λέει. Το πολύ πολύ να αλλάξουμε τη βαλβίδα φρένου κάποια στιγμή. Πανευτυχής φεύγω και κατευθύνομαι στη δουλειά..Η διάθεσή μου μέχρι στιγμής είναι στα τρία +... Λέτε να βγει κανένα – στη πορεία; Ελπίζω όχι ρε παιδιά..

Οδοντοφοβία

Υπάρχουν μερικές στιγμές στη ζωή ενός άντρα που ο φόβος τον κυριεύει. Τον κάνει να ιδρώνει, να χλωμιάζει, να χάνει τα λογικά του. Άλλοι το παθαίνουν στον πόλεμο ( βλέπε την ταινία “ Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν “ , όπου ο Άπαμ τα είχε στην κυριολεξία κάνει πάνω του όταν ο Γερμανός σκότωνε το σύντροφό του), άλλοι στα αεροπλάνα και γενικά στα ύψη, άλλοι οπουδήποτε μπορείτε να φανταστείτε. Για κάθε ένα άντρα υπάρχει και μια διαφορετική κατάσταση κατά την οποία αντιδράει υπερβολικά, κυριευμένος από τρόμο. Η δικιά μου τέτοια στιγμή έρχεται μία φορά κάθε 3 με 4 χρόνια περίπου, όταν δηλαδή πηγαίνω στον οδοντίατρο. Μετά από σκέψεις πολλών ετών κατέληξα στο συμπέρασμα πως η φοβία μου αυτή οφείλεται σε κατάλοιπα των παιδικών μου χρόνων, μιας και η μορφή του οδοντιάτρου που με είχε αναλάβει είναι ακόμη χαραγμένη στο μυαλό μου. Σχίζας λεγότανε (όνομα και πράγμα), θεριό ολόκληρο ίσαμε 110 κιλά, με κατσαρά μαλλιά και μια τσιγκελωτή μουστάκα..Μπρρρρρρ.Και μόνο που τον θυμάμαι ανατριχιάζω. Για να καταλάβετε τι σας λέω, θυμηθείτε τον Samuel Jackson στο Pulp Fiction, μόνο που θα χρειαστεί να του προσθέσετε καμιά 60ρια κιλά παραπάνω.Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν αποτελεί την αιτία που φοβάμαι μέχρι και σήμερα να πάω στον οδοντίατρο.
Το ραντεβού μου ήταν για την περασμένη Δευτέρα στις 7.30. Φυσικά δεν επισκέπτομαι ακόμα τον Κο Σχίζα, αλλά με κουράρει μία γυναίκα οδοντίατρος, παλιά μου γειτόνισσα από όταν έμενα ακόμη στα Σεπόλια, της οποίας το ιατρείο βρίσκεται στο Αιγάλεω. Είχα περίπου 4 χρόνια να την επισκεφτώ και θα έκανα άλλα τόσα, αλλά δυστυχώς η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Έπρεπε οπωσδήποτε να κάνω καθαρισμό και να κάνω τουλάχιστον δύο σφραγίσματα στην ευνοϊκότερη των περιπτώσεων. Φτάνω στο ραντεβού μου κατά τις 7, αρκετά φοβισμένος μα αποφασισμένος να μην το δείξω και να το παίξω χαλαρός. Αράζω στο καναπεδάκι του σαλονιού και περιμένω ακούγοντας από το μέσα δωμάτιο τον τρομερό ήχο του τροχού..Ξαφνικά ανοίγει η εξώπορτα και εισέρχεται ένας άντρας γύρω στα 55, αρκετά παχουλός με τα 3 μπροστινά του δόντια να λείπουν. Τον χαιρετάω και μου ανταπαντάει με τα εξής λόγια:
- Μέσα είναι η άλλη;
- Ποιά άλλη;
- Η γυναίκα μου..
Που θες να ξέρω ποια είναι η γυναίκα σου ρε μεγάλε; Όλοι οι παράξενοι σε μένα τυχαίνουν ρε γαμώτο; Επειδή όμως μου φάνηκε κάπως αγενές να το πω αυτό κατέληξα στο παρακάτω:
- Κάποιος είναι μέσα αλλά δε ξέρω ποιος..
Ο άγνωστος άντρας έκατσε στο καναπέ και κοιτώντας με λέει:
- Κάνε μου ότι θες, μόνο μη μου πεις να πάω σε οδοντίατρο. Τρύπα μου τα χέρια με βελόνες, κάνε με κόσκινο μόνο μη μου βάλεις τροχό στο στόμα.
Μπλέξαμε σκέφτηκα..Είχα που είχα τις φοβίες μου, τώρα ήρθε και τούτος δω να με ξεκάνει. Χαμογέλασα αμυδρά για να του δείξω πως δεν έχω όρεξη για πολλά πολλά.
- Έλα όμως που πρέπει να ερχόμαστε, συνεχίζει ακάθεκτος αυτός.
Για καλή μου τύχη άνοιξε η πόρτα και εξήλθε η σύζυγός του, οπότε τον πήρε και φύγανε. Ανακούφιση..
Καθώς διέβην τη πόρτα του δωματίου συνάντησα τη παλιά μου φίλη (αυτή τη παλιοξαπλωτή πολυθρόνα) να με περιμένει να κάτσω στην αγκαλιά της. Η γιατρός μου δε διακρίνεται για τη διπλωματικότητά της αλλά σου λέει τη διάγνωση έξω από τα δόντια. Έτσι μου είχε κάνει και το 2005 που είχα να αντιμετωπίσω ένα φρονιμήτη που είχε βγει στραβά. Θα σου κόψω το ούλο, θα σε έχω εδώ τρεις ώρες, θα πρηστεί το μάγουλό σου για 6 μήνες, θα πονάς αφόρητα, θα σε ράψω, θα σου κάνω, θα σου δείξω. Όταν μου τα είχε πει αυτά ένιωσα να μου βαράνε το κεφάλι δεκάδες σφυριά και μετά με έπιασε νευρικό γέλιο. Αν δε με έπιανε δε ξέρω τι ήμουν ικανός να κάνω. Μου λέει λοιπόν πως έχω όντως ένα σφράγισμα και ένα πρόβλημα σε ένα άλλο φρονιμήτη. Πάγωσα.
- Τι εννοείτε γιατρέ πρόβλημα στο φρονιμήτη;
- Έχει ψιλοχαλάσει.
Κι εγώ με φωνή που έτρεμε:
-Θα περάσω τα ίδια με το 2005;
- Όχι, απλά θα τον σφραγίσουμε...
Διπλή ανακούφιση.
- Ξεκίνα γιατρέ, της λέω με όλο το θάρρος που είχα, πράγμα πρωτοφανές γιατί σε άλλη περίπτωση θα προσπαθούσα να αποφύγω κάθε επαφή με αυτό το διαολομηχάνημα που λέγεται τροχός.
Τα υπόλοιπα τα φαντάζεστε. Διπλή ένεση για να με πιάσει, τρόχισμα κανά δεκάλεπτο, σφραγίσματα (2 απανωτά) και ένας ψιλοκαθαρισμός, για τον οποίο χρησιμοποίησε ένα άλλο τροχό, πιο ψιλό από τον προηγούμενο, που τσίριζε ο ρημάδης..Έφυγα μετά από 40 λεπτά εξουθενωμένος αλλά ευτυχώς όχι πονεμένος. Μόνο εκείνο το μούδιασμα έιχε μείνει για να μου θυμίζει το ότι πήγα στον οδοντίατρο και το ραντεβού που κλείσαμε για 3 μέρες μετά. Δηλαδή.....ΑΥΡΙΟ.....Ωχχχχχχχχχχ!!!!!!!!!!!!!

ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΞΑΝΑ ΓΙΑ ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ

Το μεγαλύτερο μουσικό event του φετινού καλοκαιριού ( η συναυλία των AC/DC ) πέρασε και μας άφησε κάτι παραπάνω από άριστες εντυπώσεις. Με αφορμή τη συναυλία αυτή κατέβηκαν στη πρωτεύουσα και οι φίλοι μου από Θεσσαλονίκη, τους οποίους είχα να δω αρκετό καιρό. Έναν από αυτούς είχα τη τιμή να φιλοξενήσω στο φτωχικό μου για δύο μέρες.
Η αλήθεια είναι ότι μετά από τη συναυλία που έλαβε χώρα τη Πέμπτη, το ταλαιπωρημένο μου κορμί δε μπορούσε να αντέξει να δουλέψει την επομένη. Οπότε πήρα μια μέρα άδεια και αποφάσισα να περάσω ένα τριήμερο κούρας και συντήρησης δυνάμεων. Βρήκα το φίλο μου το Γιώργο (το παιδί που θα φιλοξενούσα) και τους υπόλοιπους της παρέας το μεσημέρι της Παρασκευής στο κέντρο της Αθήνας. Μετά από κάποιες ώρες μάσας σε ταβερνείο στου Ψυρρή και άφθονου γέλιου και αφού χαιρετήσαμε τη παρέα που θα αναχωρούσε το απόγευμα για τη συμπρωτεύουσα, ανηφορήσαμε για το σπίτι μου στη Πετρούπολη.
Με το Γιώργο περάσαμε απίστευτες στιγμές στα πλαίσια της φοιτητικής μας ζωής στη Θεσσαλονίκη. Δυστυχώς όμως με την πάροδο τον χρόνων απομακρυνθήκαμε, εξαιτίας της απόστασης κατά κύριο λόγο και του τρόπου ζωής μας που φυσικά έχει αλλάξει από τότε. Εγώ από τη μία, με μια δουλειά που μου τρώει αρκετές ώρες κάθε μέρα και που το πρωινό ξύπνημα με κάνει να μην έχω αντοχές και να θέλω να κοιμηθώ νωρίς και από την άλλη ο George ο οποίος έχει ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής από το δικό μου, πιο χαλαρό. Μέσα σε αυτή τη διαφορετικότητα ήρθαμε πάλι να ξαναβρεθούμε. Προσωπικά αυτό το διήμερο ένιωσα σαν να ξαναγνώριζα από την αρχή το καλύτερό μου φίλο.
Από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις; Τι να πρωτοπείς σε τέτοιες στιγμές; Έχεις χάσει πολλά μα πάρα πολλά επεισόδια από τη ζωή του ανθρώπου που έχεις απέναντί σου. Έχεις χάσει τα βήματα που έχει κάνει στη ζωή του, τις σχέσεις του, τις παρεξηγήσεις του με άλλους, τα προβλήματά του, τις πλάκες του. Μου έλεγε για το ταξίδι που έκανε στη Ρουμανία, με τρόπο τόσο γλαφυρό όπως και τότε που ήμασταν ακόμα φοιτητές. Μου έλεγε για στιγμές που έχει ζήσει με την υπόλοιπη παρέα στη Θεσσαλονίκη, για το τι κάνουν στη ζωή τους τα άλλα φιλαράκια μας, για τον αδερφό του που του χάλασε η φραπεδιέρα και έφτιαξε τη καφεδιά του στο μπλέντερ...Ιστορίες αστείες, ιστορίες καθημερινές, δείγματα μιας ζωής που μου έχει λείψει αρκετά και πραγματικά καταντά λυπηρό το γεγονός πως άτομα με τα οποία είχες ζήσει τόσα πολλά στο παρελθόν και λαχταράς μετά από καιρό να τους δεις, ξαφνικά τους έχεις μπροστά σου και υπάρχει μια κάποια αμηχανία.
Κάποια στιγμή το Σάββατο το βράδυ συναντηθήκαμε και με το τρίτο μέλος της παρέας, το Δημήτρη, που και αυτός ζει και δουλέυει στην Αθήνα. Ζήσαμε αυτό που λέμε στιγμές Amstel. Επί 2 ώρες καθόμασταν και αναπολούσαμε στιγμές της φοιτητικής μας ζωής, γελούσαμε, πειραζόμασταν και πιστεύω πως γίναμε λίγο αφόρητοι στους υπόλοιπους με τους οποίους είχαμε βγει μαζί. Τη Κυριακή το βράδυ που ο Γιώργος αναχώρησε για Θεσσαλονίκη, μπήκα πάλι στο πρόγραμμα της καθημερινότητάς μου.Έπρεπε να κοιμηθώ νωρίς για να ξυπνήσω το πρωί κατά τις 6. Η επόμενη μέρα προβλεπόταν δύσκολη στη δουλειά και δυστυχώς η επαναφορά των 2 ημερών στη φοιτητική μου ζωή είχε τελειώσει. Εις το επανιδείν George..Θα τα πούμε από κοντά το καλοκαίρι πάλι...

Κοινωνικός Τουρισμός (τρομάρα του)

Και να λοιπόν που στην ηλικία των 30 αποφάσισα κι εγώ να ασκήσω την ιδιότητά μου ως ασφαλισμένος του ΙΚΑ και να πάρω αυτό το δελτίο κοινωνικού τουρισμού που σου επιτρέπει να πας μια βδομάδα διακοπές με πολυ χαμηλό κόστος.Πήγα λοιπόν πριν κάτι μήνες και απογράφηκα στο υποκατάστημα εργατικής εστίας του Περιστερίου και σήμερα 8 Μαϊου ήταν η μέρα που θα έπαιρνα το μαγικό αυτό χαρτί.
8.20 το πρωί η αφεντιά μου με τη συνοδεία ενός παγωμένου καφέ, φτάνει στο ανωτέρω υποκατάστημα.Απ'έξω μια ορδή οργισμένοι ασφαλισμένοι και συνταξιούχοι πλακωνόντουσαν στη κυριολεξία για το ποιος θα δώσει το βιβλιάριο υγείας του στην αρμόδια υπάλληλο, η οποία αναμαλιασμένη και εμφανώς ταλαιπωρημένη προσπαθούσε να βάλει μια τάξη.Φευ!!! Ούτε τα ΜΑΤ δε μπορούν να κάνουν καλά το οργισμένο από την αδικία πλήθος. Και λέω αδικία γιατί σήμερα εξυπηρετούνταν τα γράμματα Υ,Φ,Χ,Ψ και τελευταίο το Ω.Έλα μου όμως που πάρα πολλοί από τα γράμματα Α,Κ και Π επειδή δεν είχαν προλάβει τις δικές τους προθεσμίες είχαν έρθει την αποφράδα τούτη μέρα να εξυπηρετηθούν.Καταλαβαίνεται τι έγινε λοιπόν.
Πίνω μια τζούρα καφεδάκι, ανάβω το τσιγαράκι μου και λέω να περιμένω να δω τι θα γίνει. Δίνω σε ένα Π το βιβλιάριό μου για να το βάλει στη στίβα μαζί με τα υπόλοιπα και χαλαρώνω περιμένοντας να φωνάξουν το όνομά μου.Ξάφνου διακρίνεται στο βάθος του δρόμου ξανθιά κυρία (η οποία έχει αρχίσει να φορτώνει πριν ακόμα φτάσει στον όχλο) και με το που φτάνει αρχίζει τα υβρεολόγια."που μας είχατε πει έτσι,που μας είχατε πει αλλιώς,που έχω το φαγητό στη φωτιά και τα παιδιά άρρωστα" κλπ κλπ κλπ.Κάποια Φ και Χ και κανά δυο Κ (επώνυμα δεν αναφέρω, αλλά τους έμαθα όλους περίπου το σχεδόν 2ωρο που περίμενα εκεί)πήγαν να την ηρεμήσουν αλλά μάταια.Αφού λοιπόν βριστήκαν όλοι μεταξύ τους και μετά έγιναν μια γροθιά ενάντια στο κατεστημένο του κράτους (γιατί ο Έλληνας αν γίνει μια γροθιά μπορεί να πετύχει τα πάντα βεβαίως βεβαίως), έφτασε και η δικιά μου ώρα να διαβώ το κατώφλι της εργατικής εστίας.Σε 5 λεπτά είχα τελειώσει και πήρα το δελτιάκι μου (που δε ξέρω αν θα το χρησιμοποιήσω κιόλας).
Φεύγοντας αναρωτήθηκα πόσο πιο έυκολα θα ήταν τα πράγματα για όλο αυτό τον όχλο αν αντί για το πρωτόγονο αυτό σύστημα (του να αφήνουμε δηλαδή τα βιβλιάρια στο περβάζι του κτιρίου, να πέρνει κάποια από αυτά η υπάλληλος και να φωνάζει καμιά δεκαριά άτομα) υπήρχε το πολύ απλό μηχάνημα με το νουμεράκι.Επίσης αναρωτήθηκα τι θα συμβεί αν μερικά από αυτά τα Α,Κ,Π,Φ,Χ,Ψ βρεθούν αντιμέτωποι μεταξύ τους στο να κλείσουν δωμάτια για τα ξενοδοχεία που είναι συμβεβλημένα με το κοινωνικό τουρισμό.Άμοιροι ξενοδόχοι τι σας περιμένει.
Βουτηγμένος στις σκέψεις μου είχα ήδη φτάσει στο αυτοκίνητο και είχα να διανύσω μια άκρως απογοητευτική και κουραστική διαδρομή επί της εθνικής οδού για να φτάσω στο γραφείο.Πάντως αν αυτός είναι ο κοινωνικός τουρισμός, προτιμώ να μείνω για πάντα αντικοινωνικός!!!

Καντήλια ή Sex and the City?

Πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να μιζεριάζει..να μιζεριάζει πολύ όμως..Μιλάμε έχω φτάσει στα όρια της μιζέριας..Και συχνά αναρωτιέμαι : Τι να φταίει ρε γαμώτο που γινόμαστε τόσο μίζεροι?Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή...
Εδώ και ένα περίπου μήνα παίρνω μια σειρά DVD...όλοι θα τα ξέρετε και κυρίως οι κοπέλλες..SEX AND THE CITY λέγεται η σειρά.Θα μου πείτε τώρα και με το δίκιο σας, πως κοτζάμ γομάρι σαν κι εμένα κάθεται και παρακολουθεί τις προσπάθειες αυτών των 4 γυναικών να βρουν κάποιον για να νοικοκυρευτούν αντί να κάνει κάτι πιο εποικοδομητικό? Η απάντηση είναι πως έχω κολλήσει.Ναι,σχεδόν κάθε βράδυ κάθομαι με το έτερον ήμισι, φτιάχνουμε τοστάκι και τσαγάκι και καθόμαστε και βλέπουμε κανα τεσσάρι επεισόδια.Και μετά κοιμάμαι ήρεμος και χαρούμενος.Πώς μπορεί μια σειρά στη τηλεόραση να σου δίνει ξαφνικά τόση ικανοποίηση?Οφείλεται στο τρόπο ζωής των πρωταγωνιστών?Στα μοδάτα επαγγέλματά τους?Στο ότι κάθε μέρα έχουν το χρόνο να βγουν με τους φίλους τους, να φάνε ένα υπέροχο πρωινό, να γνωρίζουν διαρκώς νέα άτομα?Αλήθεια ισχύει αυτό?Μπορεί ο μέσος άνθρωπος να έχει μια τέτοια ζωη?
Επιστρέφω λοιπόν στη δικιά μου μιζέρια..Αδέρφια στη ταφόπλακά μου θα γράψουν ότι ήμουν κακός.Γίνομαι κακός με τα πάντα.Από τη στιγμή που θα ξυπνήσω κατεβάζω καντήλια.Καντήλια γιατί ο 80χρονος σπιτονοικοκύρης μου δεν είχε ανάψει το καλοριφέρ όλο το βράδυ, με αποτέλεσμα να ξυπνήσω και να τρέμει το κατοσάγονό μου από το κρύο,καντήλια γιατί πρέπει να μπω στο αντίθετο ρεύμα για να προσπεράσω το μόνιμα διπλοπαρκαρισμένο Fiat Uno που αφήνει ένας τυπάς κάθε βράδυ στη γειτονιά μου, καντήλια γιατί μόλις βγω στην εθνική οδό ακινητοποιούμαι στη κυριολεξία από τη κίνηση.Γενικά ρίχνω πολλά καντήλια όπως καταλαβαίνετε.Έπειτα τελειώνω τη δουλειά (αφού έχω ρίξει κι εκεί κανά δυό ντουζίνες καντήλια) και επιστρέφω σπίτι,όπου τα περιορίζω αρκετά (τα καντήλια εννοώ) και χαλαρώνω βλέποντας τη προαναφερθείσα σειρά.Δεν έχω όρεξη να βγω καθημερινές γιατί το κορμί μου κουράζεται από το 9ωρο δουλειάς και το δυομισάωρο που κάνω με το αμάξι πήγαινε έλα.
Τι φταιει ρε παιδιά?Γιατί θεωρώ πως δεν είμαι ο μόνος που μιζεριάζει έτσι.Δεν είμαι ο μόνος που στην ηλικία των 30 λειτουργεί λες και είναι 45 και βάλε.Είμαστε πολλοί.Σκέφτηκα να αφήσω το αμάξι και να αρχίσω να κινούμαι με τα μέσα μαζικής μεταφοράς.Φευ!!!Το κάναμε κι αυτό και το αποτέλεσμα γνωστό:ΚΑΝΤΗΛΙΑ.Και άντε πες εγώ βρήκα μια Carrie Bradshaw και χαλαρώνω τα βράδια.Αρκεί για όλους αυτό?Τί μπορούμε να κάνουμε για να ξεφύγουμε λιγάκι?

p.s.
Η παραπάνω ανάρτηση έχει ξαναδημοσιευτεί σε άλλο ιστολόγιό μου.Απλά σκέφτηκα να τις έχω όλες μαζί και γι'αυτό τη μεταφόρτωσα εδώ.Οι εικόνες είναι φυσικά δανεισμένες από το internet.