Η επανάσταση του μικρού δαχτύλου και της jazz

Πώς καταντήσαμε έτσι ωρέ παλικάρια? Μπορεί να μου απαντήσει κανείς? Μνημόνια σε 3 μέρη,παγωμένοι, μειωμένοι ή καθόλου μισθοί, απολύσεις, πορείες, καυγάδες, αγανακτισμένοι,μούντζες, μολότοφ, συνθήματα. Και ποιος φταίει για όλα αυτά? Ο Καραμανλής? Ο Γιωργάκης? Ο Σαμαράς? Η Μέρκελ? Οι Αμερικάνοι? Οι Κινέζοι? Ο κάθε Ελληνάρας? Όσο και να ψάχνετε απάντηση δε θα βρείτε. Την απάντηση την έχω εγώ και αποφάσισα να τη μοιραστώ μαζί σας μπας και δημιουργήσω κίνημα και καταφέρουμε και ξυπνήσουμε λιγάκι. Η Jazz φταίει αδέρφια. Πώς? Ναι, η Jazz και αυτό το καινούριο φρούτο, το swing. Και σε μικρότερο βαθμό το yogurt. Το frozen όμως, όχι το άλλο το πρόβιο. Και να και η τεκμηρίωσή μου στο θέμα. Καλοκαίρι του 2012, Αύγουστος μήνας πρωί, και μόλις έχω κάτσει στην πλατεία Αγίας Ειρήνης για καφέ και κάτι μπισκότα κόλαση από κείνο το φούρνο στη Καπνικαρέα που το όνομά του δε θυμάμαι. Η σύσταση της παρέας είναι η αφεντιά μου, η σύζυγος της αφεντιάς μου, ο αδερφός και η μάνα. Καθόμαστε λοιπόν και συζητάμε το έκτρωμα που παρακολουθήσαμε προ μισής ώρας στη πλατεία Συντάγματος. Φορτηγάκι γνωστού ακροδεξιού κόμματος της ελληνικής βουλής, αραγμένο δίπλα στο συντριβάνι μετά μπράβων πλησίων των τροχών του να μοιράζει κάτι διχτάκια με πατάτες σε λιμασμένους από την πείνα πολίτες. Όλα ok λοιπόν, συνηθισμένη κουβεντούλα, μπλα μπλα, καφές, τσιγάρο, ζέστη. Οι γυναίκες σηκώνονται και πάνε για οφθαλμόλουτρο στις βιτρίνες. Εγώ με το bro αράζουμε στις καρεκλίτσες μας και ταλέμε. Και ξάφνου το παρατηρώ. Όλοι γύρω μας, μα όλοι σας λέω, άντρες. Άντρες από αυτούς τους metrosexual πως τους λένε. 30 κιλά ο καθένας, μαζί με τα παπούτσια, συνήθως φέροντες μούσι ή μουστάκι, με κάτι μπλουζάκια με εκείνα τα βαθιά V, σαγιοναρίτσα και κάτι βερμουδίτσες που τονίζανε τα ηλιοκαμένα γαμπάκια τους. Και όλοι να μιλάνε με φωνές γυναικείες. Δε μπορώ να μη το σχολιάσω. Το λέω στο bro. Συμφωνεί. Κοιτάμε γύρω μας, κοιταζόμαστε, ξανακοιτάμε, ξανακοιταζόμαστε. Πληρώνουμε και φεύγουμε. Τι έγινε ρε?? Που στο καλό πέσαμε πρωινιάτικα? Σκεφτόμενος λοιπόν εκείνο το πρωινό άρχισα να θυμάμαι τα μέρη που συχνάζω. Το κένρο της Αθήνας είναι γεμάτο από τέτοια μαγαζάκια, που έχουν ξεφυτρώσει από το πουθενά. Βρε δυο τετραγωνικά μέτρα να έχουν μείνει στην Κολοκοτρώνη θα ανοίξει σχετικό μαγαζί με δισύλλαβο όνομα όπως το " Έτσι", το "Αλλιώς", το "Τζότζι", το "Κάτι" και άλλα συναφή, με θαμώνες κάτι τύπους που πίνουν μόνο τζιν με στιμένο λάιμ, και κρατάνε το ποτήρι με το μικρό τους δαχτυλάκι σηκωμένο. Και τι παίζει σε όλα αυτού του είδους τα μαγαζιά??? Πείτε μου...JAZZ παίζει. Ναι γαμώτη μου. Μόνο τέτοια μουσικούλα, η οποία αντέχεται για κανά τέταρτο, ίσα για να πιεις ένα καφέ στα όρθια. Όχι ρε φίλε όμως να παίζει συνέχεια. Βαρέθηκα να ακούω τρομπόνια, καραμούζες και σαξόφωνα. Κι εκεί που έχω απογοητευτεί πλήρως, νάσου μια όαση στον εν λόγω δρόμο. Μπυραρία ανοίγει σε καλό σημείο, με στυλ underground, σκοτεινή. Εδώ θα παίζει κανά ροκάκι σκέφτομαι. Περνώντας απ'έξω όμως άκουσα τους ίδιους γνώριμους ήχους της καραμούζας και είδα τις ίδιες χαμογελαστές φάτσες με τα δαχτυλάκια τους όρθια. Ε άι σιχτίρ. Σε πιο προχωρημένες καταστάσεις, φοριέται πολύ το swing, το οποίο για να το ακούσεις πρέπει κατά κανόνα να φέρεις και το σχετικό outfit. Απαραίτητο αξεσουάρ στους άντρες η τιράντα και το καπέλο καβουράκι. Οι δε γυναίκες φορούν φουστίτσα αεράτη για να φαίνεται και λίγο μπούτι μόλις κάνουν καμιά φιγούρα και φυσικά με σκοπό να προσελκύσουν κάποιο τιραντοφόρο αρσενικό που καραδοκεί εκεί γύρω. Ε, και τελικά μετά το απεριόριστο αυτό κέφι που τους έχει προκαλέσει αυτή η πανδαισία μουσικής, όλοι αυτοί οι θαμώνες των μαγαζιών θα πάνε να σβήσουν τη ξινίλα του λάιμ που έχουν καταναλώσει με άφθονες ποσότητες yogurt το οποίο και κοστίζει όσο το ταξί του γυρισμού στο σπίτι. 5 ευρώ το κυπελλάκι χωρίς να βάλεις ένα σωρό καραμελοειδή και φρουτοειδή προϊόντα πάνω του, γιατί αν βάλεις και αυτά καλύτερα να πας να αγοράσεις 2 κιλά κρέας να φας που είναι και πιο θρεπτικό. Και ερωτώ. Πώς καταντήσαμε έτσι ωρέ Μανωλιό?? Η λαϊκή επανάσταση την οποία διατυμπανίζουνε όλοι στα social media, θα ξεκινήσει από γενειοφόρους νέους με V μπλουζάκια και σηκωμένα μικρά δαχτυλάκια? Τουλάχιστον σε σχέση με το Πολυτεχνείο κάτι κρατήσαμε. Τα γένια. Αλλά το μικρό δαχτυλάκι? Χμμμμμ... Θέλω να τονίσω πως τα παραπάνω είναι καθαρά υποκειμενικές σκέψεις και δε θέλω να προσβάλλω κανέναν. Αλλά ακόμη και αν το έκανα και σας πρόσβαλλα, ζητώ συγγνώμη αλλά θα το αντέξετε πιστεύω. Εδώ αντέξατε άλλα κι άλλα,οι μίζερες και απαρχειωμένες σκέψεις μου θα σας πειράξουν?

Προδοσία ή Σωτηρία?

Και να’μαστε λοιπόν, εν έτη 2012, να μετράμε για μια ακόμη φορά τις πληγές μας, να δακρύζουμε άλλοι από τα δακρυγόνα και άλλοι από την εικόνα της πόλης μας, να μην ξέρουμε κι εμείς οι ίδιοι αν το μνημόνιο θα μας ωφελήσει ή θα μας ζημιώσει. Τώρα είμαι στη δουλειά αλλά δε μπορώ να δουλέψω. Τουλάχιστον όχι ακόμη. Θα καλύψω βέβαια το κενό μέχρι τις 9 το βράδυ, καθότι εδώ κι ένα μήνα και βάλε δουλεύω πάνω από 12 ώρες τη μέρα. Και η αλήθεια είναι πως δε μου το επιβάλει κανείς. Το κάνω μόνος μου και χαίρομαι για την απόφασή μου αυτή. Και γράφω και πάλι στο blog μου μετά από 9 μήνες περίπου για να μοιραστώ όλες αυτές τις σκέψεις που έχω. Ξέρω πως οι περισσότεροι από εσάς θα διαφωνήσετε μαζί μου. Αλλά στα πλαίσια της υποτιθέμενης δημοκρατίας που διανύουμε, θέλω να ακούσω όλες τις απόψεις και τις γνώμες σας, όσοι φυσικά ανταποκριθούν στο κείμενο αυτό. Σήμερα τα ξημερώματα λοιπόν ψηφίστηκε η κατά πολλούς θανατική καταδίκη της χώρας μας. Είναι όμως έτσι? Ναι, θα μειωθεί ο μισθός μας...Αλλά αν ξαφνικά βρισκόμασταν χωρίς μισθό? Ναι θα υποδουλωθούμε στους Ευρωπαίους και μη δανειστές μας. Σάμπως μέχρι τώρα υποδουλωμένοι δεν ήμασταν? Έχει σκεφτεί κανείς το τι θα αντιμετώπιζε σήμερα σε περίπτωση χρεοκοπίας της χώρας? Εγώ αδέρφια καμία όρεξη δεν θα είχα πρωί πρωί να τρέχω στο Σκλαβενίτη να αρπάξω καμιά κονσέρβα ή κανά μπουκάλι γάλα. Ήδη χθες τα περισσότερα ΑΤΜ είχαν αδειάσει υπό τον φόβο εξόδου μας από την ευρωζώνη. Και 100.000 και βάλε κόσμου στο κέντρο της Αθήνας να βροντοφωνάζουν όχι στο μνημόνιο, 100.000 κόσμου να μην μπορούν να περιφρουρήσουν τη πορεία τους, να μην μπορούν να αντιμετωπίσουν 1.000 βάρβαρους από όπου και αν προέρχονταν αυτοί. Και η Αθήνα να θυμίζει Βαγδάτη. Και οι πιο πολλοί να επικροτούν. Χωρίς καν να σκέφτονται τι λένε. Να χαίρονται που καίγονται τα Starbucks γιατί έχουν τον καφέ 4 €. Αλλά τόσα χρόνια κάθε trendy τυπάκι της πόλης έφερε και ένα κυπελλάκι με το ομώνυμο λογότυπο με τον cream sugar chocolate Starbuck τι σκατά latte του. Η αναρχία και η αλαζονεία σε όλο τους το μεγαλείο. Παίδες έχουμε γίνει super καταναλωτικά όντα και δεν αντέχουμε λεπτό χωρίς τα αγαθά της παγκοσμιοποίησης. Πάρτε το χαμπάρι. Εσύ αντέχεις χωρίς internet ή smartphone τη σήμερον εποχή? Αντέχεις χωρίς τζινάκι diesel και παπουτσάκι converse της νέας γενιάς? Εγώ πάντως είμαι καταναλωτικό ων και το βροντοφωνάζω. Ποτέ δε σπαταλούσα παραπάνω από αυτά που έβγαζα, αλλά δε στερούμουν τίποτα. Δούλευα, πληρωνόμουν, αγόραζα. Και δε μπορεί να με κατηγορήσει κανείς για αυτό. Ζω στο 2012 και θέλω να καρπώνομαι τα αγαθά που μου παρέχει ο αιώνας μου και η τεχνολογία που τον χαρακτηρίζει. Και τώρα λοιπόν τι ρε παιδιά? Αυτό ήταν? Κατεβήκατε στο κέντρο, φωνάξατε, ξεσπάσατε και αυτό? Ψηφίστηκε λοιπόν το PSI, ψηφίστηκαν και τα αντιλαϊκά μέτρα. Θα είστε και απόψε κάτω στο κέντρο ή ο κάθε κατεργάρης στο πάγκο του? Αυτό ακριβώς είναι που δεν καταλαβαίνω και αυτό είναι που με θλίβει περισσότερο και όχι το μνημόνιο και η τρόικα. Το ότι δηλαδή δεν έχουμε πορεία πλεύσης, δε ξέρουμε που πάμε. Στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Και δε το λέω μόνο για τον απλό λαό αλλά κυρίως για την ηγεσία μας, την ανύπαρκτη εδώ που τα λέμε κυβέρνηση. Όσο και αν πονέσουν τα νέα μέτρα, όσο κι αν λιμοκτονήσουμε θα τα αντέξουμε. Έχουμε μάθει άλλωστε, κυρίως οι παλαιότερες από τη δική μου γενιές, να αντέχουμε. Αλλά δώστε μας ρε κύριοι πολιτικοί τουλάχιστον μια ελπίδα. Δείξτε μας κάτι. Δείξτε στο λαό πως δεν είστε τομάρια και βολεμένοι, οι νεότεροι από εσάς τουλάχιστον που δεν προλάβατε ακόμα να «φάτε». Δικάστε και καταδικάστε τους κλέφτες του κράτους (δηλαδή αυτοδικαστείτε), δημεύστε τις περιουσίες αυτών που καταχράστηκαν όλα τα βοηθητικά οικονομικά πακέτα που έλαβε η χώρα όλα αυτά τα χρόνια και ύστερα εμείς ότι θέλετε. Ναι, θα παλέψω για τη πατρίδα μου με όλο μου το σθένος και τη δύναμη γιατί είμαι Έλληνας και δε θέλω να ντρέπομαι γι’αυτό. Αλλά θέλω να δω πρώτα. Να δω ότι οι μισθοί που θα χάσω υπέρ του κράτους θα πιάσουν τόπο. Να δω πως κάτι γίνεται τέλος πάντων. Δε θα πω άλλα προς το παρών γιατί με καλεί και το καθήκον. Καλή εβδομάδα και καλή δύναμη αδέρφια…

Breathtaking Athens

Ναι το ξέρω...Χάθηκα..Εντελώς όμως..Πολλά γεγονότα σημάδεψαν αυτούς τους δύο περίππου μήνες απουσίας μου από το blog.Μια το ότι πήγα ένα ταξιδάκι στη Ρώμη, μια το ότι με το που γύρισα από τη Ρώμη μετακομίσαμε στη δουλειά, μια το ότι με το που μετακομίσαμε μου σπάσανε το τζάμι του αυτοκινήτου και μου κλέψανε τη φωτογραφική μηχανή - δώρο του κουμπάρου μου, μια το ότι πήγα για Πάσχα μια εκδρομή στη Λίμνη Πλαστήρα και τέλος το ότι το προηγούμενο Σαββάτο πάντρεψα τον προαναφερθέντα κουμπάρο μου, ε πιστεύω πως όλα αυτά στάθηκαν ικανά να με απασχολήσουν για καιρό, αλλά πιστεύω πως μου δώσανε και πολύ υλικό για να σας αφηγηθώ.
Η σημερινή μου ανάρτηση όμως δεν έχει να κάνει με τίποτα από τα παραπάνω. Έχει να κάνει με την πιο φιλόδοξη διαδικτυακή ενέργεια από ελληνικής πλευράς για την τουριστική προώθηση της Αθήνας. Η εν λόγω είδηση μου κίνησε την περιέργεια την περασμένη Κυριακή όπου και διάβασα σχετικό άρθρο στο περιοδικό Κ της Καθημερινής.Πραγματικά το site περιέχει πολύ όμορφες εικόνες, τουριστικές και πολιτιστικές πληροφορίες και δίνει την εντύπωση πως κάτι καλό πάει να συμβεί. Το site σου δίνει πληροφορίες για τα πολιτιστικά δρώμενα της Αθήνας, τρόπους μετακίνησης στη πόλη, χάρτες, ενώ επίσης υπάρχει κι ένα πολύ όμορφο βίντεο με πρωταγωνίστρια μία σαπουνόφουσκα (!!!) που κάνει βολτες σε όλα τα γνωστά σημεία και στέκια της πρωτεύουσας.
Μάλιστα σε κουβέντα που είχα με φίλους πριν λίγες μέρες, λέγαμε πως ενώ στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες εκμεταλλεύονται τουριστικά τα πάντα,όπως τα μέσα συγκοινωνίας τους,την ιστορία τους,τη κουζίνα τους,τα θέατρά τους, εμείς αντιθέτως είμαστε λίγο πίσω στο τομέα αυτό.Για παράδειγμα, μπορείς να αγοράσεις διαδικτυακά αναμνηστικά και σουβενίρ από κάθε μεγάλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Εμείς έχουμε μείνει ακόμα με το τσολιά κουκλάκι που πωλείται στο Μοναστηράκι και με κάτι προτομές του Σωκράτη και του Περικλή που πωλούνται στη Πλάκα. Στα infopoints του breathtaking Athens, μπορείς να βρεις μοντέρνα αναμνηστικά από την πόλη μας, όπως κονκάρδες, t-shirts και κούπες και όχι ξεπερασμένα και κακόγουστα σουβενίρ. Γενικά μου άρεσε πολύ η δομή της ιστοσελίδας και εντυπωσιάστηκα από το πλήθος των πληροφοριών και τις εικόνες που προσφέρει. Επιτέλους κάτι καλό και οργανωμένο δείχνει σιγά σιγά να γεννιέται στο τομέα του τουρισμού. Μακάρι και όσοι ασχολούνται με τον τομέα αυτό να δείξουν τον ίδιο επαγγελματισμό και να φανούν αντάξιοι της προσπάθειας αυτής.

Μπαράκι με στυλ

Την Παρασκευή το βράδυ και μετά από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά, αποφασίσαμε να κατεβούμε μια βολτίτσα στο κέντρο της πόλης και γιατί όχι να πιούμε ένα χαλαρό ποτάκι σε κάποιο ζεστό και όμορφο μαγαζάκι. Πού θα βρούμε λοιπόν ένα τέτοιο μαγαζί στο κέντρο? Ή σε κάποιο στενάκι του Κολωνακίου ή στην πλατεία Καρύτση..Γκάζι και Ψυρρή λυπάμαι αλλά δε θα πάρω, ειδικά Παρασκευή βράδυ που θα γίνεται το έλα να δεις.Κάναμε λοιπόν 20 λεπτά να κατεβούμε από Πετρούπολη στο κέντρο και άλλα 45 να βρούμε κάποια θέση για παρκάρισμα..Δυστυχώς οι προσπάθειες μας στάθηκαν άκαρπες. Με τα αυτιά πεσμένα κάτω πήραμε το δρόμο προς την πλατεία Κάνιγγος και εκεί μας ήρθε η φαεινή ιδέα να επισκεφθούμε ένα μαγαζάκι στην αρχή της Λ.Αλεξάνδρας, στο νούμερο 2 για την ακρίβεια, όπου είχα κάτσει για καφέ κάποιο πρωινό ενός Νοέμβρη περιμένωντας να επιβιβαστώ στο ΚΤΕΛ για Θεσσαλονίκη. Central Park λέγεται και η φωτογραφία που σας δείχνω είναι τραβηγμένη από τότε. Όσοι δεν το ξέρετε σας προτείνω να το μάθετε. Είναι από τα μαγαζάκια που αδικούνται, κυρίως λόγω θέσης, αλλά έχει πολύ ωραία μουσική (rock και pop του 80 και του 90), καθαρά ποτά και προσωπικό γεμάτο καλή διάθεση.Ο χώρος είναι κάπως αναγεννησιακός, με πολλούς καθρέφτες και πολυελαίους αλλά το μαγαζί το διέπει ένας αχνός φωτισμός που κάνει την ατμόσφαιρα ιδιαίτερα όμορφη. Το καλό είναι πως δε το ξέρει ακόμα πολύς κόσμος (αν και λειτουργεί εδώ και αρκετά χρόνια) και έτσι είναι ότι πρέπει για χαλαρές βραδινές εξόδους. Το συστήνω ανεπιφύλακτα...

Το χρονικό μιας επιτυχημένης εξόδου...

Όπως σας είχα πει πριν λίγες μέρες είχα σκοπό να εξερευνήσω την Αθήνα από πολιτιστική πλευρά αυτό το Σεπτέμβρη.Ξεπερνώντας λοιπόν τους σκοπέλους της πρώτης μου απόπειρας και οπλισμένος με το σύνθημα "ο επιμένων νικά", ξεκίνησα το πρωί του Σαββάτου για το κέντρο..Φυσικά χρησιμοποίησα πάλι τα μέσα μαζικής μεταφοράς, οπότε έφυγα από το σπίτι κατά τις 8.30 το πρωί για να αποφύγω τυχόν κακοτοπιές..
Σε μια ωρίτσα περίπου βρισκόμασταν ήδη στον προαύλειο χώρο του μουσείου της Ακρόπολης.









Αν και κατά την ταπεινή μου άποψη η αρχιτεκτονική του κτιρίου δε πολυδένει με την γύρω περιοχή (Πλάκα), ωστόσο είναι αρκετά επιβλητικό και όμορφο.Η ουρά που είχε σχηματιστεί απ'έξω ήταν αρκετά μεγάλη αλλά προς ευχάριστη για εμάς έκπληξη δεν περιμέναμε πάνω από 5 λεπτά για να προμηθευτούμε το εισιτήριό μας. Εντύπωση μας έκαναν τα αυστηρά μέτρα ασφαλείας μιας και για να περάσεις από την κυρία είσοδο σε ελέγχουνε όπως και στα αεροδρόμια.Και φυσικά δεν επιτρέπεται πουθενά η χρήση φωτογραφικής μηχανής ή κάμερας.Κατά τ'άλλα οι εντυπώσεις μας ήταν άριστες σε όλους τους τομείς.Ωραία τοποθεσία,βολικό εστιατόριο με λογικότατες (το τονίζω) τιμές.Το μόνο που θα μπορούσα να βρω ως μείον είναι η αρκετά μικρή γκάμα αναμνηστικών που μπορεί κάποιος να αγοράσει από το κατάστημα του μουσείου, αλλά πιστεύω πως με το χρόνο θα εμπλουτιστεί κι αυτός ο τομέας.
Αφήσαμε το μουσείο 2 ώρες μετά και κατευθηνθήκαμε στην οδό Ανδριανού στη Πλάκα.





Ωραία βόλτα, ειδικά αν την κάνεις το πρωί που δεν έχει πολύ κίνηση. Επίσης οφείλω να σας επισημάνω (σε όσους δεν έχετε πάει) να επισκεφθείτε την κάβα του Βρεττού στην πλατεία Φιλομουσσών.



Πρόκειται για ένα κατάστημα που ειδικεύεται στην παραγωγή λικέρ και κονιάκ και λειτουργεί και ως μπαράκι.Θα το καταλάβετε από την επιβλητική βιτρίνα του με τα πολύχρωμα φωτισμένα λικέρ του.Δοκιμάστε το τριανταφυλλο και θα με θυμηθείτε.
Στη συνέχεια κατευθηνθήκαμε προς το μετρό στο Μοναστηράκι για να μεταβούμε από κει στο Γκάζι όπου θα βλέπαμε μια έκθεση μοντέρνας τέχνης κάποιων φοιτητών για το πώς βλέπουν την πόλη μας.







Πραγματικά όμορφα έργα, εμπλουτισμένα με βίντεο (από αυτά τα φουτουριστικά που δείχνουν την πόλη σε τρομερά γρήγορους ρυθμούς) και εικόνες από διάφορα σημεία της Αθήνας.Αυτό κατάλαβα από τα εκθέματα είναι πως κανένας σπουδαστής δε βρίσκει την Αθήνα όμορφη.Όλα τα εκθέματα είχαν να κάνουν με χαλασμένους δρόμους, μισογκρεμισμένα κτίρια, μοναχικούς ανθρώπους. Συμφωνώ πως η εικόνα της Αθήνας είναι αυτή.Γιατί όμως να μη προσπαθήσουμε να δείξουμε και την όμορφη πλευρά της?Και αν δεν υπάρχει όμορφη γιατί να μην προσπαθήσουμε να την κάνουμε εμείς όμορφη?Εννοώ πως μια έκθεση τέχνης περνάει μηνύματα.Εμένα αυτό που μου πέρασε ήταν να σηκωθώ και να φύγω αμέσως από δω.Ίσως όμως αν έδειχνε κάτι όμορφο να μου έδινε το έναυσμα να φροντίσω να το διατηρήσω και να προσπαθήσω για το καλύτερο..Anyway...
Η πρώτη πολιτιστική μου περιήγηση στην Αθήνα τελείωσε κάπου στις τέσσερις και μισή το απόγευμα..Μπορεί να κουράστηκα αλλά θεωρώ πως άξιζε το κόπο.Και αν υπάρχουν και άλλοι σαν κι εμένα (που θεωρώ πως υπάρχουν αρκετοί) ας το κάνουν ένα Σάββατο ή μια Κυριακή πρωί.Χωρίς αυτοκίνητο και μηχανάκι..Με τα πόδια τους και μια φωτογραφική μηχανή και την πόλη να τους δείχνει τα μυστικά της.Ίσως κάποια στιγμή την εκτιμήσουμε και την κάνουμε καλύτερη..Για να δούμε...