Breakfast at Tiffany’s

"Tο πρωί τρώγε σαν βασιλιάς, το μεσημέρι σαν άρχοντας και το βράδυ σαν ζητιάνος" λέει ο λαός. Και όπως πάντα ο λαός έχει δίκιο. Εσείς λοιπόν τι πρωινό τρώτε; Πλούσιο ή φτωχό, υγιεινό ή μη, αμερικανικού η γαλλικού τύπου; Και επιπλέον πού το τρώτε; Στο σπίτι, στο γραφείο, στο αυτοκίνητο; Γιατί τα ρωτάω όλα αυτά; Γιατί μου αρέσει πολύ η διαδικασία του πρωινού αλλά δυστυχώς δε μπορώ να το γευτώ όπως θέλω. Γιατί; Γιατί δεν έχω χρόνο. Οπότε περιορίζομαι, όπως και οι περισσότεροι από εσάς πιστεύω, σε ένα καφέ του τύπου φραπέ ή φρέντο και κουλουράκι ή τυρόπιτα. Και αυτά καταναλώνονται στο αυτοκίνητο, γεγονός που δεν κάνει ιδιαίτερα εύκολη την οδήγηση, μιας και το polάκι μου μοιάζει ρημάδι,μετά την κατάπωση του βιαστικού αυτού πρωινού, αφού έχει γεμίσει ψίχουλα, στάχτες και οτιδήποτε ζελατινοειδές και χαρτοειδές μπορείτε να φανταστείτε.
Έβλεπα προχτές λοιπόν στο ΣΚΑΙ την αμερικανική εκπομπή Top Chef. Πήγανε τους παίχτες να διαγωνιστούν σε ένα εστιατόριο στη Νέα Υόρκη που έφτιαχνε μόνο πρωινά. Τα αυγά δίνανε και πέρνανε, σε κάθε είδους παραλλαγή, ομελέτα,scrumbled, μάτια, βραστά, με μπέικον, με τα πάντα.



Το είδα και το ζήλεψα. Μου άρεσε. Φαντάστηκα τέτοια καταστήματα στη χώρα μας. Να κάθεσαι με τους συναδέλφους και να λες πράγματα άσχετα με τη δουλειά και να απολαμβάνεις ένα πλήρες πρωινό. Με γαλλικό καφέ, φρυγανισμένο ψωμί, κρουασάν, αυγουλάκια. Κατόπιν θα ξεκινάς την εργασία σου γεμάτος ενέργεια και δύναμη. Αλλά φευ. Η νοοτροπία μας δεν είναι για τέτοιου είδους καταστάσεις. Άσε που διάβασα μια ερευνα του πανεπιστημίου του Αμπερντίν η οποία έλεγε πως το πολύ ζεστό και φορτωμένο με θερμίδες πρωινό (βλέπε το αμερικάνικο) μπορεί να προκαλέσει σε μεγάλο ποσοστό καρκίνο του οισοφάγου. Το καλύτερο πρωινό, λένε οι επιστήμονες, είναι αυτό που συνδυάζει φρούτα, δημητριακά και γαλατάκι. Δυστυχώς για μένα, μόνο φρουτάκια μπορώ να φάω και αυτά σε κάποιες συγκεκριμένες στιγμές, όχι πρωί πρωί.
Οπότε μένω με τη γλυκιά νοσταλγία του καταστήματος της Νέας Υόρκης και με την υπόσχεση στον εαυτό μου πως τα Σαββατοκύριακα, που υπάρχει χρόνος, θα φτιάχνω μόνος μου ένα πλήρες πρωινό. Προς το παρόν μένω με το φραπεδάκι και το ωμό τοστάκι μου.

Billingham

Δεν έχει τύχει σε πολλούς από εσάς να δείτε κάτι στην τηλεόραση κι έπειτα να σας γίνει εμμονή μέχρι να το αποκτήσετε; Έτσι μου έτυχε κι εμένα αφότου παρακολούθησα την ταινία η Ένατη Πύλη με το Johnny Depp. Μία τσάντα ώμου, χακί χρώματος, στην οποία ο πρωταγωνιστής Corso κουβαλάει ένα από τα βιβλία του Τορκία, το the nine gates to the kingdom of shadows, το διαβατήριό του, διάφορα άλλα έγγραφα και οπωσδήποτε τα τσαλακωμένα του τσιγάρα μάρκας Lucky Strike.





Αυτή η τσάντα έγινε η δική μου εμμονή. Έψαχνα καιρό να βρω κάποια παρόμοια αλλά εις μάτην. Οι τσάντες ώμου που είχα αγοράσει δε με ικανοποιούσαν και τις εύρισκα ιδιαίτερα άβολες. Μέχρι και τσάντα από κάνναβη αγόρασα, σαν αυτές που κρατούσαν οι μαθητές τη δεκαετία του ’80 και ζωγράφιζαν πάνω τους λογότυπα των Saxon ή των Scorpions. Αλλά πάλι τίποτα.
Μέχρι που χρησιμοποίησα το internet. Είδα πως και άλλοι τρελλιάρηδες έιχαν την ίδια εμμονή με μένα και ίσως και σε μεγαλύτερο βαθμό. Δε μπορώ να πω πως με χαροποίησε ιδιαίτερα αυτό αλλά ξαφνικά η Billingham camera bag την οποία κρατούσε ο Johhny έστεκε στην οθόνη, λίγα εκατοστά από τα μάτια μου και περίμενε με ευλάβεια να την τοποθετήσω στο καλάθι αγορών και να την φέρω εκεί που ανήκει: στον ώμο μου. Αναζήτησα την τιμή της και μπαμ!!!!! Πάγωσα... Γύρω στις 235 λίρες κοστίζει. Χωρίς τα μεταφορικά. Έμεινα να κοιτάω άφωνος.
Τελικά οι εμμονές κοστίζουν γαμώτο..Δε ξέρω αν οι υπόλοιποι που είχαν την ίδια τρέλλα με μένα την αγόρασαν αλλά εγώ αδέρφια είπα όχι. Ξέρω πως κάποια στιγμή θα είμαστε μαζί με τη Billingham. Αλλά ίσως ακόμα δεν έχει έρθει η ώρα μας. Κρατάω τη φωτογραφία της στο σκληρό μου δίσκο και την κοιτάω πού και πού. Και προσπαθώ να ξεκολλήσω το μυαλό μου από άλλες τέτοιου είδους εμμονές....




p.s.
Οι φωτογραφίες είναι δανεισμένες από το www.amazon.uk και το forum http://www.therpf.com/f9/identifying-corso-s-bag-9th-gate-3899/

Let´s go

Ήθελα από καιρό να γράψω κάτι για τις μαζικές κινητοποιήσεις αλλά το ανέβαλα συνεχώς. Συνέβαλε σε αυτό βέβαια και το τραγικό γεγονός του θανάτου των παιδιών στη MARFIN, οπότε είπα να μην ασχοληθώ με τόσο ευαίσθητα θέματα. Αλλά επειδή τα ζω και τα βλέπω καθημερινά θέλω να υψώσω κι εγώ τη διαδικτυακή φωνή μου θέτοντας ένα απλό ερώτημα: Και ερωτώ λοιπόν τα παιδιά του ΠΑΜΕ..Ρε πάτε καλά;
Εδω και πόσους μήνες, κάθε μα κάθε βδομάδα έχουμε τουλάχιστον 2-3 κινητοποιήσεις που εκφράζονται με κλείσιμο υποκαταστημάτων δημοσίων υπηρεσιών, αποχή από εργασία, στάσεις των μέσων μαζικής μεταφοράς και φυσικά πορείες στα μεγάλα αστικά κέντρα. Τώρα τελευταία το ΠΑΜΕ βρήκε ένα νέο, πιο μοντέρνο τρόπο έκφρασης. Τη μια δεν αφήνει κρουαζιερόπλοια να δέσουν στα λιμάνια μας, την άλλη κλείνει τα ίδια τα λιμάνια και δεν αφήνει ταξιδιώτες να πάνε στο προορισμό τους. Η δικαιολογία για όλα αυτά είναι πως το ΠΑΜΕ ενδιαφέρεται για το κοινό καλό, πως απεργεί και αντιδρά για αυτούς που δε μπορούν να απεργήσουν, πως νοιάζεται για το εργατικό συμφέρον. Και στερεί έτσι απλά το δικαίωμα από το κάθε άνθρωπο να μετακινηθεί είτε για να πάει τις διακοπές του, είτε για δουλειά είτε για οτιδήποτε γουστάρει τέλος πάντων. Έβλεπα ένα ζευγάρι το πρωί στο ΣΚΑΙ που δεν τους αφήσανε να επιβιβαστούν στο πλοίο. Και λέει ο άνθρωπος πως κατάφερε να πάρει 10 μέρες άδεια να πάει κάπου να ηρεμήσει και οι άλλοι στεκόντουσαν μπάστακες στη μπουκαπόρτα και δε τον αφήνανε να χαρεί την ανάπαυλα από την εργασία του και από όλα αυτά που βλέπει όλο το χειμώνα.Για να μη χρησιμοποιήσω φρασεολογία γηπέδου (και μάλιστα εν καιρώ αγώνα ντέρμπι) θα πω απλά αίσχος.Δε ξέρω αν πρέπει να γελάω ή να κλαίω.
Δε θέλω ρε φίλε εσύ να προασπίζεις τα δικά μου τα συμφέροντα.Από πότε σε έβαλα εγώ υπερασπιστή της δικής μου ζωής και της δικής μου αξιοπρέπειας;Εσένα που είσαι βολεμένος πίσω από το συνδικάτο σου, εσένα που κατά πάσα πιθανότητα είσαι ο δημόσιος υπάλληλος που όλοι θέλουμε να αποτάξουμε από τους κόλπους της κοινωνίας. Εσένα που βγαίνεις με το σημαιάκι σου και μου το παίζεις επαναστάτης. Δε σας γουστάρω ρε...Και δεν είμαι μόνος μου. Πολλοί δε σας θέλουνε πλέον. Μα πάρα πολλοί.
Όσες προσπάθειες και αν έχετε κάνει παλικάρια μου μέχρι τώρα, όπως και οι ίδιοι θα παρατηρήσατε έχουν πέσει στο κενό. Μήτε την εθνική συνείδηση αφυπνίσατε μήτε την εργατιά κατεβάσατε στους δρόμους μήτε πιέσατε τη κυβέρνηση.Ποτέ και σε τίποτα. Ότι ήταν να περαστεί από πλευράς νομοσχεδίου περάστηκε.Μόνο ταλαιπωρία μας δώσατε και πολλά μα πολλά νεύρα. Και σας έχω και μια έκπληξη.Θα περαστούν και άλλα πολλά.Κι εσείς εκεί θα κάνετε τις πορειούλες σας σα να μη τρέχει τίποτα και θα νομίζετε πως πιάσατε τον παπά από τα....άσε μη πώ.
Η χώρα δε χρειάζεται ανθρώπους σαν κι εσάς για να αναστηλωθεί.Ίσως να μη χρειάζεται και τύπους σαν κι εμένα. Χρειάζεται όλους μας ενωμένους, προοδευτικά σκεπτόμενους και όχι νοσταλγούς επαναστάσεων του 1970. Στο 2010 ζούμε επιτέλους και έχουμε τόσα μέσα στη διάθεσή μας. Ας τα αξιοποιήσουμε ανάλογα.

Γράμμα σε ένα αυτοκίνητο....

«Σε οδηγάω τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Δε μπορώ να πω, ήταν μία περίοδος με πολλές μα πάρα πολλές συγκινήσεις. Φωνές, βρισίμο, τρακαρίσματα, κορναρίσματα, άγχος, κόλλημα στην κίνηση, καμιά ντουζίνα κλήσεις, ήταν γενικά μία περίοδος πολύ γεμάτη για μένα. Δυστυχώς όμως μικρό μου αυτοκινητάκι, ήρθε η ώρα να αποδεσμευτώ για λίγο από σένα. Όχι δε θα χαθούμε μην ανησυχείς. Απλά δε θα βγαίνουμε μαζί κάθε μέρα. Αποφάσισα να βάλω και δύο νέα μέλη στην οικογένειά μας. Έτσι θα είμαστε εγώ, η Θ., εσύ και δύο μικρά και τσαχπίνικα ποδηλατάκια.
Μη μου φωνάζεις το έχω πάρει απόφαση. Μαζί θα βγαίνουμε να πάμε για μπανάκι ή για το βραδινό μας ποτάκι καμιά φορά. Μαζί θα πηγαίνουμε τα ταξιδάκια μας και τις εκδρομούλες μας. Αλλά ξέρεις με έχεις δυσκολέψει πολύ τώρα τελευταία. Καλύτερα να σε ντύνω παρά να σε ταϊζω που λένε. 40 ευρουλάκια μου τρως τη βδομάδα και με φορτώνεις επιπλέον με νεύρα και άγχος. Δεν το αντέχω άλλο πια. Σκέψου κι εμένα λίγο. Θα τα λέμε συχνά...

Σε φιλώ, ο πάντα πιστός φίλος σου
Μάνος»

Αυτά έγραψα στο αυτοκινητάκι μου αυτή τη βδομάδα. Όχι, ο χωρισμός δεν είναι μόνιμος. Απλά θα σταματήσουμε να βλεπόμαστε τόσο συχνά. Αποφάσισα να χρησιμοποιήσω ποδήλατο για την καθημερινή μου διαδρομή προς και από τη δουλειά. Προϋπόθεση γι’αυτό βέβαια είναι να φτιαχτεί επιτέλους εκείνος ο σταθμός του Μετρό στη Λεωφόρο Θηβών στο Περιστέρι και να επιτρέψουν επιτέλους τα ποδήλατα να μπαίνουν στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Στην απόφασή μου αυτή συνέβαλαν ψυχολογικοί λόγοι (με το αυτοκίνητο έγινα πιο κακός άνθρωπος), οικονομικοί φυσικά (τη βλέπω το καλοκαίρι τη βενζινούλα να πιάνει 2ευρω) αλλά κυρίως λόγοι αισθητικής και υγείας. Παρακολουθώ με τη Θ. εδώ και καιρό ένα πολύ ωραίο blog από την Κοπεγχάγη ερχόμενο, το cycle chic, οπού μας δίνει καθημερινά εικόνες από τους δρόμους της πόλης στους οποίους τα ποδήλατα αποτελούν την πλειοψηφία. Και φυσικά δεν είναι η μόνη πόλη που εφαρμόζεται αυτή η πολιτική. Κάντε πάντως ένα κόπο και περάστε να επισκεφθείτε το blog αυτό.
Τέλος πάντων, η διαδικασία που σκέφτομαι να ακολουθήσω είναι απλή και θέλω και τη γνώμη σας αν μπορείται. Αγορά ενός σπαστού ποδήλατου και κράνους (η ασφάλεια πάνω απ’όλα). Αναχώρηση 6.30 κάθε πρωί από Πετρούπολη με εκτιμώμενη ώρα άφιξης στο μετρό 6.45 με 6.50. Κατόπιν μετρό από Θηβών μέχρι Αττική και από κει τρένο για Κηφισιά. 40 λεπτά να κρατήσει όλη αυτή η διαδικασία. Και άλλα 10 λεπτά από την Κηφισιά μέχρι τη Νέα Κηφισιά που είναι το γραφείο μου. Καλό δε σας φαίνεται; Ίσως λίγο παράτολμο για κάποιον που έχει συνηθίσει στον τρόπο ζωής του αυτοκινήτου αλλά είμαι διατεθειμένος να το ρισκάρω και να αλλάξω. Εσείς;



υ.γ.
Η πρώτη εικόνα είναι δανεισμένη από το Liogerma.blogspot.com και η δεύτερη από το site podilates.gr

Η επόμενη μέρα

Η επόμενη μέρα της πορείας μας βρήκε παγωμένους όλους..Και φυσικά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης το χαβά τους.Σπεύσανε οι πολιτικάτζηδες να σχολιάσουν (μη χάσουν το πάρτυ τα παιδιά), οι δημοσιογράφοι προσπαθούν να βρουν κάποιον να ρίξουν την ευθύνη, τη μια στον κύριο Βγενόπουλο, την άλλη στο κτίριο που δεν είχε ρολλά, την άλλη στη προσθήκη με γυψοσανίδα που αρπάει φωτιά με το παραμικρό..
Ο καθένας μπορεί να κάνει απολογισμό των χθεσινών γεγονότων με το δικό του τρόπο. Και φυσικά οι απόψεις που ακούγονται είναι ικανές να σε κάνουν να ρίξεις πέντε φάσκελα σε όλους και να πάρεις τα βουνά.Χαρακτηριστικά θα σας αναφέρω γνώμη κάποιας κοπέλλας, γνωστής μου κιόλας, που είδα στο internet, η οποία είχε παρευρεθεί στη πορεία χτες και δήλωσε απροκάλυπτα πως καλά πάθανε οι 3 άτυχοι άνθρωποι αφού δεν απήργησαν, αφού δε ζήτησαν άδεια από τον εργοδότη τους για να πάνε στο συλλαλητήριο. (!!!!!!!!!!!!!!!!!!)
Τι μπορείς να πεις εδώ;Παιδιά χάσαμε το νόημα.Πάει τελείωσε.Γι’αυτό και παραθέτω το βίντεο από τη χθεσινή εκπομπή του Ράδιο Αρβύλα στο οποίο ο Αντώνης ο Κανάκης λέει αυτά που νιώθουν οι πιο πολλοί από εμάς. Ίσως ο πιο αληθινός λόγος, η πιο σωστή άποψη που έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες. Και όπως θα παρατηρήσετε, δεν τα διαβάζει κάπου αυτά που λέει. Βγαίνουν από μέσα του. Αληθινά λόγια, όχι πολιτικές φανφάρες και ακραίες αερολογίες.
Τίποτε άλλο δε θα πω για τα χθεσινά γεγονότα. Ας μείνουν στη μνήμη όλων μας και για μία φορά, για μία μόνο ρε παιδιά, ας προσπαθήσουμε να ξυπνήσουμε επιτέλους.
Καλημέρα και καλό κουράγιο.

Της Αγίας Ειρήνης σήμερα....

Της Αγίας Ειρήνης σήμερα και στην Αθήνα ξέσπασε ο πόλεμος..3 αθώοι άνθρωποι ήταν τα θύματα των συγκρούσεων στο κέντρο της πόλης. Ναι, κάποιοι ώριμοι διαδηλωτές, κουκουλοφόροι, πυρπόλησαν τα γνωστά αυτά κτίρια που λέγονται τράπεζες και σε ένα απο αυτά εγκλωβίστηκαν συμπολίτες μας, αθώοι εργαζόμενοι που δυστυχώς υπό τον φόβο της απόλυσης δε μπόρεσαν να κατεβούν στο συλλαλητήριο.Τρεις από αυτούς σκοτώθηκαν...
Για αυτούς δε κάνατε τη πορεία ρε; Για αυτό το κόσμο που υποφέρει δε κατεβήκατε στο δρόμο; Γιατί ρε δε τους πιάσατε εσείς οι ίδιοι αυτούς που βάλανε τις φωτιές; Τι σας φταίγανε ρε οι άνθρωποι που δουλεύανε; Τι θα πείτε τώρα; Πως θυσιαστήκανε κάποιοι για το γενικό καλό; Για βγάλτε τη κουκούλα να σας καμαρώσουμε τώρα, σιχαμένα αποβράσματα που το μόνο που κάνετε είναι να ξεσπάτε τα κόμπλεξ σας μέσα στην ανωνυμία του πλήθους. Βγάλτε ρε τις κουκούλες και δείξτε μας τα πρόσωπά σας για να σας πούμε μπράβο για τις πράξεις σας.
Συγνώμη για τη γλώσσα και τις εκφράσεις μου αλλά τη στιγμή αυτή μόνο πίκρα και χολή μπορεί να βγει από το στόμα μου.
Η φωτογραφία είναι δανεισμένη από το troktiko.blogspot.com, το μόνο μέσο που μας κράτησε ενήμερους αυτή τη μέρα μιας και οι φίλοι μας οι δημοσιογράφοι απεργούσανε κι αυτοί.

Ιστορία καθημερινής αδιαφορίας

Και μιας που είχα να γράψω τόσο καιρό ας σας πω και μια ιστορία στα πλαίσια των city stories που μου έκανε τρομερή εντύπωση και ομολογώ πως με συγκίνησε ιδιαίτερα.
Υπάρχει μία μεγάλη διασταύρωση στο Ίλιον, όσοι μένουν κοντά θα τη γνωρίζουν, αυτή του Λακιώτη, στη συμβολή της Λεωφόρου Θηβών και της Παπανδρέου. Καθημερινά διέρχονται εκατοντάδες αυτοκίνητα, έχει το μποτιλιαρισματάκι της, έχει κι ένα παλιοφάναρο που ανάβει μια στο τόσο, τέλος πάντων έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας κεντρικής μεγάλης διαστάυρωσης της Αθήνας. Βέβαια από τέτοιο κομβικό σημείο δε θα μπορούσαν να λείψουν και οι κάθε λογής επαίτες·
Ανάπηροι, αλλοδαποί με το γνωστό κοντάρι για τα παρμπρίζ, λουλούδια ή την τελευταία μόδα στα προϊόντα δρόμου, ο τεράστιος αναπτήρας και φυσικά χρήστες ναρκωτικών ουσιών όπου ένας εξ αυτών ήταν ο λόγος της σημερινής μου ανάρτησης.
Απογευματάκι Τρίτης και φυσικά η κίνηση είναι αυξημένη. Περιμένω στο αυτοκίνητο μου, σταματημένος επί της Θηβών με σκοπό να στρίψω αριστερά στην Παπανδρέου με κατεύθυνση προς Πετρούπολη. Και τότε ακούω το συνεχές κορνάρισμα που συναντάται σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Βλέπω το συγκεκριμένο όχημα σταματημένο στην κάθοδο της Παπανδρέου να προσπαθεί να διασχίσει τη Θηβών για να κατευθυνθεί προφανώς προς το κέντρο. Όλες του οι προσπάθειες, τα αναμένα του αλάρμ, τα κορναρίσματά του και τα δειλά του βήματα προς τα εμπρός προκειμένου να τον παρατηρήσουν οι διερχόμενοι και να σταματήσουν, έπεσαν στο κενό. Ξαφνικά ένας εξ αυτών των ανθρώπων που ζητιανεύουν, ένας από αυτούς που με τόση αδιαφορία αντιμετωπίζουμε καθημερινά, ένας άνθρωπος σωματικά και πνευματικά ασθενής και κατεστραμμένος από τα ναρκωτικά είχε το θάρρος να κάτσει στη μέση του δρόμου και να σταματήσει τη κυκλοφορία για να περάσει το όχημα που είχε την ανάγκη. Έπειτα αυτός ο άνθρωπος γύρισε πάλι στο πόστο του, να ζητιανέψει για τη δόση του και να αντιμετωπίσει τα αδιάφορα μάτια των συμπολιτών του.
Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ένας καθημερινός ήρωας; Δε θα άξιζε μια μεταχείριση διαφορετική; Γιατί μπορεί να είναι ασθενής, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση στάθηκε πιο χρήσιμος στη κοινωνία από εμένα, εσένα και όλους όσοι παρευρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στη διασταύρωση, πιο χρήσιμος ακόμα και από αυτούς που καθόνται στα έδρανα της Βουλής. Αυτός ο χρήσιμος άνθρωπος λοιπόν μπορεί να μην έχει που να μείνει, να μην έχει τι να φάει, μπορεί αύριο να τον δούμε σε κάποιο δρόμο λιπόθυμο, μπορεί μπορεί μπορεί...... Αυτόν το χρήσιμο άνθρωπο θα τον αντιμετωπίσουμε σαν κατακάθι, σαν εγκληματία, σαν δημόσιο κίνδυνο. Και διερωτάμαι· Γιατί ρε γαμώτο;
Τέλος πάντων, γύρισα σπίτι σκεπτόμενος το γεγονός αυτό και η ζωή μου κύλησε έπειτα στους κανονικούς της ρυθμούς. Καθημερινές ιστορίες που σε συγκινούν για δυο λεπτά κι έπειτα ξεχνιούνται μέσα στη δίνη των υποχρεώσεων του καθενός. Και το κακό διαιωνίζεται...Και ο ήρωας αυτός θα μείνει για όλη του τη ζωή αφανής και άγνωστος.
Δεν έχω να πω τίποτε άλλο...Σας αφήνω να σκεφτείτε και να βγάλετε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας...

Πέρασε κι αυτό..Και μετά τι;

Από τη στιγμή που έγιναν οι εθνικές εκλογές και ορκίστηκε η νέα κυβέρνηση, εδώ και δύο μήνες περίπου, κάθε μα κάθε μέρα ακούω κι ένα άσχημο νέο στις ειδήσεις που αφορά τη χώρα μας και τα διάφορα προβλήματα που την ταλαιπωρούν όπως την οικονομική της θέση έναντι των ισχυρών της Ευρώπης και τις πάσης φύσεως εσωτερικές αναταραχές. Όχι ότι πριν, δεν άκουγα αλλά τώρα που έχουν βγει στη φόρα οι ατασθαλίες της προηγούμενης κυβέρνησης και είδαμε πια με στοιχεία πως είμαστε μακράν η πιο τριτοκοσμική σε αντιλήψεις και νοοτροπία χώρα της Ένωσης, με διακατέχει ένα αίσθημα ντροπής και παράλληλα αηδίας και αναγούλας.
Ο εγκέφαλός μου δέχεται πληροφορίες ασταμάτητα, περί δημοσιονομικού ελλείματος, περί Αλμούνια, περί μέτρων επιτήρησης, στο ενδιάμεσο μπαίνει κι ο Σαμαράς, όλα αυτά ανακατεύονται με τη μαύρη επέτειο του Γρηγορόπουλου για να έρθει το επιδόρπιο των επεισοδίων στην πρωτεύουσα και σε άλλες μεγάλες πόλεις και να έχουμε έτσι ένα πλήρες γεύμα ειδήσεων, τις οποίες καθώς τις μασάμε μας αφήνουν μια στιφή γεύση και ένα βλέμμα απλανές και άχαρο που από μόνο του απαντάει στο ερώτημα που έχει δημιουργηθεί σε πολλούς από εμάς • Που στο διάολο πάμε;
Κρίση, επιτήρηση, λιτότητα, το καλάθι της νοικοκυράς που φέτος προβλέπω πως θα είναι φτωχότερο από ποτέ, αστυνομία που από δολοφόνοι (για πολλούς) μετατρέπονται σε ήρωες και προστάτες από τη μια μέρα στην άλλη, και μέσα σε όλα αυτά ο απλός κοσμάκης, που περιμένει λίγο τις γιορτές να ξεδώσει και που καταριέται το ρημάδη το δήμαρχο ο οποίος δε λέει να στολίσει την Αθήνα μπας και κινηθεί λίγο η αγορά και κατεβούμε να φάμε κανά χριστουγεννιάτικο λουκουμά στον Κρίνο σαν άνθρωποι. Φοβόμασταν μήπως ξανακαεί η Αθήνα όπως πέρυσι. Στηθήκαμε στις τηλεοράσεις από το απόγευμα για να παρακολουθήσουμε το θέαμα και το μόνο που είδαμε ήταν ένας κύριος της ομάδας Ζ να παρασέρνει με τη μοτοσυκλέτα του ένα άλλο κύριο που εκπροσωπούσε με τον καλύτερο τρόπο την ιδεολογία της Αναρχίας και πέντε έξι άλλα μικροεπεισόδια. Τίποτα από τα περσινά αίσχη.
Και μιας που αναφέρομαι στα επεισόδια να σας πω και την αμαρτία μου. Υποστηρίζω τις δυνάμεις καταστολής. Όχι ότι επικροτώ τον τρόπο με τον οποίο καταστέλουν τη βία στους δρόμους.Θα προτίμούσα να χρησιμοποιούσαν αντλίες νερού αντί για δακρυγόνα, κλομπς και δακρυγόνα. Τους υποστηρίζω γιατί βαρέθηκα. Βαρέθηκα τους δήθεν, βαρέθηκα τους ιδεολόγους της πορδής που χρησιμοποιούν το θάνατο ενός παιδιού για να βγάλουν το κομπλεξισμό τους με το χειρότερο τρόπο ενάντια στις περιουσίες του κοσμάκη φορώντας κουκούλα. Να την βγάλετε την κουκούλα σας κύριοι και να δηλώσετε την αντίδρασή σας με πρόσωπο καθαρό και διαυγές. Ντρέπεστε που είστε αντεξουσιαστές όπως αποκαλείστε ή μήπως η μαύρη σας κουκούλα κρύβει κάτι άλλο? Βαρέθηκα να βλέπω να σπάνε ΑΤΜ, Starbucks, βιτρίνες πολυκαταστημάτων και άλλων μικρότερων επιχειρήσεων, να ξηλώνουν μάρμαρα από προσόψεις πολυκατοικιών επειδή τάχα μου είναι ενάντια στον καπιταλισμό, τη παγκοσμιοποίηση και την αστυνόμευση του κράτους.Βαρέθηκα να βλέπω να προβάλουν τη μέρα που σκοτώθηκε ένα παιδί ως εξέγερση των νέων, να ακούω τα μέσα ενημέρωσης από τη μια να κατηγορούν την αστυνομία για ολιγορία και από την άλλη με τη παραμικρή σύλληψη να ξανακατηγορούν τη δημόσια αρχή πως χτυπάει παιδιά. Βαρέθηκα το φοιτηταριό, τους ακαδημαϊκούς πολίτες, που κάτω από χρωματισμένα πανό εναντιώνεται σθεναρά στα παραπάνω. Φασίστες αποκαλούν τους αστυνομικούς και κάθε κυβέρνηση που θα αποπειραθεί να σπάσει το πανεπιστημιακό άσυλο, γιατί λένε δε θα διακινούνται ελεύθερα οι ιδέες τους. Τέσσερα χρόνια φοιτητής δεν είδα ποτέ μια ιδέα να προσπαθήσει να διακινηθεί μέσα στο χώρο του πανεπιστημίου. Πολύ σωστά πάντως έθεσε το θέμα του ασύλου ο Άδωνης. «Ας κανονίσουμε μια συζήτηση στο Πολυτεχνείο εγώ, ο Πλεύρης, ο Βορίδης με τους φοιτητές και ας δούμε πόσο ελεύθερα θα διακινηθούν οι ιδέες μας». Έχει άδικο; Δε νομίζω. Αν τολμήσουν να διαβούν τη πύλη του ιδρύματος θα τους στήσουν στα δύο μέτρα. Για πια ελευθερία ιδεών μιλάμε τελικά; Δε λέω βέβαια πως ο Άδωνης είναι πρεσβευτής της ελευθερίας λόγου, αλλά δεν έχει δίκιο; Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες με τα αμπέχονα και τα ταγάρια, που αφήνοντας ένα μούσι κι ένα μαλλί γίνονται αυτόματα σύγχρονοι Βελουχιώτηδες και μόλις πάνε να βολευτούν κάπου ξεχνάνε και την ιδεολογία και τα πάντα, αυτοί είναι που μάχονται για την ελευθερία λόγου και ιδεών.
Τα έχουμε δει παιδιά και τα έχουμε σιχαθεί όλα. Ας στρωθούμε λοιπόν στη δουλειά και ας κοιτάξουμε πως θα κάνουμε τη χώρα μας καλύτερη γιατί οι ιδεολογίες και οι φιλοσοφίες το μόνο που κάνουνε είναι να μας κρατάνε κολλημένους στο παρελθόν και χωρίς όραμα για το μέλλον. Και η χώρα αυτή τη στιγμή χρειάζεται ανθρώπους με σοβαρότητα και οράματα. Όχι επαναστάτες του κώλου που κράζουν τη παγκοσμιοποίηση και το καπιταλιστικό σύστημα αλλά καρπώνονται τα αγαθά του με μανία. Εργάτες χρειαζόμαστε και όχι ιδεολόγους. Ίσως αν προσπαθήσουμε κι εμείς να γίνουν όλα καλύτερα και να μην έχουμε την ανάγκη για επαναστάσεις. Ίσως πρέπει να κάνουμε επανάσταση μέσα μας για να ξεφύγουμε από το λήθαργο της τεμπελιάς και της πονηριάς. Και όλα τα άλλα θα έρθουν...


Η φωτογραφία τραβήχτηκε από τον vrypan στις 10/12/2008 μετά τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα, περνώντας από Εξάρχεια. Αναφέρεται και στο xblog.gr

Η μαγεία του καφέ

Ένας όμορφος περίπατος με το φίλο ή τη φίλη σου, η παρακολούθηση ενός αγώνα με τους κολλητούς σου, η ανάγνωση ενός ωραίου βιβλίου ή ενός ενδιαφέροντος άρθρου, ένα νόστιμο δείπνο ή ένας μερακλίδικος πρωινός καφές, είναι μερικές από τις μικρές απολαύσεις που μπορούν να ομορφύνουν την καθημερινότητα της ζωής σου. Σήμερα θα σταθώ στην τελευταία αναφερθείσα απόλαυση· αυτή του πρωινού καφέ ή γενικά του καφέ.
Πίνω τρεις με τέσσερις καφέδες τη μέρα και ζήτημα αν απολαμβάνω τον ένα από αυτούς. Φυσικά ο πρωινός μου καφές δε καταναλώνεται σπίτι για τον απλούστατο λόγο ότι ξυπνάω στις έξι κάθε πρωί, τρώω δυο μπισκότα, στρίβω τρία τσιγάρα για το δρόμο και ξεκινάω για το μαρτύριο της Εθνικής οδού Αθηνών – Λαμίας, αγοράζοντας το φρέντο μου από ένα όμορφο συνοικιακό μαγαζάκι που οι υπάλληλοί του μου τον περιποιούνται κιόλας. Οι επόμενοι καφέδες είναι στη δουλειά, οι λεγόμενοι μηχανικοί καφέδες, οι οποίοι απλά πίνονται και δεν απολαμβάνονται. Συνήθως λόγω δουλειάς μπορεί να μείνουν εκεί ανέγγιχτοι, να παγώσουν, να τους δει η καθαρίστρια αχρησιμοποίητους και να μου τους πετάξει (το κάνει κάθε φορά αυτό και μου σπάει τα νεύρα). Οπότε λόγω αυτών των συγκυριών δεν τους ευχαριστιέμαι.
Εξ αυτών των σκέψεων ορμώμενος, αγόρασα χθες το καμινετάκι μου για να ψήνω τον ελληνικό καφεδάκο μου τα απογεύματα που θα γυρίζω από τη δουλειά. 36,46 € το πλήρωσα αλλά τα αξίζει τα λεφτά του γιατί το χρησιμοποιεί και η θεία η Κατίνα (γιόρταζε χθες) η οποία μου έφτιαξε καφέ σε αυτό τις προάλλες που όμοιό του δεν είχα ξαναματαπιεί. Άλλωστε το ψήσιμο του ελληνικού καφέ αποτελεί από μόνο του μια ιεροτελεστία , με το άρωμά του να αναδύεται σε όλο το χώρο, να τον περιμένεις καρτερικά να φουσκώσει και να βλέπεις να σχηματίζεται σιγά σιγά αυτή η σκούρα κρούστα στο φλιτζάνι..Η ευχάριστη έκπληξη ήταν πως η συσκευασία του καμινέτου συνοδεύεται και από οδηγίες και μυστικά για να φτιάξεις έναν ωραίο ελληνικό καφέ. Σήμερα κιόλας θα το δοκιμάσω. Ελπίζω να σταθεί αντάξιο των προσδοκιών μου και να καταφέρω να πετύχω αυτό το φοβερό καϊμάκι της θείας…

Το Τρόλεϊ

Το τρόλεϊ..Τι μπορεί να πει κανείς για αυτό το απίστευτα “βολικό” και “σύγχρονο” μέσο μαζικής μεταφοράς; Να σας πω εγώ..Τίποτα απολύτως. Προσωπικά εγώ που το ζω σε σχεδόν καθημερινή βάση μόνο αρνητικά μπορώ να βρω. Και φαντάσου πως δε το χρησιμοποιώ. Απλά τυχαίνει ως δια μαγείας, να το συναντάω στο δρόμο μου για το σπίτι ή για τη δουλειά και να μου σπάει τα νεύρα. Και πάντα όταν βιάζομαι να πάω κάπου. Βέβαια για να μην είμαι και απόλυτα κακός απέναντί του, όταν βιάζομαι συνήθως συναντάω μπροστά μου γερανούς και ανυψωτικά μηχανήματα, νταλίκες που κολλάνε σε στενά και δε μπορούν να στρίψουν, μπουλντόζες και εκσκαφείς, σχολικά που σταματάνε παντού και περπατάνε με ρυθμούς χελώνας, σκουπιδιάρικα, αλλά αυτό που συναντάω πιο συχνά απ’όλα (και εξ’αυτού το μένος που βγάζω σε αυτό το κείμενο) είναι το αγαπητό μου τρόλεϊ.
Στέκεται μπροστά μου με τον μεγάλο όγκο του, με την φοβερή του ταχύτητα των 40 χλμ μέγιστη και με τις απειλητικές του κεραίες να δεσπόζουν ολόρθες, και οι οποίες συχνά πυκνά ξεφεύγουν και πέφτουν από εκείνα τα ρημάδια τα καλώδια που υπάρχουν σε όλη την Αθήνα αναγκάζοντας τον οδηγό να προσπαθήσει να τα επανατοποθετήσει κάνοντας κάποιου είδους κινήσεις πιλοτικού χαρακτήρα. Εν τω μεταξύ την ώρα που οι κεραίες του “συμπαθούς” οχήματος θα κατεδαφιστούν αρχίζει ο γολγοθάς των οδηγών που βρίσκονται πίσω από τον κίτρινο γίγαντα, μιας και αυτός ακινητοποιείται αυτόματα και μαζί του και οι ζωές των παραπάνω που περιμένουν κανά μισάωρο να φτιαχτεί η βλάβη.
Το άγχος που μου προκαλεί το τρόλεϊ είναι ανεπανάληπτο. Μόλις το αντικρύσω, ρίχνω τα καντήλια μου, καταριώντας τη ρημάδα τη τύχη μου που δε με βοηθάει μια φορά να πάω στη δουλειά ή στο σπίτι μου σαν άνθρωπος, και αμέσως μετά καταβάλω κάθε δυνατή προσπάθεια και φυσικά νόμιμη, για να το ξεπεράσω και να ελευθερωθώ από τα ηλεκτρικά δεσμά του. Συνήθως οι προσπάθειές μου αποβαίνουν άκαρπες και καταλήγω να το ακολουθώ από πίσω μέχρι να βρω κάποιο άνοιγμα για να ξεπεταχτώ μπροστά του. Τώρα τελευταία, επειδή έχει καταλάβει πως μπορώ να το νικήσω μου κάνει ένα είδος πολέμου που δε ξέρω αν μπορώ να επικρατήσω · Μου φέρνει παρέα. Μάλιστα κυρίες και κύριοι. Δύο τρόλεϊ βρίσκονται πλέον στο δρόμο μου το ένα σε απόσταση 50 μέτρων από το άλλο και προχωράνε εξίσου νωχελικά. Και μπορεί να τύχει το ένα από αυτά να είναι από εκείνα με τη φισούνα, οπότε κάθε απόπειρα προσπέρασής του πέφτει στο κενό.
Θα μου πεις και το τραμ είναι αργό και κόβει την κυκλοφορία. Ναι, αλλά το τραμ είναι τουλάχιστον ρομαντικό. Σε ταξιδεύει σε άλλη εποχή, άσε που σου έρχεται να τρέξεις πίσω του και να πιαστείς από αυτό σαν λαθραίος επιβάτης όπως έχουμε δει σε παλιές ταινίες. Το τρόλεϊ όμως δε σου δίνει τίποτε από αυτά. Μόνο την εικόνα ενός μέσου απαρχαιωμένου και καθόλου χρήσιμου.Από τη μία έχουμε την ανάγκη για στροφή στα μέσα μαζικής μεταφοράς ως πιο οικολογική λύση και από την άλλη έχουμε ένα μέσο που καταναλώνει ρεύμα σαν τρελό, κάνει άσχημη την εικόνα της πόλης με τα τόσα καλώδια που έχουν απλωθεί για να τρέφεται και δεν εξυπηρετεί το κοινό μιας και πηγαίνει πιο αργά και από replay. Εγώ λέω να πάει από κει που ήρθε. Είστε μαζί μου;

Blogs, διαδηλώσεις ή μήπως τελικά όλοι είμαστε βλάκες?

Θυμάστε που σας έλεγα πως το πρωί ακούω στο αυτοκίνητο το σταθμό Nitro Radio; Άκουσα κάτι πριν 2 μέρες από τον κατά τ’άλλα συμπαθέστατο παραγωγό που με ξένισε κάπως. Είπε κατά λέξη τα εξής : “ Όποιος βλάκας έχει μια ιδέα, φτιάχνει ένα blog και την παρουσιάζει”. Ωραία. Δηλαδή τώρα τί; Όλοι εμείς είμαστε βλάκες; Όλοι όσοι γράφουμε τις ανησυχίες μας, τις ιδέες μας, τις εμπειρίες μας είμαστε απλοί βλάκες; Ε όχι. Προσβλήθηκα και πειράχτηκα. Όχι ότι έγινε τίποτα κιόλας γιατί ο καθένας έχει ελευθερία λόγου και μπορεί να λέει ότι θέλει. Αλλά το να χρησιμοποιεί κάποιος τόσο εύκολα τη λέξη “βλάκας” χαρακτηρίζοντας έτσι κάποιους ανθρώπους οι οποίοι πιστεύουν σε αυτό που κάνουν και αν μη τι άλλο σπαταλάνε χρόνο για να γράψουν κάτι που τους εκφράζει είναι τουλάχιστον κατακριτέο. Και για να μη παρεξηγηθώ, δε θεωρώ ότι γράφω κάτι το ουσιαστικό ή άξιο προσοχής και ούτε προσάπτω στον εαυτό μου τη ταμπέλλα του blogger. Αλλά είναι κρίμα για ανθρώπους που ασχολούνται και που προσφέρουν μέσα από τα κείμενά τους να βγαίνει κάποιος ξαφνικά και να τους προσβάλει έτσι. Βέβαια θα μπορούσα κι εγώ με τη σειρά μου να χαρακτηρίσω ως βλάκα κάθε συγγραφέα, ποιητή, ζωγράφο, τραγουδιστή με την αιτιολογία πως επειδή έχει μια “ιδέα” και θέλει να την εκφράσει γράφει ένα βιβλίο, ένα ποίημα, φτιάχνει ένα πίνακα ή δημιουργεί ένα τραγούδι. Εν τέλει σύμφωνα με τα λεγόμενα του ραδιοφωνικού παραγωγού κάθε άνθρωπος σε αυτή τη δόλια τη χώρα, είναι βλαξ και δε πρέπει να εκφράζεται με κανένα τρόπο.
Συζητώντας το με τη φίλη μου, μου είπε πως πολύ δημοσιογράφοι έχουν την ίδια άποψη με τον εν λόγω παραγωγό καθώς θεωρούν πως πολλοί bloggers μπορούν να αποδειχθούν απειλή για τη δουλειά τους. Ήμαρτον δηλαδή. Δε βλέπουν δηλαδή πως ο κόσμος έχει βρει νέο τρόπο να εκφραστεί ή να αντιδράσει ,από το να τρέχει κάθε τρεις και λίγο στις πατροπαράδοτες διαδηλώσεις και πορείες για να πει κάτι, το οποίο φυσικά σχεδόν πάντα χρωματίζεται κάτω από ένα πανό. Δε βλέπουν πως κάποιοι δε μασάνε τη τροφή που τους δίνουν, αλλά την επεξεργάζονται πρώτα και αν δε τους αρέσει τη φτύνουν. Αντί να το υποστηρίξουν αυτό το κατακρίνουν. Δηλαδή μόνο αυτοί (οι δημοσιογράφοι) πρέπει να έχουν άποψη για το καθετί και μεις πρέπει να τους ακούμε. Έλεος δηλαδή. Κύριε ραδιοφωνικέ παραγωγέ, θα σας στεναχωρήσω, αλλά ως βλάκας που είμαι (κι εγώ και όλοι μας) θα δώσω όλες τις δυνάμεις μου(μας) για να γράφω (γράφουμε) με σκοπό να μου (μας) προσάψετε πιο βαρείς χαρακτηρισμούς από αυτό του απλού βλάκα. Ίσως τότε αυτά που όλοι γράφουν στα blog τους αποκτήσουν κάποια αμυδρή αξία για σας...

In good company

Αυτός είναι ο τίτλος της ταινίας που είδα που είδα το μεσημέρι της Κυριακής σε DVD..Μη φανταστείτε κανένα έπος..Μια κλασική κωμωδιούλα με απλό στόρυ που όμως έκρυβε κάποιες μεγάλες αλήθειες που με έβαλαν σε σκέψεις.
Η ιστορία έχει να κάνει με τη ζωή 2 αντρών, του διευθυντή πωλήσεων ενός περιοδικού ηλικίας 51 ετών, ο οποίος υποβιβάζεται εν όψει της εξαγοράς της εταιρείας του από μία μεγαλύτερη και του καινούριου του αφεντικού ο οποίος έχει ακριβώς τα μισά του χρόνια και είναι απόλυτα εργασιομανής σε βαθμό που ούτε φίλους έχει, διαλύεται ο γάμος του που κράτησε 5 μήνες και ψάχνει εναγωνίως να βρει λόγο ύπαρξης πέρα από τη δουλειά.
Αμερική θα μου πεις, άλλοι κανόνες, εκεί δουλεύουν 15 ώρες τη μέρα και άρα δε τους μένει ελέυθερος χρόνος για να χαρούν τη ζωή και την ανταμοιβή της πολύωρης εργασίας τους. Και αναρωτιέμαι μήπως και στη χώρα μας συμβαίνει το ίδιο. Εμάς άραγε μας μένει ελεύθερος χρόνος ή γινόμαστε το ίδιο με το νέο αφεντικό του 51χρονου; Μπορούμε να αντέξουμε το βάρος της νέας τάξης πραγμάτων; Γιατί το λεγόμενο αμερικάνικο όνειρο (δικό σου σπίτι, δικό σου αμάξι,οικογένεια και αρκετά λεφτά για να ζεις) αρχίζει ή μάλλον ήδη έχει γίνει και ελληνικό όνειρο. Και για να το πραγματοποιήσουμε πρέπει δυστυχώς να κάνουμε δύο τουλάχιστον δουλειές, να γίνουμε έρμαιο των αφεντικών, να θυσιάσουμε κάθε προσωπική μας φιλοδοξία στο βωμό του ονείρου, να παραμερίσουμε τη δημιουργικότητά μας για να κυνηγήσουμε το χρήμα.Και ερωτώ, αξίζει τελικά να κάνεις μια δουλειά που δε σου αρέσει μόνο και μόνο επειδή σου δίνει αρκετό χρήμα; Αξίζει να καταρακώνεται καθημερινά η ψυχολογία σου αντί να προσπαθήσεις να κυνηγήσεις αυτό που πραγματικά σου αρέσει; Το νέο αφεντικό του 51χρονου εν τέλει άφησε τη δουλειά του και ασχολήθηκε με τον εαυτό του. Έβγαλε το κουστούμι του και φόρεσε τζινάκι και φούτερ.Σταμάτησε να κάνει τζόκινγκ στο διάδρομο που είχε εγκαταστήσει σπίτι του και άρχισε να τρέχει στη παραλία. Βρήκε την πραγματική ευτυχία; Δε μας το έδειξε η ταινία. Αυτό που κατάλαβα είναι πως ξεκίνησε από την αρχή αλλά δε γνωρίζω ποια κατάληξη θα έχει τελικά. Όταν φτάσει στην ηλικία των 51 και κάνει απολογισμό της μέχρι τότε ζωής του, θα καταλάβει αν έκανε το σωστό ή όχι. Το σίγουρο και το κυριότερο είναι πως βρήκε τον εαυτό του. Και πως είναι ακόμη μικρός για να κερδίσει το χαμένο χρόνο και να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος. Το θέμα είναι πως αυτός καλά τη βόλεψε. Με μας τι γίνεται;;;

Εμείς οι Έλληνες...

Καθώς επιστρέφαμε από το central park το βράδυ της Παρασκευής και σε κάποιο φανάρι της γειτονιάς μας, ήρθαμε αντιμέτωποι με το εξής γεγονός: Κάποιος κύριος, ηλικίας γύρω στα 40 και οδηγώντας ένα μαυρό mazda RX κάτι, παραβίασε με θράσσος και σχετική αναίδεια τον κόκκινο σηματοδότη, αψηφώντας τους υπόλοιπους οδηγούς που περίμεναν στη διαστάυρωση. Ο εν λόγω κύριος φαίνεται βιαζόταν πολύ, μιας και σχεδόν μετά από ένα λεπτό ξεκινήσαμε και τον είδαμε να παρκάρει 2 στενά πιο πέρα. Σαν να μας είπε δηλαδή " Εγώ είμαι ο έξυπνος ο ελληνάρας και δε κολλώνω πουθενά.Θα περνάω με κόκκινο κι εσείς θα περιμένετε, θα σας φάω τη σειρά στην εφορία, στη τράπεζα, παντού, γιατί εγώ είμαι Έλληνας με Ε κεφαλαίο και οφείλετε εσείς οι υπόλοιποι να με σέβεστε και να υποτάσσεστε στη δική μου ανωτερότητα". Ίσως υπερβολικό αυτό που λέω αλλά εγώ έτσι ένιωσα. Και σκέφτηκα όλα όσα είδα στο κέντρο κατά τη διάρκεια της βραδινής μου βόλτας. Ενώ έψαχνα να παρκάρω, η μόνη κενή θέση που βρήκα ήταν αυτή ενός αναπήρου. Στον επόμενο κύκλο που έκανα, η θέση αυτή ήταν κατηλειμένη από κάποιον κύριο που είχε ανάψει βέβαια τα αλαρμ δείχνοντας πως δε θα αφήσει το όχημά του εκεί όλο το βράδυ. Κι αν εκείνη τη στιγμή ερχόταν ο ανάπηρος? Γιατί να τον βάλεις τον άνθρωπο στη διαδικασία να περιμένει ή ακόμα και να σου πει μια κουβέντα και να παρεξηγηθείτε? Ο άλλος πάλι, κι ενώ περίμενα πάλι σε φανάρι εγώ και καμια δεκαριά αυτοκίνητα στη σειρά ο ένας πίσω από τον άλλο, ήρθε σαν κύριος από αριστερά, μας πέρασε όλους και μπήκε ξαφνικά πρώτος. Μου ήρθε να κατέβω να τον χειροκροτήσω για το κατόρθωμά του. Όλα παραδείγματα καθημερινά, όλα παραπτώματα στα οποία πολλοί από εμάς έχουμε παραπέσει και όλα δείχνουν πόσο ασεβής, αναιδής και χυδαία καταντάει η συμπεριφορά μας πολλές φορές.
Κι έρχομαι να παραλληρίσω τις παραπάνω "εμπειρίες" μου με αυτό που είπε ο κος Λαζόπουλος στην προηγούμενη εκπομπή του και που έχει αναφερθεί και σε αρκετα blogs..πως δε φτάνει να αλλάξει η κυβέρνηση για να γίνει μια χώρα καλύτερη.Πρέπει να αλλάξει κι ο κόσμος. Τελικά εμείς φταίμε ρε παιδιά. Ούτε ο Καραμανλής ούτε ο Παπανδρέου ούτε ο Μητσοτάκης ούτε κανείς. Μόνο ο λαός. Δεν έχουμε αποκτήσει τη μόρφωση, τη παιδεία για να κάνουμε κάτι σωστό, κάτι οργανωμένο. Το μόνο που κάνουμε? Να κλαιγόμαστε. Οι γιατροί θέλουν φακελάκι, οι εφοριακοί και το ΙΚΑ λάδωμα και το κινητό το Γερμανό του. Ήθελα και να'ξερα ποιός ήταν αυτός ο πρώτος που έδωσε φακελάκι σε γιατρό, ποιά ήταν η πρώτη επιχείρηση που λάδωσε εφοριακό..Γιατί αυτοί καταστρέψαν τη ζωή μας. Η άλλη βγήκε και είπε δημόσια πως λάδωσε πολιτικό για να διορίσει το παιδί της στο δημόσιο. Και πολύ σωστά παρατήρησε ο κος Λαζόπουλος, αυτή η γυναίκα θα ξαναπάει σε πολιτικό γραφείο για να διοριστεί ο κανακάρης της. Και όχι μόνο αυτή φυσικά. Και οι γιατροί θα ξαναπάρουν φακελάκια και οι εφοριακοί θα ξαναλαδωθούν και όλα θα κυλλάνε ομαλά και άναρχα όπως τώρα.
Και όση διάθεση κι αν έχει ένας πολιτικός να αλλάξει την κατάσταση της χώρας (που δε πιστεύω πως την έχει κανείς αλλά το δέχομαι γιατί δε μπορώ να συνεχίσω χωρίς την ελπίδα πως κάποια στιγμή κάτι καλό θα συμβεί στον τόπο αυτό) πώς μπορεί να το κάνει αυτό όταν εμείς οι ίδιοι βαλλόμαστε εναντίον του με τους παραπάνω τρόπους? Δε μας έχει κουράσει αυτή η αναρχία στη ζωή μας? Εγώ προσωπικά έχω τερματίσει. Και είμαι λίγο πάνω από τα 30 μου χρόνια. Πώς θα είμαι στα 50 δηλαδή. Αηδιασμένος? Μισάνθρωπος? Γιατί αυτό γινόμαστε σιγά σιγά. Βρίζουμε ο ένας τον άλλο και δεν έχουμε κάποιον να μας επαναφέρει στη τάξη, να μας τραβήξει από το αυτί και να μας πει "Φίλε αυτό που κάνει είναι λάθος. Μη το ξανακάνεις σε παρακαλώ". Αλλά εμείς οι Έλληνες ξέρουμε..Δε φταίμε εμείς. Ή μάλλον εμείς είμαστε οι μόνοι που δε φταίνει.Φταίει αυτός που μας κάνει τη παρατήρηση, οι Αμερικάνοι, ο Μπιλ Γκέιτς και γενικά ο οποιοσδήποτε αλλά εμείς όχι. Γιατί μάθαμε να είμαστε μια ζωή οι κλαψιάρηδες και οι αδικημένοι, οι έξυπνοι και οι πονηροί που πάντα επιβιώνουν και που αν ενωθούμε όλοι σαν μια γροθιά μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα.Με αυτό το παραμύθι πορεύεται στη ζωή ο σημερινός Έλληνας.
Ο Έλληνας που πέρασε με κόκκινο, ο Έλληνας που κατέλαβε τη θέση του ανάπηρου με το έτσι θέλω, η Ελληνίδα που λάδωσε το πολιτικό, όλοι αυτοί οι Έλληνες έχουν φέρει τη χώρα μας εκεί που είναι.Όλα αυτά τα καθημερινά μικροπράγματα που συναντάμε ,μπροστά μας και αδιαφορούμε για αυτά δείχνουν το χαμηλό μας επίπεδο σαν λαός.Γιατί δε μπορώ να δεχτώ ότι έχουμε επίπεδο όταν καταπατάμε τα δικαιώματα για ζωή μιας ευπαθούς κοινωνικής ομάδας όπως οι ανάπηροι ή δε σεβόμαστε το συνάνθρωπό μας σε οποιαδήποτε δραστηριότητά μας.Εμείς οι Έλληνες πρέπει τελικά να αλλάξουμε.Μπορούμε άραγε?

Το πολυπόθητο netbook των μαθητών

Η σημερινή μου ανάρτηση έχει να κάνει με ένα θέμα που απασχολεί πολύ τα παιδιά του Γυμνασίου αυτές τις μέρες· Το δωρεάν laptop που μοιράζει το κράτος με αφορμή το τέταρτο κοινοτικό πλαίσιο στήριξης από την Ευρωπαϊκά ένωση. Από το καλοκαίρι τα παιδιά που τελείωσαν την έκτη δημοτικού περίμεναν πώς και πώς να ανοίξουν τα σχολεία για να πάρουν το πολυπόθητο κουπόνι που θα τους έδινε το δικαίωμα να αποκτήσουν δωρεάν ένα φορητό υπολογιστή. Πρώτη φορά στη ζωή μου είδα μαθητές να ανυπομονούν τόσο να ξαναπάνε σχολείο.
Προβλήθηκαν από την τηλεόραση και ακούστηκαν από το ραδιόφωνο ένα κάρο διαφημίσεις για το σχετικό θέμα, άλλες πετυχημένες (όπως αυτή με το πιτσιρικά που λέει στους γονείς του «Κάντε μου τόπο γιατί τα πήρα» με την οποία πολύ γελάω) και άλλες πλήρως αποτυχημένες.Για παράδειγμα άκουσα σήμερα για προσφορά laptop από το ΑΒ Βασιλόπουλος..Έλα Χριστέ και Παναγιά..Πουλάνε λοιπόν τους υπολογιστές με δώρο πολυμηχανήματα, οθόνες, δωρεάν συνδέσεις internet, δωρεάν μαθήματα Αγγλικών, δωρεάν αναβαθμίσεις windows κλπ κλπ κλπ..Σε λίγο με κάθε notebook θα χαρίζουν και smart στους μαθητές για να το συνοδεύουν στο σχολείο..
Και αναρωτιέμαι σε τι θα χρησιμέψει τελικά στους μαθητές ο φορητός υπολογιστής. Θα το παίρνουν μαζί στο σχολείο για να κάνουν μάθημα πάνω στις νέες τεχνολογίες; Θα κάθονται με τις ώρες σπίτι και θα αποροφάνε γνώση μέσω των εγκυκλοπαιδικών γνώσεων που προσφέρει το internet;
Να σας πω τι πιστεύω εγώ. Θα πήξουν τα παιδιά στο facebook και στα on line παιχνίδια. Ούτως ή άλλως τα πιο πολλά από αυτά έχουν ήδη υπολογιστή ή κάποιο συναφές μηχάνημα. Δεν είμαστε όπως την δεκαετία του ’90 που τα computer θεωρούνταν πολυτέλεια. Και ερωτώ · Αντί να χαρίζουν έτσι υπολογιστές και να σπαταληθούν ένα σωρό χρήματα με σαφώς αναμφίβολα αποτελέσματα στο τομέα της γνώσης και της μάθησης δε θα ήταν πιο φρόνιμο να αναβαθμίσουν ή να δημιουργήσουν αίθουσες υπολογιστών στα σχολεία, να προσλάβουν κι ένα δυο καθηγητές για να διδάσκουν και να παίρνουν τα παιδιά το πτυχίο ECDL ή κάποιο άλλο μέσα από κει; Δε θα ήταν πιο σωστό σε ένα ελεγχόμενο από τους καθηγητές περιβάλλον να μπορούσαν οι μαθητές να δραστηριοποιηθούν μέσω των υπολογιστών, να δημιουργήσουν, να αναζητήσουν, να μορφωθούν;
Με όλα αυτά θέλω να τονίσω πως για μια ακόμα φορά κατασπαταλούντε οι πόροι της ευρωπαϊκής ένωσης με τρόπο εμφανώς μή χρήσιμο. Πρέπει να καταλάβουμε πως η εκπαίδευση των νέων δεν οργανώνεται με το να χαρίσεις στο μαθητή ένα laptop. Ή αν το κάνεις πρέπει πρώτα να του έχεις χαρίσει τη δίψα και τη διάθεση για αναζήτηση και μάθηση και να έχεις φτιάξει την υποδομή για να μπορέσει να εργαστεί. Για μια φορά ας επενδύσουμε σωστά στη παιδεία...Θα το βρούμε μπροστά μας...

Αυτή είναι η ζωή που θέλω;

Μας πεθάνανε στα ντιμπέιτ παιδιά.Πότε θα γίνουν, πώς θα γίνουν, θα κάθονται οι αρχηγοί των κομμάτων ή θα είναι ξάπλα, τι θα φορέσουνε στις συνεντεύξεις, θα είναι επιθετικοί ή όχι, τι θα πει ο ένας τι ο άλλος, ωραία η κόκκινη καρδιά που φορούσε η Αλέκα και άλλα πολλά. Κι εμείς σα τα ζώα καθόμασταν με τις ώρες, όντας πολιτικά ανήσυχοι, και τους βλέπαμε να μιλάνε και να τάζουνε ένα σωρό ιδεατές καταστάσεις, αυτοί οι σύγχρονοι Μαυρογιαλούροι που το « ΘΑ » έχει γίνει προέκταση της γλώσσας τους. Και αντί να τους ρίξουμε πέντε φάσκελα όπως στη πετυχημένη ελληνική ταινία, καθόμαστε και λέμε ωραία τα είπε ο Γιωργάκης, ταύρος ο Καραμανλής...Πουσαι συγχωρεμένη Μαλβίνα να σηκωθείς από το τάφο και να τους καμαρώσεις.
Με ρωτάνε τι θα ψηφίσω..Άκυρο τους απαντάω και μυδιάζουνε.Φυσικά δε με πιστεύει κανείς.Θα πάει το χέρι μόνο του θα πούνε και θα ρίξεις τον δικό μας.Αυτόν που νοιάζεται για τη χώρα και θα την αλλάξει.Μα σε τι βαθύ λήθαργο έχουμε πέσει όλοι μας.
Όπου και να γυρίσεις τα μάτια σου βλέπεις πράγματα που σε τρελαίνουνε, που θες να τα σχολιάσεις, να τα κράξεις, αλλά δυστυχώς σε παρασύρει το ρεύμα και κάνεις κι εσύ τα ίδια. Βλέπεις το κόσμο που θέλει μόνο να καταναλώνει..Και να καταναλώνει ακριβά. Αυξήσαν τα τέλη κυκλοφορίας αλλά μειώσαν το τέλος ταξινόμησης και νάσου ξαφνικά 22.000 καινούρια αυτοκίνητα τα 10.000 εκ των οποίων τζιπάκια.Και αυτό επειδή μειώθηκαν τα τέλη κατά ένα χιλιάρικο περίπου, σιγά το ποσό δηλαδή. Αμ τα laptop; Όλοι πλέον έχουν κι από ένα. Και δε βγάζω την ουρά μου απ’έξω. Κι εγώ θέλω. Αλλά όποιον και να δεις κουβαλάει κι από ένα στη τσάντα του, λες και γίναμε όλοι μεγαλοστελέχη και έχουμε τόσες εξωτερικές εργασίες που δε μπορούμε χωρίς το φορητό μας υπολογιστή. Για τα είδη ρουχισμού δε συζητάω. Η ατάκα που άκουσα από μια κυρία που μίλαγε στο σύζηγό της ενώ κοιτούσαμε και οι τρεις την ίδια βιτρίνα τα λέει όλα. «Μα καλά θα πάρεις παπούτσι που κάνει μόνο 60 ευρώ; Πόσο γερό μπορεί να είναι;». «Κυρία μου» πήγα να της πω, «60 ευρώ ισοδυναμούνε με 20 χιλιαρικάκια δραχμούλες. Κάποτε (όχι πολύ παλιά, πριν μια εφταετία) δε τολμούσες να δαπανήσεις το ποσό αυτό έτσι απλά και τώρα το θεωρείς ξεφτίλα;»..Το ανησυχητικό είναι πως πολλές φορές κι εγώ κάπως έτσι σκέφτομαι. Οπότε δε της είπα τίποτα και τα είπα μια και καλή στον εαυτό μου μπας και βάλω κι εγώ λίγο μυαλό.Και μπορώ να σας αναφέρω άπειρα παραδείγματα. Για οποιοδήποτε θέμα και αν αγγίξουμε. Έχουμε μοιραστεί πλέον σε νεόπλουτους φαντασμένους,ψευτοεπαναστάτες και δήθεν κουλτουριάρηδες. Μας έχουν κάνει έτσι.Μας έχουν περάσει τα νοήματα και τις ιδέες τους κι εμείς σαν τα καλά προβατάκια τα ακολουθούμε κατά γράμμα χωρίς να ξεφύγουμε ούτε ένα εκατοστό από την προγραμματισμένη μας (από άλλους) πορεία.
Και αναρωτιέμαι στην τελική...Αυτή είναι η ζωή που θέλω ρε γαμώτο;Να έχω σπίτι,αμάξι,δουλειά και λεφτά;Και να μπορώ να αγοράσω ότι μου καρφωθεί στο μυαλό; Αυτά είναι τα όνειρα των σημερινών ανθρώπων;
Αυτή τη χώρα θα αλλάξουνε οι προοδευτικοί πολιτικοί και υποψήφιοι πρωθυπουργοί; Γι’αυτό μας καλούνε να τους ψηφίσουμε και γεμίζουνε το δρόμο με αφισάρες και άνοστες διαφημίσεις; Και ποιά είναι αυτή η πολυπόθητη αλλαγή που περιμένουμε; Καλύτερη παιδεία; Μα αυτό το παλεύουνε οι εκάστοτε κυβερνήσεις εδώ και σαράντα χρόνια και κανείς δε κατάφερε τίποτα.Τώρα θα αλλάξει; Δουλειές για όλους; Ας γελάσω.Καλύτερα νοσοκομεία; Μεγαλύτεροι μισθοί; Τι απ’όλα θα αλλάξει; Το ξέρω πως τα μηδενίζω όλα αλλά πραγματικά θα κάτσω και θα περιμένω να δω τι θα γίνει.Κι εδώ θα είμαστε να τα λέμε.
Αυτά σκεφτόμουν στο διάλειμμά μου από τη δουλειά και ενώ έκανα το τσιγάρο μου στο μπαλκόνι και ψιλοκρύωνα. Το μόνο που βλέπω να αλλάζει προς το παρών πάντως είναι ο καιρός. Σας αφήνω τώρα γιατί πρέπει να γυρίσω στο γραφείο μου...

Κάπνισμα στοπ !!!!

15 μέρες μείνανε μέχρι την οροστική απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους και σα να μου φαίνεται πως ο κόσμος δεν έχει καταλάβει καθόλου τι πρόκειται να συμβεί στη χώρα μας. Ίσως κάποιοι να έχουν ήδη κάνει μια προσπάθεια να μειώσουν το κάπνισμα για να μη τους έρθει βαριά η αλλαγή. Αλλά οι πιο πολλοί συνεχίζουν ακάθεκτοι τη συνήθειά τους αυτή (μεταξύ των οποίων κι εγώ) χωρίς να έχουν συνηδητοποιήσει πως σε 2 βδομάδες το κάπνισμα θα επιτρέπεται μόνο στο σπίτι τους και στο δρόμο. Για την αφεντιά μου μάλλον θα ισχύσει μόνο ο δρόμος μιας και αυτή τη βδομάδα θα βάψουμε το σπίτι και το έτερον ήμιση ήδη αντιδράει μιας και δε θέλει να το κάνω κατράμι από τη κάπνα.
Μιλάμε ίσως για την πιο άμεση απαγόρευση που θα επιβληθεί στη χώρα μας μετά από τα χρόνια της χούντας. “Απαγορέυεται το κάπνισμα” τελεία και παύλα. Κι όμως εν αντιθέσει με το 1967 αυτή η απαγόρευση έχει να κάνει με κάτι καλό. Έχει ακουστεί πως θα βγούνε ράμπο του υπουργείου υγείας στους δρόμους και θα τιμωρούν τους τυχόν παραβάτες, πως οι μαγαζάτορες θα προσπαθήσουν να βρουν παραθυράκια στο νόμο έτσι ώστε να μπορούν οι πελάτες να καπνίζουν με την άνεσή τους στα καταστήματά τους κλπ. Α ρε αθάνατη ελληνική ψυχή...Ποτέ δε θα υποδουλωθείς. Κι όμως εγώ θέλω να εφαρμοστεί το μέτρο και να τιμωρούνται οι παραβάτες. Και ας καπνίζω. Και ας μου αρέσει που καπνίζω. Και ας μην θέλω να το κόψω ακόμα. Επιθυμώ αν μη τι άλλο να είμαστε έστω και μία φορά συνεπείς σε ένα νόμο. Δε θα μας κάνει κακό να καπνίσουμε λιγότερα τσιγάρα ούτε να πιούμε το καφέ μας σε ένα μαγαζί χωρίς κάπνα. Ας κάνουμε λίγο υπομονή και ας βγούμε έξω 5 λεπτά να απολαύσουμε τη τσιγαριά μας. Όπως αυτός που αποφασίζει να κάνει δίαιτα και κόβει γλυκά, σάλτσες κλπ έτσι και με το τσιγάρο. Οι πρώτες μέρες είναι δύσκολες. Έπειτα ούτε που θα το καταλαβαίνουμε.
Εύχομαι πραγματικά να φανούμε έτοιμοι και να εφαρμόσουμε το μέτρο αυτό. Για μια φορά ας αφήσουμε στην άκρη την περηφάνειά μας και το μεσογειακό μας ταπεραμέντο και ας δεχτούμε ένα νόμο που αξίζει, που θα κάνει την ατμόσφαιρα γύρω μας καλύτερη. Ας μη τα θυσιάσουμε όλα στο βωμό του κέρδους κάποιων που προσπαθούν να βρουν τρόπο να ξεφύγουν και να μη χάσουν πελατεία μόνο και μόνο επειδή μπορεί να σταθούμε αδύναμοι. Ας ακουμπήσουμε όλοι τα πακέτα μας στα τραπέζια και ας μην τα ακουμπήσουμε. Να δείξουμε ότι αν και είμαστε καπνιστές θα βοηθήσουμε κι εμείς για το γενικό καλό..... Καλό κουράγιο σε όλους…

Η ώρα των μαθητών

Οι πανελλήνιες έχουν ήδη ξεκινήσει.Κάθε χρόνο τέτοια εποχή δεκάδες χιλιάδες μαθητών συρρέουν στα εξεταστικά κέντρα για να πιστοποιήσουν τις γνώσεις τους μέσω γραπτών διαγωνισμών και να σχεδιάσουν πλέον το μέλλον τους. Είναι ίσως η πιο σημαντική στιγμή στη ζωή κάθε συνειδητοποιημένου μαθητή ο οποίος έχει στα σχέδιά του να σπουδάσει,να γνωρίσει νέες εμπειρίες,νέα άτομα και να θέσει της βάσεις για την μελλοντική του ζωή.Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως οι πανελλήνιες εξετάσεις είναι μονόδρομος στη ζωή κάθε παιδιού.Υπάρχουν παραδείγματα πάρα πολλών που πέτυχαν τους στόχους τους και καταξιώθηκαν χωρίς να έχουν μπει στη διαδικασία αυτή.Το ερώτημα που τίθεται όμως σε μένα είναι το εξής: Αξίζει τελικά να μπαίνει κάποιος στο κόλπο του να δώσει πανελλήνιες?Αξίζει να κουραστεί τόσο πολύ για να μπει σε μια σχολή και μετά το μέλλον να προδιαγράφεται αβέβαιο?Για να δουμε....
Βλέποντας λοιπόν σήμερα τα παιδιά που πήγαιναν να δώσουν σκέφτηκα τις δικές μου ανάλογες στιγμές.Διάβασμα πολύ,ταλαιπωρία απίστευτη,ξενύχτια,κούραση..και τελικά κατάφερα τον μέχρι τότε στόχο μου.Να περάσω σε μία σχολή. Ομολογώ πως μόλις βγήκαν τα αποτελέσματα δε πίστευα στα μάτια μου.Να όμως που τελικά κατάφερα να περάσω στο οικονομικό τμήμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Οι σκέψεις που ακολούθησαν πιστεύω πως είναι κοινές για πολλούς. Φαντάστηκα τον εαυτό μου ως ακαδημαϊκό πολίτη, να μπαίνει σε ένα πανεπιστήμιο όπως αυτά τα αμερικάνικα που βλέπουμε στη τηλεόραση, με κίωνες κατά προτίμηση στο προαύλιο χώρο του, να γνωρίζω ανθρώπους διαφορετικούς από αυτούς που ήξερα μέχρι εκείνη τη στιγμή, σε ένα πανεπιστήμιο όπου θα υπάρχει επαφή με τους καθηγητές και που θα σέβεται ο ένας τον άλλο.
Μόλις πάτησα το πόδι μου στη σχολή (το Σεπτέμβρη του 1997)είχαν απεργία οι εργαζόμενοι στις γραμματείες, οπότε η εγγραφή μου καθυστέρησε κανά δυο βδομάδες. Έπειτα, και αφού ξεπέρασα κάποιες δυστοκίες στο να γραφτώ ("το απολυτήριο λυκείου σου είναι λάθος" αναφωνούσε ο γραμματέας της σχολής τρώγοντας τυρόπιτα πάνω από τα χαρτιά μου τα οποία γέμισε ψίχουλα και λάδια)πήρα το πρόγραμμα μαθημάτων και κατευθύνθηκα προς το αμφιθέατρο.Θυμάστε τι σας είχα πει πριν περί κιώνων και αμερικανικών πανεπιστημίων?Ξεχάστε τα όλα.Το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι μια μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας.Ουρές για να πάρεις βιβλία,φασαρία,παντού αφίσες των κομματικών παρατάξεων για διάφορες εκδηλώσεις τους,βρώμα ατελείωτη,τοίχοι βαμμένοι με σπρέι κλπ. Μέσα σε αυτό το νεφελώδες τοπίο καλείται ο κάθε φοιτητής/τρια να διδαχθεί το αντικείμενο που επέλεξε να σπουδάσει.Μέσα σε αμφιθέατρα με άλλα 600 άτομα παρέα,με καθηγητές αδιάφορους,με συγγράματα ατελή και ανεπαρκή. Όσοι καταφέρνουν εν τέλει και παίρνουν το πτυχίο τους τους αποκαλλώ ήρωες.Γιατί για να αντέξεις σε τέτοιες καταστάσεις πρέπει πραγματικά ή να έχεις απίστευτα αποθέματα ψυχικής δύναμης ή να είσαι τελείως αδιάφορος για ότι συμβαίνει γύρω σου και να κοιτάς μόνο τη δουλειά σου.
Και αφού πάρεις το πτυχίο τι γίνεται? Εδώ αδέρφια αρχίζουν τα δύσκολα.Πολλοί επιλέγουν το δρόμο του μεταπτυχιακού στο εξωτερικό με σκοπό άλλοι να συνεχίσουν τη φοιτητική τους ζωή και άλλοι να πάρουν ένα ακόμα όπλο στη προσπάθειά τους για καταξίωση στον εργασιακό τομέα.Όσοι όμως επιλέξουν το δρόμο της αναζήτησης εργασίας θα τα βρουν σκούρα.Παιδιά οι απόφοιτοι πλέον είναι πάρα μα πάρα πολλοί.Μόνο η δικιά μου σχολή δεχόταν κάθε έτος 550 εισακτέους.Και μιλάμε μόνο για μία σχολή οικονομικού.Βάλτε πως μαζί με τις άλλες σχολές, τα ΤΕΙ κλπ,οι οικονομικές σχολές ανά την Ελλάδα είναι τουλάχιστον 50!!! Πολλαπλασιάστε τις με ένα μέσο όρο 300 εισακτέων κάθε χρόνο και θα καταλάβετε για τι μεγέθη μιλάμε.Ποιο είναι λοιπόν το μέλλον που σου εξασφαλίζει η είσοδός σου στο πανεπιστήμιο?Ποιά είναι τα εφόδια που σου παρέχει?Να σας πω εγώ.Κανένα και Τίποτα.Το μόνο που σου δίνει είναι να σε μαθαίνει να διαβάζεις "παπαγαλία" τόμους βιβλίων, κάτι που θα είναι πολύ χρήσιμο σε όσους επιλέξουν να δώσουν τις άλλες πανελλήνιες εξετάσεις, αυτές για την εισαγωγή στο δημόσιο.Και φυσικά δεν είναι μόνο το πανεπιστήμιο σάπιο.Η σύψη αρχίζει από το δημοτικό κιόλας.
Τι θέλω να πω με όλα αυτά?Πως στη χώρα που ζούμε δουλειά δε γίνεται.Πουθενά.Αξιοκρατία μηδέν,παροχές υπό του μηδενός.Μπαίνεις από παιδί στα βάσανα,μεταναστεύεις σε άλλη πόλη για να σπουδάσεις,χαλάς τα ωραία σου λεφτάκια και καταλήγεις μετά από 4 χρόνια, στη καλύτερη των περιπτώσεων, ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό (όχι γιατί είσαι αλλά γιατί έτσι σε βλέπουνε).Πασχίζεις να βρεις δουλειά, υποβάλλεις ένα τσουβάλι πτυχία και αυτοί που σε κρίνουν θεωρούν πως σου αρμόζει ένας μισθός γύρω στα 700 με 800 €.Για αυτό το μέλλον καλούνται αυτές τις μέρες οι μαθητές να διαγωνιστούν.Για ένα μέλλον γεμάτο γκρίνια και απαισιοδοξία.Για 4 χρόνια ανεμελιάς και έπειτα ανώμαλης προσγείωσης στη πραγματικότητα.
Το μέλλον αγαπητά μου παιδιά προβλέπεται εξαιρετικά δυσοίωνο.Για όλους μας.Εμείς μόνο έχουμε τη δύναμη να το αλλάξουμε.Πώς?Όλο και κάτι θα σκεφτούμε.
Μέσα από τη καρδιά μου καλό κουράγιο και καλή επιτυχία σε όσους διαγωνίζονται αυτές τις μέρες.

Εκ της αμπέλου φιλοσοφία

Αλήθεια πόσες φορές αμπελοφιλοσοφεί ο μέσος Έλληνας; Να σας πω εγώ..Κάθε μέρα..Πολλές φορές τη μέρα..Ούτε νερό δε πίνεις τόσο πολύ.Όλοι το κάναμε,το κάνουμε και θα το κάνουμε. Σαν φοιτητής πέρασα τα τρία από τα τέσσερα χρόνια σπουδών μου αμπελοφιλοσοφώντας με φίλους ( τον υπόλοιπο χρόνο έπινα ούζα. Το πώς κατάφερα και πήρα το πτυχίο είναι άλλου παπά ευαγγέλιο το οποίο θα το αναλύσουμε σε άλλο post) και προσπαθώντας να βρούμε τρόπο να αλλάξουμε το καταραμένο το σύστημα που μας περιβάλλει. Φυσικά με τη πάροδο του χρόνου οι πιο πολλοί από εμάς αλλάξαμε, κυριλέψαμε, απορροφηθήκαμε από το σύστημα που με τόσο πάθος κατηγορούσαμε, κοινώς γίναμε οι τεχνοκράτες που κοροϊδεύαμε. Γιατί όμως να συμβαίνει αυτό; Γιατί ο ενθουσιασμός των νέων καταρέει μόλις βρουν μια δουλειά και μπουν για τα καλά στους ρυθμούς της ζωής; Είμαστε νέοι μόνο στις ηλικίες μεταξυ 20 και 25;
Χθες το βράδυ λοιπόν έκατσα για μια μπυρίτσα στου Ψυρρή (στο μαγαζί ψύρρα). Στο μπροστινό μας τραπεζάκι καθόταν τρία παιδιά, ένα αγόρι και δύο κορίτσια. Το παλικάρι έφερε αθλητική ενδυμασία συνοδευομένη μετα τζιν μπουφάν και κοτσίδας και τα κορίτσια είχαν αυτό το φοιτητικό στυλάκι που συναντάς σε αριστερές παρατάξεις πολυτεχνικών σχολών. Ξεστομίζει η μία λοιπόν την εξής ατάκα: «Ρε φίλε», του λέει, «τι είμαστε; Κνίτες ή αναρχικοί;». Έχει ζουμί η υπόθεση, λέω, και στήνω το εκπαιδευμένο μου αυτί. Και ακούω εν τέλει όλα αυτά που κι εγώ έλεγα όταν ήμουν στα χρόνια τους. Λέξεις όπως σύστημα, επανάσταση, λαϊκή αφύπνιση κλπ έπαιζαν δεξιά και αριστερά συνοδευόμενες με άλλες του τύπου φασίστες, ανάρχες, χρυσαυγίτες. Όλες κουβέντες ρομαντικές, κουβέντες που λέγονται στα φοιτητικά πηγαδάκια, συνελεύσεις, σε ταβερνάκια με τη συνοδεία ούζων, κρασιών και άλλων ηδύποτων. Βλέποντάς τους θυμήθηκα τη παρέα μου. Θυμήθηκα το πόσες φορές είχαμε τσακωθεί για ιδεολογικές απόψεις.Το πόσα βράδια σπαταλήσαμε σε ατελείωτες συζητήσεις, πόσες “ψαγμένες” ταινίες είδαμε, σε πόσες συνελεύσεις και πορείες πήγαμε. Ομολογώ πως συγκινήθηκα. Κατόπιν θυμήθηκα το φίλο μου τον Γ. Αριστερός μέχρι το μεδούλι, κρατούσε πάντα τη κόκκινη ιδεολογία ψηλά...Μέχρι να έρθει η ώρα να πάρει το πτυχίο του, όπου σε συνέλευση περί καταλήψεως της σχολής ο Γ. απείχε λέγοντας πως του στερούμε το δικαίωμα να πάρει το χαρτί και να κάνει μεταπτυχιακό στη “κομμουνιστική” Αγγλία στο απόλυτα “κομμουνιστικό” αντικείμενο που φέρει το τίτλο marketing. Συνάντησα τον Γ. στην Αθήνα μετά από κάποια χρόνια (όταν και οι δύο είχαμε τελειώσει το στρατιωτικό μας και είχαμε βρει δουλειά) και σε σχετική με το τότε συζήτηση μου απάντησε με το εξής ρητό του Τσωρτσιλ : “ Όταν είσαι 20 πρέπει να είσαι αριστερός. Όταν είσαι 30 απαιτείται να είσαι δεξιός”. Πήγα να του πω “ Δε μας χέζεις ρε Νταλάρα;” αλλά αντ’αυτού ρούφηξα μια γερή τζούρα από το τσιγάρο μου και ήπια το ποτάκι μου χαμογελώντας.
Παραλήρησα λοιπόν τη χθεσινή παρέα παιδιών με τη δική μου παρέα και σκέφτηκα πώς θα είναι τα παιδιά αυτά σε 5 χρόνια από τώρα. Θα φοράνε ακόμα τα ίδια άνετα ρούχα, τα φουλάρια, τα ταγάρια, τα αμπέχωνα, τα άρβυλα; Θα κατεβαίνουν ακόμα σε πορείες ή θα βρίζουν τους διαδηλωτές επειδή θα έχει κλείσει το κέντρο και θα είναι κολλημένοι κανά 2ωρο μέσα στο αυτοκίνητό τους; Το πιο πιθανό είναι πως όχι. Θα βολευτούνε σε κάποια δουλίτσα, θα αγοράσουν το αμαξάκι τους, τα ακριβά τους ρουχαλάκια, θα πάνε στα must μπαράκια τους και μην τον είδατε το Παναή. Αυτό βέβαια δεν ισχύει για όλους αλλά για τη πλειοψηφία έχει αποδειχτεί πως το παραπάνω σενάριο είναι υπαρκτό. Και ερωτώ: Αξίζει τελικά να είσαι ιδεολόγος όταν είσαι νέος; Μήπως οι αντιδραστικές ιδέες σταματάνε μετά τα 25; Και αφού θα αλλαξοπιστήσουμε μόλις περάσουν τα χρόνια γιατί δεν το κάνουμε μια ώρα αρχίτερα μπας και γλιτώσουμε το περπάτημα στις πορείες, τις φωνές και τους τσακωμούς; Γιατί, αν όλα αυτά που κάνουμε νέοι είναι για το τίποτα, τότε δυστυχώς ποτέ δε θα μπορέσουμε να αλλάξουμε τίποτα στο μάταιο τούτο κόσμο. Γεννίομαστε για ένα αμάξι, ένα σπίτι, ένα μπαράκι...Αυτό να είναι άραγε το όνειρό μας;

Καντήλια ή Sex and the City?

Πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να μιζεριάζει..να μιζεριάζει πολύ όμως..Μιλάμε έχω φτάσει στα όρια της μιζέριας..Και συχνά αναρωτιέμαι : Τι να φταίει ρε γαμώτο που γινόμαστε τόσο μίζεροι?Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή...
Εδώ και ένα περίπου μήνα παίρνω μια σειρά DVD...όλοι θα τα ξέρετε και κυρίως οι κοπέλλες..SEX AND THE CITY λέγεται η σειρά.Θα μου πείτε τώρα και με το δίκιο σας, πως κοτζάμ γομάρι σαν κι εμένα κάθεται και παρακολουθεί τις προσπάθειες αυτών των 4 γυναικών να βρουν κάποιον για να νοικοκυρευτούν αντί να κάνει κάτι πιο εποικοδομητικό? Η απάντηση είναι πως έχω κολλήσει.Ναι,σχεδόν κάθε βράδυ κάθομαι με το έτερον ήμισι, φτιάχνουμε τοστάκι και τσαγάκι και καθόμαστε και βλέπουμε κανα τεσσάρι επεισόδια.Και μετά κοιμάμαι ήρεμος και χαρούμενος.Πώς μπορεί μια σειρά στη τηλεόραση να σου δίνει ξαφνικά τόση ικανοποίηση?Οφείλεται στο τρόπο ζωής των πρωταγωνιστών?Στα μοδάτα επαγγέλματά τους?Στο ότι κάθε μέρα έχουν το χρόνο να βγουν με τους φίλους τους, να φάνε ένα υπέροχο πρωινό, να γνωρίζουν διαρκώς νέα άτομα?Αλήθεια ισχύει αυτό?Μπορεί ο μέσος άνθρωπος να έχει μια τέτοια ζωη?
Επιστρέφω λοιπόν στη δικιά μου μιζέρια..Αδέρφια στη ταφόπλακά μου θα γράψουν ότι ήμουν κακός.Γίνομαι κακός με τα πάντα.Από τη στιγμή που θα ξυπνήσω κατεβάζω καντήλια.Καντήλια γιατί ο 80χρονος σπιτονοικοκύρης μου δεν είχε ανάψει το καλοριφέρ όλο το βράδυ, με αποτέλεσμα να ξυπνήσω και να τρέμει το κατοσάγονό μου από το κρύο,καντήλια γιατί πρέπει να μπω στο αντίθετο ρεύμα για να προσπεράσω το μόνιμα διπλοπαρκαρισμένο Fiat Uno που αφήνει ένας τυπάς κάθε βράδυ στη γειτονιά μου, καντήλια γιατί μόλις βγω στην εθνική οδό ακινητοποιούμαι στη κυριολεξία από τη κίνηση.Γενικά ρίχνω πολλά καντήλια όπως καταλαβαίνετε.Έπειτα τελειώνω τη δουλειά (αφού έχω ρίξει κι εκεί κανά δυό ντουζίνες καντήλια) και επιστρέφω σπίτι,όπου τα περιορίζω αρκετά (τα καντήλια εννοώ) και χαλαρώνω βλέποντας τη προαναφερθείσα σειρά.Δεν έχω όρεξη να βγω καθημερινές γιατί το κορμί μου κουράζεται από το 9ωρο δουλειάς και το δυομισάωρο που κάνω με το αμάξι πήγαινε έλα.
Τι φταιει ρε παιδιά?Γιατί θεωρώ πως δεν είμαι ο μόνος που μιζεριάζει έτσι.Δεν είμαι ο μόνος που στην ηλικία των 30 λειτουργεί λες και είναι 45 και βάλε.Είμαστε πολλοί.Σκέφτηκα να αφήσω το αμάξι και να αρχίσω να κινούμαι με τα μέσα μαζικής μεταφοράς.Φευ!!!Το κάναμε κι αυτό και το αποτέλεσμα γνωστό:ΚΑΝΤΗΛΙΑ.Και άντε πες εγώ βρήκα μια Carrie Bradshaw και χαλαρώνω τα βράδια.Αρκεί για όλους αυτό?Τί μπορούμε να κάνουμε για να ξεφύγουμε λιγάκι?

p.s.
Η παραπάνω ανάρτηση έχει ξαναδημοσιευτεί σε άλλο ιστολόγιό μου.Απλά σκέφτηκα να τις έχω όλες μαζί και γι'αυτό τη μεταφόρτωσα εδώ.Οι εικόνες είναι φυσικά δανεισμένες από το internet.

ΟΣΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ

καλησπερα σε ολους...θερμη παρακληση...οσοι διαβασουν το blog μου και αν υπαρχει καποιος που μενει Λονδινο ας με βοηθησει δινωντας μου πληροφοριες ωστε να μπορεσω να βρω δουλεια εκει. ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ !!!! Ασχολουμαι με τα οικονομολογιστικα εδω και 5 χρονια στην Ελλαδα..Αλλα θελω Λονδινο...Γι'αυτο οποιος εχει καποια πληροφορια ας βοηθησει παιδες...