Παρασκευή, 17 Απριλίου 2009

Καντήλια ή Sex and the City?






Πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να μιζεριάζει..να μιζεριάζει πολύ όμως..Μιλάμε έχω φτάσει στα όρια της μιζέριας..Και συχνά αναρωτιέμαι : Τι να φταίει ρε γαμώτο που γινόμαστε τόσο μίζεροι?Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή...
Εδώ και ένα περίπου μήνα παίρνω μια σειρά DVD...όλοι θα τα ξέρετε και κυρίως οι κοπέλλες..SEX AND THE CITY λέγεται η σειρά.Θα μου πείτε τώρα και με το δίκιο σας, πως κοτζάμ γομάρι σαν κι εμένα κάθεται και παρακολουθεί τις προσπάθειες αυτών των 4 γυναικών να βρουν κάποιον για να νοικοκυρευτούν αντί να κάνει κάτι πιο εποικοδομητικό? Η απάντηση είναι πως έχω κολλήσει.Ναι,σχεδόν κάθε βράδυ κάθομαι με το έτερον ήμισι, φτιάχνουμε τοστάκι και τσαγάκι και καθόμαστε και βλέπουμε κανα τεσσάρι επεισόδια.Και μετά κοιμάμαι ήρεμος και χαρούμενος.Πώς μπορεί μια σειρά στη τηλεόραση να σου δίνει ξαφνικά τόση ικανοποίηση?Οφείλεται στο τρόπο ζωής των πρωταγωνιστών?Στα μοδάτα επαγγέλματά τους?Στο ότι κάθε μέρα έχουν το χρόνο να βγουν με τους φίλους τους, να φάνε ένα υπέροχο πρωινό, να γνωρίζουν διαρκώς νέα άτομα?Αλήθεια ισχύει αυτό?Μπορεί ο μέσος άνθρωπος να έχει μια τέτοια ζωη?
Επιστρέφω λοιπόν στη δικιά μου μιζέρια..Αδέρφια στη ταφόπλακά μου θα γράψουν ότι ήμουν κακός.Γίνομαι κακός με τα πάντα.Από τη στιγμή που θα ξυπνήσω κατεβάζω καντήλια.Καντήλια γιατί ο 80χρονος σπιτονοικοκύρης μου δεν είχε ανάψει το καλοριφέρ όλο το βράδυ, με αποτέλεσμα να ξυπνήσω και να τρέμει το κατοσάγονό μου από το κρύο,καντήλια γιατί πρέπει να μπω στο αντίθετο ρεύμα για να προσπεράσω το μόνιμα διπλοπαρκαρισμένο Fiat Uno που αφήνει ένας τυπάς κάθε βράδυ στη γειτονιά μου, καντήλια γιατί μόλις βγω στην εθνική οδό ακινητοποιούμαι στη κυριολεξία από τη κίνηση.Γενικά ρίχνω πολλά καντήλια όπως καταλαβαίνετε.Έπειτα τελειώνω τη δουλειά (αφού έχω ρίξει κι εκεί κανά δυό ντουζίνες καντήλια) και επιστρέφω σπίτι,όπου τα περιορίζω αρκετά (τα καντήλια εννοώ) και χαλαρώνω βλέποντας τη προαναφερθείσα σειρά.Δεν έχω όρεξη να βγω καθημερινές γιατί το κορμί μου κουράζεται από το 9ωρο δουλειάς και το δυομισάωρο που κάνω με το αμάξι πήγαινε έλα.
Τι φταιει ρε παιδιά?Γιατί θεωρώ πως δεν είμαι ο μόνος που μιζεριάζει έτσι.Δεν είμαι ο μόνος που στην ηλικία των 30 λειτουργεί λες και είναι 45 και βάλε.Είμαστε πολλοί.Σκέφτηκα να αφήσω το αμάξι και να αρχίσω να κινούμαι με τα μέσα μαζικής μεταφοράς.Φευ!!!Το κάναμε κι αυτό και το αποτέλεσμα γνωστό:ΚΑΝΤΗΛΙΑ.Και άντε πες εγώ βρήκα μια Carrie Bradshaw και χαλαρώνω τα βράδια.Αρκεί για όλους αυτό?Τί μπορούμε να κάνουμε για να ξεφύγουμε λιγάκι?

p.s.
Η παραπάνω ανάρτηση έχει ξαναδημοσιευτεί σε άλλο ιστολόγιό μου.Απλά σκέφτηκα να τις έχω όλες μαζί και γι'αυτό τη μεταφόρτωσα εδώ.Οι εικόνες είναι φυσικά δανεισμένες από το internet.

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2009

Περπατώντας στο Λονδίνο

Ξεκινήσαμε το ταξίδι μας την 14η Μαρτίου στις 07.40 ώρα Ελλάδος μέσω AEGEAN AIRLINES με προορισμό το STANSTED AIRPORT του Λονδίνου. Το ταξίδι ήταν πραγμάτικά υπέροχο αφού είχαμε αρκετά καλή ορατότητα ( είδαμε Ιταλία, Γαλλία, τις φοβερές Άλπεις) και με την AEGEAN να προσφέρει πραγματικά όλες τις ανέσεις. Αφιχθήκαμε τελικά στην Αγγλική πρωτεύουσα στις 09.55 τοπική ώρα. Το πόσο οργανωμένοι είναι οι άνθρωποι εκεί φάνηκε με το που πατήσαμε το πόδι μας στο αεροδρόμιο. Με τη κάθοδό μας από το αεροσκάφος μας παραλαμβάνει δυβάγονο τρενάκι το οποίο και μας μετέφερε στην κυρίως αίθουσα του αεροδρομίου.





Για τον έλεγχο του διαβατηρίου δεν υπήρχε υπάλληλος παρά μόνο μια σειρά μηχανημάτων εφοδιασμένα με σύστημα αναγνώρισης εγκυρότητας διαβατηρίου συνοδευόμενο με φωτογραφική μηχανή που ταυτοποιούσε τη φωτογραφία του διαβατηρίου με το άτομο που εκέινη τη στιγμή χρησιμοποιούσε το μηχάνημα. Αφού παραλάβαμε τις αποσκευές μας (και μετά την απαραίτητη στάση για τσιγάρο) βγάλαμε εισιτήρια με το National Express λεωφορείο με προορισμό το Marble Arch όπου και βρισκόταν το ξενοδοχείο μας.

Το πρώτο σοκ το παθαίνεις με το που βγαίνεις στον αγγλικό εθνικό δρόμο. Όλα πάνε ανάποδα. Προσπέρασμα από τα δεξιά, η λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας είναι δεξιά κλπ. Όλα αυτά βέβαια τα γνωρίζαμε από πριν, αλλά είναι αλλιώς να το ακούς και αλλιώς να το βλέπεις μπροστά σου.Τα προάστια είναι πραγματικά υπέροχα. Ομοιόμορφα σπίτια παντού, πολύ πράσινο που σε συνδυασμό με το τούβλινο περίβλημα των σπιτιών δημιουργούν μια απίστευτη ατμόσφαιρα. Καθώς περνάμε με το λεωφορείο από τη συνοικία Hamsted παρατηρούμε τους Εβραίους που μένουν εκεί να βολτάρουν φορώντας ρούχα που προσωπικά είχα δει μόνο σε ταινίες. Όλοι ντυμένοι παραδοσιακά, με τα καπέλα τους, τα εβραϊκά σκουφάκια, πραγματικά μείναμε άφωνοι. Μετά από μία ώρα και είκοσι λεπτά περίπου φτάσαμε στην τελευταία στάση του λεωφορείου στην Oxford Street. Σε 10 λεπτά περίπου μιλούσαμε με τη receptionist του Griffin House Hotel.



Review μας για το ξενοδοχείο έχουμε καταχωρήσει στα site: www.easytobook.com και www.tripadvisor.com . Το μόνο που θα αναφέρω εδώ είναι πως το ξενοδοχείο ήταν ένα πολύ καλό budget hotel με πάρα πολύ βολική τοποθεσία, ζεστό και με πολύ φιλικό και εξυπηρετικό προσωπικό. Ίσα λοιπόν που είδαμε το δωμάτιο και αμέσως πήραμε τους δρόμους. Για τη πρώτη μας μέρα στο Λονδίνο το πρόγραμμα έλεγε…ΠΟΔΑΡΟΔΡΟΜΟ !!!
Ξεκινήσαμε από τη Connaught Square μιας που ήταν δίπλα μας. Εκεί ακριβώς ήταν και το σπίτι του τέως πρωθυπουργού Tony Blair, οπότε όπως καταλαβαίνετε υπήρχε καθημερινά και σε 24ωρη βάση αστυνομία που περιφρουρούσε το χώρο.



Κάτω από τη πλατεία και γενικά τη γειτονιά αυτή βρισκόταν το Hyde Park και φυσικά η Oxford Street η οποία είναι ο πιο εμπορικός δρόμος του Λονδίνου, κάτι αντίστοιχο με τη δικιά μας Ερμού. Κόσμος πολύς, όλων των εθνικοτήτων, μαγαζιά ασφυκτικά γεμάτα. Το κατάστημα που μας έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το Primark.



Μιλάμε για ένα κατάστημα στο οποίο βρίσκεις πραγματικά ότι θέλεις σε απίστευτες τιμές. Γεμίσαμε 3 τσάντες ρούχα και πληρώσαμε το εξωφρενικό ποσό των 69 λιρών!!!!!!! Παρατηρήσαμε πως στους διαδρόμους του καταστήματος υπήρχαν ξαπλωμένοι άνθρωποι, προφανώς κουρασμένοι και ταλαιπωρημένοι από τις πολλές ώρες ορθοστασίας και υπερκατανάλωσης. Ενδεικτικά αναφέρω κάποιες τιμές :
· Γραβάτα και μανικετόκουμπα 1,5 λίρες
· Πουκάμισο με γραβάτα 3,5 λίρες
· Τζιν παντελόνι 5,0 λίρες
· Τσάντα γυναικεία 3,0 λίρες
Επίσης να επισημάνω πως η γυναικεία τσάντα που προανέφερα σύμφωνα με δημοσίευμα του βημαγκαζίνο στη στήλη μ’αρέσει δε μάρέσει πωλείται σε κατάστημα της Αθήνας 50 ευρώ!!!! Τι λέτε γιάυτό;
Εκεί ήταν που πάθαμε και το πρώτο πολιτισμικό σοκ. Όλοι οι εργαζόμενοι ήταν οικονομικοί μετανάστες. Ευγενικοί, καλοντυμένοι και προπάντως καθαροί. Δεν υπάρχει πουθενά μετανάστης στα φανάρια να καθαρίζει τζάμια, να πουλάει χαρτομάντηλα, ναρκομανής να παρακαλάει για τη δόση του. Αυτό που παρατηρεί κάποιος είναι πως εκεί οι οικονομικοί μετανάστες ζουν και εργάζονονται ως κανονικοί Άγγλοι, φορολογούνται και δε χρειάζεται να καταφεύγουν σε λύσεις τύπου καθαριστής παρμπρίζ αυτοκινήτων σε διαταυρώσεις. Δε γνωρίζω βέβαια τις συνθήκες της ζωής τους εκεί, αλλά με βεβαιότητα τονίζω πως δεν έχει καμία σχέση το πώς τους βλέπουν στην Αγγλία με το πώς τους αντιμετωπίζουμε στη χώρα μας. Είναι πραγματικά τραγικό να σκεφτεί κανείς πώς αλλάζει η ποιότητα ζωής ενός ανθρώπου από τη μία χώρα στην άλλη.
Συνεχίζουμε το περπάτημα στους δρόμους του Λονδίνου. Μπερδευτήκαμε λίγο με τις επισημάνσεις LOOK LEFT και LOOK RIGHT στις διαβάσεις των δρόμων αλλά μετά από ολιγόλεπτο περπάτημα το συνηθίσαμε. Μας έκανε εντύπωση η οδηγική συμπεριφορά των Άγγλων μιας που σταματούσαν στις διαβάσεις για να περάσουν οι πεζοί άσχετα αν το φανάρι για αυτούς ήταν κόκκινο καθώς επίσης και το γεγονός ότι πιέζοντας στο φανάρι το κουμπί για τους πεζούς σε λίγα δευτερόλεπτα είχε ανάψει πράσινο (σε αντίθεση με τα αντίστοιχα δικά μας). Δεν υπάρχει κάδος σκουπιδιών σε ακτίνα αρκετών δεκάδων μέτρων. Κι όμως οι δρόμοι είναι πεντακάθαροι. Όσο για βαμμένο με σπρέι τοίχο ούτε κατά διάννοια. Γιατί συμβαίνει αυτό άραγε; Μιλάμε δεν υπάρχει σκουπίδι για δείγμα παρά μόνον κάτι γόπες τσιγάρων. Κι αυτό γιατί το κάπνισμα απαγορεύεται αυστηρά σε κάθε κλειστό χώρο. Είμαι καπνιστής κι όμως σεβάστηκα το νόμο αυτό σε κάθε περίπτωση. Μιλώντας με ντόπιους μας είπαν πως με το που επιβλήθηκε αυτό το μέτρο το δεχτήκανε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Εδώ βέβαια ήδη έχουν αρχίσει να προσπαθούν να βρουν κάποιο παραθυράκι στο νόμο. Αθάνατη ελληνική ψυχή!! Το ξαναλέω πως είμαι καπνιστής κι όμως έμπαινα σε χώρους που δεν υπήρχε καπνός και η ατμόσφαιρα ήταν καθαρή και από τότε δε καπνίζω στο γραφέιο που εργάζομαι. Δε θα ήταν καλύτερα για όλους να δεχτούμε το μέτρο αυτό παρά να προσπαθούμε να κάνουμε οτιδήποτε για να το αποφύγουμε; Φανταστείτε λίγο πώς θα ήταν...
Μετά τη βόλτα μας στην Oxford Street και τις ποικίλες σκέψεις που μας κατέκλυσαν, συνεχίσαμε το περίπατό μας καταλήγωντας στο κατάστημα Fortnum and Mason για αγορά τσαγιού και συναφών γλυκισμάτων το οποίο λειτουργεί από το 1707 !!!! Πολύ οργανωμένο με πολλά είδη τσαγιού Earl Grey και με άλλα είδη διατροφής και είδη για το σπίτι. Εδώ βέβαια οι τιμές είναι κάπως τσουχτερές αλλά αξίζει το κόπο να το επισκεφθείτε.







Φτάνουμε κατόπιν στο Piccadilly Circus. Είδαμε τη περίφημη πλατεία, ρωτήσαμε για θέατρα (το μόνο στο οποίο βρήκαμε εισιτήριο ήταν το Lion King για την επόμενη μέρα στις 3 το μεσημέρι αλλά το αποφύγαμε μετά από παρότρυνση και του πωλητή με την αιτιολογία ότι μέσα στο θέατρο θα βρισκόντουσαν μόνο μικρά παιδιά).



Φεύγουμε από το Piccadilly και κατευθυνόμαστε προς το St. James Park. Απίθανη διαδρομή...Το πράσινο κυριαρχεί παντού. Μεγάλα πεζοδρόμια, ποδηλατόδρομοι και το St. James Palace σε πρωτο πλάνο ενώ το πάρκο απλωνόταν στην απέναντι πλευρά. Πολύς κόσμος έκανε τζόκιν, ποδήλατο ή απλούς περιπάτους ενώ παρατηρούσαμε παρέες ατόμων ξαπλωμένες στο πάρκο. Αναρωτηθήκαμε : γιατί να μην υπάρχουν τέτοια πάρκα και στις μεγάλες ελληνικές πόλεις; Γιατί να έχουμε μόνο καφετέριες και να μη μας παρέχεται η δυνατότητα να χαλαρώσουμε σε ένα τέτοιο πάρκο μέσα στη πόλη παρά να χρειάζεται να διανύσουμε χιλιόμετρα ολόκληρα για να βγούμε στην εξοχή; Μετά τη μελαγχολία της στιγμής βρεθήκαμε έξω από τους βασιλικούς σταύλους. Παρακολουθήσαμε την αλλαγή της φρουράς και κατευθυνθήκαμε στο Buckingham Palace.



Προσωπικά, αν και θαυμάσιο κτίριο και σε πολύ ωραίο σημείο, δε με εντυπωσίασε ιδιαίτερα μιας και θεωρώ ότι υπάρχουν πολύ καλύτερα μέρη να δεις στο Λονδίνο. Ευχάριστη έκπληξη η παρουσία έφιππης αστυνομίας με τα άλογα να γίνονται αντικείμενο λατρείας από τους τουρίστες. Μιας και η ώρα είχε περάσει (περπατούσαμε από τις 12.30 το πρωί μέχρι τις 8 το απόγευμα) είπαμε να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο μας να ηρεμήσουμε καμιά ώρα. Περπατήσαμε λοιπόν από το βασιλικό παλάτι, πήραμε την Park Lane και φτάσαμε στο Marble Arch όπου και μέναμε..Όπως θα καταλαβαίνετε η κούραση της μέρας μας είχε καταβάλει και κοιμηθήκαμε γύρω στις 9.30..Το ξυπνητήρι θα χτυπούσε στις 6.30 το επόμενο πρωί.

Τέλος πρώτης μέρας....

Τρίτη, 14 Απριλίου 2009

ΟΣΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ

καλησπερα σε ολους...θερμη παρακληση...οσοι διαβασουν το blog μου και αν υπαρχει καποιος που μενει Λονδινο ας με βοηθησει δινωντας μου πληροφοριες ωστε να μπορεσω να βρω δουλεια εκει. ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ !!!! Ασχολουμαι με τα οικονομολογιστικα εδω και 5 χρονια στην Ελλαδα..Αλλα θελω Λονδινο...Γι'αυτο οποιος εχει καποια πληροφορια ας βοηθησει παιδες...

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

και μετα μου λετε ελλαδα και παλι ελλαδα...

Ναι λοιπον...σημερα αποδειχτηκε για μια ακομα φορα η γελοιοτητα σε ολο της το μεγαλειο..λεβεντες τζαμπα φορους πληρωνουμε. Κανεις δε μας υπολογιζει...Ακουστε τι συνεβη και πειτε μου κι εσεις αν εχω λαθος..γιατι αν οντως εχω θα παψω να γραφω και θα αποσυρθω σε μια σπηλια ηρεμος μακρια απο ολους να γκρινιαζω και να τα ακουω μονο εγω.
Ολοι οσοι χρησιμοποιουν ηλεκτρικο ξερουν πως λογο καποιων εργων στο δικτυο υπαρχουν καποιες καθυστερησεις στα δρομολογια. Σεβαστο, και μιας και μας εχουν προειδοποιησει μεσω ανακοινωσεων και διαφορων διαφημιστικων μηνυματων, τα οποια μιλανε για βελτιωση του δικτυου του ηλεκτρικου σιδηροδρομου και για ελαχιστοποιηση των αποστασεων, το δεχτηκαμε με σχετικη αισιοδοξια και παραμερισαμε τις τυχον αμφιβολιες που ειχαμε..
Σημερα το μεσημερι λοιπον, χωρις σχετικη ανακοινωση απο την προηγουμενη μερα, οπως θα ηταν αλλωστε σωστο, ο ηλεκτρικος επαψε να λειτουργει απο το σταθμο της Κηφισιας μεχρι τη Νεα Ιωνια. Αποτελεσμα? Χιλιαδες ανθρωποι - επιβατικο κοινο, με πληρωμενο εισητηριο παρακαλω, να ταλαιπωρηθουν απιστευτα και αδικα και να χασουν οποια ωρα τους απομενει απο τον χρονο ξεκουρασης τους μεσα σε ενα στενο και ζεστο βαγονι του ηλεκτρικου. Και μιλαμε για ανθρωπους οι οποιοι εχουν σηκωθει απο τις 5 το πρωι για να πανε στη Κηφισια, στην Ερυθραια, στο Κεφαλαρι, στο Διονυσο και δε ξερω κι εγω που αλλου. Ποιος τους σκεφτηκε τους ανθρωπους αυτους? ΚΑΝΕΝΑΣ. Ποιος θα τους αποζημιωσει για τη κατασπαταληση του χρονου τους και τη ταλαιπωρια που υπεστησαν? Μα και βεβαια ΚΑΝΕΝΑΣ. Γιατι εν οψει του αρτιου δικτυου ηλεκτρικου σιδηροδρομου που θα αναπτυχθει (ενας θεος ξερει ποτε) και με την αριστη ποιοτητα μεταφορας που θα εχουν θα αποζημιωθουν και με το παραπανω..Ετσι δεν ειναι ρε παιδια η κανω λαθος? Γιατι μια τετοια οργανωμενη χωρα οπως την Ελλαδα μας, αποφασισε εν ετει 2009 να κατασκευασει ενα, οσο μπορει να γινει, καλο δικτυο σιδηροδρομου και να ανταμειψει με το καλυτερο τροπο το επιβατικο κοινο. Οι αλλες χωρες που τα εχουν κατασκευασει απο τα τελη του 20ου αιωνα ειναι κοροιδα. Εμεις ειμαστε οι καλυτεροι. Ενωμενοι σαν γροθια μπορουμε να κανουμε τα παντα. Μεχρι και το ευρωπαικο σηκωσαμε..Τρομαρα μας.
Και ας ερθω στο παραλληρισμο με το Λονδινακι μου. Μετρο (το πιο παλιο της Ευρωπης) με 276 στασεις παρακαλω. Τις Κυριακες καποιοι σταθμοι ειναι κλειστοι..και οταν λεω καποιοι εννοω καμια σαρανταρια, ετσι? Ουδεμια ταλαιπωρια υπεστην αδερφια. Κυριος μπηκα και κυριος βγηκα. Ασε δε που το μεγαλυτερο διαστημα που περιμενα σε αποβαθρα ηταν το τραγικο χρονικο διατημα των 3 λεπτων με το ζορι. Την ωρα που το Αττικο μετρο για να βγαλει και λιγο κερδος ελαχιστοποιωντας παντα το κοστος, βαζει ενα συρμο ανα 10 λεπτα μετα τις 5 το απογευμα τα Σαββατοκυριακα. Μετρο το λενε επειδη σε παει γρηγορα καπου. Οχι για να μετρας τις ωρες που κανει να ερθει να σε παραλαβει απο τη σταση που βρισκεσαι. Αλλα τι να ξερουν οι Αγγλοι οι ξενερωτοι μωρε? Αυτοι εχουν συννεφια και βροχες ολο το χρονο και μεθανε και τα σπανε..ενω εμεις? Ηλιος 8 μηνες το χρονο...κοντομανικα, ζεστουλα, φραπα 3 ωρες σε καφετεριες, μηχανακι που να κανει θορυβο για να μας προσεξει και κανα γκομενακι, μουσικη στη διαπασων..Αθανατη ελληνικη ψυχη..Και μετα ψηφιζουμε και το κορυφαιο Ελληνα ολων των εποχων...Γιατι ειπαμε!!! Εχουμε και ενα πολιτισμο να επιδειξουμε...

αυτα ειχα να πω αδερφια...Αντιδραστε λιγο..Ολοι μαζι..Ας ξυπνησουμε πριν μας φανε λαχανο.


Επιβατες του ηλεκτρικου...Κουραγιο...Θα ερθουν καλυτερες μερες...Μπορει και χειροτερες ομως

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009



οσο περνανε οι μερες καταλαβαινω οτι το ταξιδι μου στο Λονδινο περισσοτερο κακο μου εκανε παρα καλο. Με το που πατησα το ποδι μου στην Ελλαδα αρχισα να γκρινιαζω για τα παντα..κινηση, θορυβος, οργανωση μηδεν, οι ιδιες αξιολυπητες ειδησεις στη τηλεοραση με ολα τα λαμογια πολιτικους που προσπαθουν να κλεψουν το κοσμο. Και αναρωτιεμαι..αξιζει πραγματικα να ζεις στην Ελλαδιτσα μας? Γιατι να μη προσπαθησουμε ολοι να κανουμε κατι να αλλαξει αυτο το καθεστως στη χωρα μας? Αξιζει να χαιρομαστε μονο τον ηλιο και το φραπε μας και να μη κανουμε τιποτα να αλλαξει αυτη η ρημαδα η κατασταση που μας εχει περικυκλωσει? Δε μπορω να ανασανω πια...Γι'αυτο λεω και ξαναλεω...Φερτε το Λονδινο στην Αθηνα και οχι μονο..Καντε κατι να οργανωθουμε...Σταματηστε τα μηχανακια που σου περνουν το κεφαλι με τις σπασμενες εξατμισεις τους, δωστε κληση σε αυτους που διπλοπαρκαρουν και κλεινουν τη κυκλοφορια..Κλειστε τα κεντρα των πολεων ωστε να υπαρχουν μονο πεζοι, καντε παρκα, καντε ποδηλατοδρομους, βελτιωστε τις συγκοινωνιες για να μη χρησιμοποιουμε αυτοκινητα. Ναι κυριοι, αυτα υπαρχουν στο Λονδινο και σε καθε Λονδινο στο κοσμο..Γιατι οχι κι εδω?

Κυριακή, 5 Απριλίου 2009

Εντός των επόμενων ημερών θα αναρτήσω έκθεση ιδεών για το πώς είδαν τα μάτια μου και τα μάτια της κοπέλλας μου την πόλη του Λονδίνου και επίσης θα δείξουμε και φωτογραφικό υλικό. Ας σημειώσουμε ομοιότητες και διαφορές μεταξύ των δύο πόλεων..Συμπολίτες πιστεύουμε πως με κοινή προσπάθεια όλων θα μπορέσουμε να φτιάξουμε μια πόλη όμορφη.