Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

Η επανάσταση του μικρού δαχτύλου και της jazz

Πώς καταντήσαμε έτσι ωρέ παλικάρια? Μπορεί να μου απαντήσει κανείς? Μνημόνια σε 3 μέρη,παγωμένοι, μειωμένοι ή καθόλου μισθοί, απολύσεις, πορείες, καυγάδες, αγανακτισμένοι,μούντζες, μολότοφ, συνθήματα. Και ποιος φταίει για όλα αυτά? Ο Καραμανλής? Ο Γιωργάκης? Ο Σαμαράς? Η Μέρκελ? Οι Αμερικάνοι? Οι Κινέζοι? Ο κάθε Ελληνάρας? Όσο και να ψάχνετε απάντηση δε θα βρείτε. Την απάντηση την έχω εγώ και αποφάσισα να τη μοιραστώ μαζί σας μπας και δημιουργήσω κίνημα και καταφέρουμε και ξυπνήσουμε λιγάκι. Η Jazz φταίει αδέρφια. Πώς? Ναι, η Jazz και αυτό το καινούριο φρούτο, το swing. Και σε μικρότερο βαθμό το yogurt. Το frozen όμως, όχι το άλλο το πρόβιο. Και να και η τεκμηρίωσή μου στο θέμα. Καλοκαίρι του 2012, Αύγουστος μήνας πρωί, και μόλις έχω κάτσει στην πλατεία Αγίας Ειρήνης για καφέ και κάτι μπισκότα κόλαση από κείνο το φούρνο στη Καπνικαρέα που το όνομά του δε θυμάμαι. Η σύσταση της παρέας είναι η αφεντιά μου, η σύζυγος της αφεντιάς μου, ο αδερφός και η μάνα. Καθόμαστε λοιπόν και συζητάμε το έκτρωμα που παρακολουθήσαμε προ μισής ώρας στη πλατεία Συντάγματος. Φορτηγάκι γνωστού ακροδεξιού κόμματος της ελληνικής βουλής, αραγμένο δίπλα στο συντριβάνι μετά μπράβων πλησίων των τροχών του να μοιράζει κάτι διχτάκια με πατάτες σε λιμασμένους από την πείνα πολίτες. Όλα ok λοιπόν, συνηθισμένη κουβεντούλα, μπλα μπλα, καφές, τσιγάρο, ζέστη. Οι γυναίκες σηκώνονται και πάνε για οφθαλμόλουτρο στις βιτρίνες. Εγώ με το bro αράζουμε στις καρεκλίτσες μας και ταλέμε. Και ξάφνου το παρατηρώ. Όλοι γύρω μας, μα όλοι σας λέω, άντρες. Άντρες από αυτούς τους metrosexual πως τους λένε. 30 κιλά ο καθένας, μαζί με τα παπούτσια, συνήθως φέροντες μούσι ή μουστάκι, με κάτι μπλουζάκια με εκείνα τα βαθιά V, σαγιοναρίτσα και κάτι βερμουδίτσες που τονίζανε τα ηλιοκαμένα γαμπάκια τους. Και όλοι να μιλάνε με φωνές γυναικείες. Δε μπορώ να μη το σχολιάσω. Το λέω στο bro. Συμφωνεί. Κοιτάμε γύρω μας, κοιταζόμαστε, ξανακοιτάμε, ξανακοιταζόμαστε. Πληρώνουμε και φεύγουμε. Τι έγινε ρε?? Που στο καλό πέσαμε πρωινιάτικα? Σκεφτόμενος λοιπόν εκείνο το πρωινό άρχισα να θυμάμαι τα μέρη που συχνάζω. Το κένρο της Αθήνας είναι γεμάτο από τέτοια μαγαζάκια, που έχουν ξεφυτρώσει από το πουθενά. Βρε δυο τετραγωνικά μέτρα να έχουν μείνει στην Κολοκοτρώνη θα ανοίξει σχετικό μαγαζί με δισύλλαβο όνομα όπως το " Έτσι", το "Αλλιώς", το "Τζότζι", το "Κάτι" και άλλα συναφή, με θαμώνες κάτι τύπους που πίνουν μόνο τζιν με στιμένο λάιμ, και κρατάνε το ποτήρι με το μικρό τους δαχτυλάκι σηκωμένο. Και τι παίζει σε όλα αυτού του είδους τα μαγαζιά??? Πείτε μου...JAZZ παίζει. Ναι γαμώτη μου. Μόνο τέτοια μουσικούλα, η οποία αντέχεται για κανά τέταρτο, ίσα για να πιεις ένα καφέ στα όρθια. Όχι ρε φίλε όμως να παίζει συνέχεια. Βαρέθηκα να ακούω τρομπόνια, καραμούζες και σαξόφωνα. Κι εκεί που έχω απογοητευτεί πλήρως, νάσου μια όαση στον εν λόγω δρόμο. Μπυραρία ανοίγει σε καλό σημείο, με στυλ underground, σκοτεινή. Εδώ θα παίζει κανά ροκάκι σκέφτομαι. Περνώντας απ'έξω όμως άκουσα τους ίδιους γνώριμους ήχους της καραμούζας και είδα τις ίδιες χαμογελαστές φάτσες με τα δαχτυλάκια τους όρθια. Ε άι σιχτίρ. Σε πιο προχωρημένες καταστάσεις, φοριέται πολύ το swing, το οποίο για να το ακούσεις πρέπει κατά κανόνα να φέρεις και το σχετικό outfit. Απαραίτητο αξεσουάρ στους άντρες η τιράντα και το καπέλο καβουράκι. Οι δε γυναίκες φορούν φουστίτσα αεράτη για να φαίνεται και λίγο μπούτι μόλις κάνουν καμιά φιγούρα και φυσικά με σκοπό να προσελκύσουν κάποιο τιραντοφόρο αρσενικό που καραδοκεί εκεί γύρω. Ε, και τελικά μετά το απεριόριστο αυτό κέφι που τους έχει προκαλέσει αυτή η πανδαισία μουσικής, όλοι αυτοί οι θαμώνες των μαγαζιών θα πάνε να σβήσουν τη ξινίλα του λάιμ που έχουν καταναλώσει με άφθονες ποσότητες yogurt το οποίο και κοστίζει όσο το ταξί του γυρισμού στο σπίτι. 5 ευρώ το κυπελλάκι χωρίς να βάλεις ένα σωρό καραμελοειδή και φρουτοειδή προϊόντα πάνω του, γιατί αν βάλεις και αυτά καλύτερα να πας να αγοράσεις 2 κιλά κρέας να φας που είναι και πιο θρεπτικό. Και ερωτώ. Πώς καταντήσαμε έτσι ωρέ Μανωλιό?? Η λαϊκή επανάσταση την οποία διατυμπανίζουνε όλοι στα social media, θα ξεκινήσει από γενειοφόρους νέους με V μπλουζάκια και σηκωμένα μικρά δαχτυλάκια? Τουλάχιστον σε σχέση με το Πολυτεχνείο κάτι κρατήσαμε. Τα γένια. Αλλά το μικρό δαχτυλάκι? Χμμμμμ... Θέλω να τονίσω πως τα παραπάνω είναι καθαρά υποκειμενικές σκέψεις και δε θέλω να προσβάλλω κανέναν. Αλλά ακόμη και αν το έκανα και σας πρόσβαλλα, ζητώ συγγνώμη αλλά θα το αντέξετε πιστεύω. Εδώ αντέξατε άλλα κι άλλα,οι μίζερες και απαρχειωμένες σκέψεις μου θα σας πειράξουν?

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Προδοσία ή Σωτηρία?

Και να’μαστε λοιπόν, εν έτη 2012, να μετράμε για μια ακόμη φορά τις πληγές μας, να δακρύζουμε άλλοι από τα δακρυγόνα και άλλοι από την εικόνα της πόλης μας, να μην ξέρουμε κι εμείς οι ίδιοι αν το μνημόνιο θα μας ωφελήσει ή θα μας ζημιώσει. Τώρα είμαι στη δουλειά αλλά δε μπορώ να δουλέψω. Τουλάχιστον όχι ακόμη. Θα καλύψω βέβαια το κενό μέχρι τις 9 το βράδυ, καθότι εδώ κι ένα μήνα και βάλε δουλεύω πάνω από 12 ώρες τη μέρα. Και η αλήθεια είναι πως δε μου το επιβάλει κανείς. Το κάνω μόνος μου και χαίρομαι για την απόφασή μου αυτή. Και γράφω και πάλι στο blog μου μετά από 9 μήνες περίπου για να μοιραστώ όλες αυτές τις σκέψεις που έχω. Ξέρω πως οι περισσότεροι από εσάς θα διαφωνήσετε μαζί μου. Αλλά στα πλαίσια της υποτιθέμενης δημοκρατίας που διανύουμε, θέλω να ακούσω όλες τις απόψεις και τις γνώμες σας, όσοι φυσικά ανταποκριθούν στο κείμενο αυτό. Σήμερα τα ξημερώματα λοιπόν ψηφίστηκε η κατά πολλούς θανατική καταδίκη της χώρας μας. Είναι όμως έτσι? Ναι, θα μειωθεί ο μισθός μας...Αλλά αν ξαφνικά βρισκόμασταν χωρίς μισθό? Ναι θα υποδουλωθούμε στους Ευρωπαίους και μη δανειστές μας. Σάμπως μέχρι τώρα υποδουλωμένοι δεν ήμασταν? Έχει σκεφτεί κανείς το τι θα αντιμετώπιζε σήμερα σε περίπτωση χρεοκοπίας της χώρας? Εγώ αδέρφια καμία όρεξη δεν θα είχα πρωί πρωί να τρέχω στο Σκλαβενίτη να αρπάξω καμιά κονσέρβα ή κανά μπουκάλι γάλα. Ήδη χθες τα περισσότερα ΑΤΜ είχαν αδειάσει υπό τον φόβο εξόδου μας από την ευρωζώνη. Και 100.000 και βάλε κόσμου στο κέντρο της Αθήνας να βροντοφωνάζουν όχι στο μνημόνιο, 100.000 κόσμου να μην μπορούν να περιφρουρήσουν τη πορεία τους, να μην μπορούν να αντιμετωπίσουν 1.000 βάρβαρους από όπου και αν προέρχονταν αυτοί. Και η Αθήνα να θυμίζει Βαγδάτη. Και οι πιο πολλοί να επικροτούν. Χωρίς καν να σκέφτονται τι λένε. Να χαίρονται που καίγονται τα Starbucks γιατί έχουν τον καφέ 4 €. Αλλά τόσα χρόνια κάθε trendy τυπάκι της πόλης έφερε και ένα κυπελλάκι με το ομώνυμο λογότυπο με τον cream sugar chocolate Starbuck τι σκατά latte του. Η αναρχία και η αλαζονεία σε όλο τους το μεγαλείο. Παίδες έχουμε γίνει super καταναλωτικά όντα και δεν αντέχουμε λεπτό χωρίς τα αγαθά της παγκοσμιοποίησης. Πάρτε το χαμπάρι. Εσύ αντέχεις χωρίς internet ή smartphone τη σήμερον εποχή? Αντέχεις χωρίς τζινάκι diesel και παπουτσάκι converse της νέας γενιάς? Εγώ πάντως είμαι καταναλωτικό ων και το βροντοφωνάζω. Ποτέ δε σπαταλούσα παραπάνω από αυτά που έβγαζα, αλλά δε στερούμουν τίποτα. Δούλευα, πληρωνόμουν, αγόραζα. Και δε μπορεί να με κατηγορήσει κανείς για αυτό. Ζω στο 2012 και θέλω να καρπώνομαι τα αγαθά που μου παρέχει ο αιώνας μου και η τεχνολογία που τον χαρακτηρίζει. Και τώρα λοιπόν τι ρε παιδιά? Αυτό ήταν? Κατεβήκατε στο κέντρο, φωνάξατε, ξεσπάσατε και αυτό? Ψηφίστηκε λοιπόν το PSI, ψηφίστηκαν και τα αντιλαϊκά μέτρα. Θα είστε και απόψε κάτω στο κέντρο ή ο κάθε κατεργάρης στο πάγκο του? Αυτό ακριβώς είναι που δεν καταλαβαίνω και αυτό είναι που με θλίβει περισσότερο και όχι το μνημόνιο και η τρόικα. Το ότι δηλαδή δεν έχουμε πορεία πλεύσης, δε ξέρουμε που πάμε. Στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Και δε το λέω μόνο για τον απλό λαό αλλά κυρίως για την ηγεσία μας, την ανύπαρκτη εδώ που τα λέμε κυβέρνηση. Όσο και αν πονέσουν τα νέα μέτρα, όσο κι αν λιμοκτονήσουμε θα τα αντέξουμε. Έχουμε μάθει άλλωστε, κυρίως οι παλαιότερες από τη δική μου γενιές, να αντέχουμε. Αλλά δώστε μας ρε κύριοι πολιτικοί τουλάχιστον μια ελπίδα. Δείξτε μας κάτι. Δείξτε στο λαό πως δεν είστε τομάρια και βολεμένοι, οι νεότεροι από εσάς τουλάχιστον που δεν προλάβατε ακόμα να «φάτε». Δικάστε και καταδικάστε τους κλέφτες του κράτους (δηλαδή αυτοδικαστείτε), δημεύστε τις περιουσίες αυτών που καταχράστηκαν όλα τα βοηθητικά οικονομικά πακέτα που έλαβε η χώρα όλα αυτά τα χρόνια και ύστερα εμείς ότι θέλετε. Ναι, θα παλέψω για τη πατρίδα μου με όλο μου το σθένος και τη δύναμη γιατί είμαι Έλληνας και δε θέλω να ντρέπομαι γι’αυτό. Αλλά θέλω να δω πρώτα. Να δω ότι οι μισθοί που θα χάσω υπέρ του κράτους θα πιάσουν τόπο. Να δω πως κάτι γίνεται τέλος πάντων. Δε θα πω άλλα προς το παρών γιατί με καλεί και το καθήκον. Καλή εβδομάδα και καλή δύναμη αδέρφια…