Οδοντοφοβία

Υπάρχουν μερικές στιγμές στη ζωή ενός άντρα που ο φόβος τον κυριεύει. Τον κάνει να ιδρώνει, να χλωμιάζει, να χάνει τα λογικά του. Άλλοι το παθαίνουν στον πόλεμο ( βλέπε την ταινία “ Η διάσωση του στρατιώτη Ράιαν “ , όπου ο Άπαμ τα είχε στην κυριολεξία κάνει πάνω του όταν ο Γερμανός σκότωνε το σύντροφό του), άλλοι στα αεροπλάνα και γενικά στα ύψη, άλλοι οπουδήποτε μπορείτε να φανταστείτε. Για κάθε ένα άντρα υπάρχει και μια διαφορετική κατάσταση κατά την οποία αντιδράει υπερβολικά, κυριευμένος από τρόμο. Η δικιά μου τέτοια στιγμή έρχεται μία φορά κάθε 3 με 4 χρόνια περίπου, όταν δηλαδή πηγαίνω στον οδοντίατρο. Μετά από σκέψεις πολλών ετών κατέληξα στο συμπέρασμα πως η φοβία μου αυτή οφείλεται σε κατάλοιπα των παιδικών μου χρόνων, μιας και η μορφή του οδοντιάτρου που με είχε αναλάβει είναι ακόμη χαραγμένη στο μυαλό μου. Σχίζας λεγότανε (όνομα και πράγμα), θεριό ολόκληρο ίσαμε 110 κιλά, με κατσαρά μαλλιά και μια τσιγκελωτή μουστάκα..Μπρρρρρρ.Και μόνο που τον θυμάμαι ανατριχιάζω. Για να καταλάβετε τι σας λέω, θυμηθείτε τον Samuel Jackson στο Pulp Fiction, μόνο που θα χρειαστεί να του προσθέσετε καμιά 60ρια κιλά παραπάνω.Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν αποτελεί την αιτία που φοβάμαι μέχρι και σήμερα να πάω στον οδοντίατρο.
Το ραντεβού μου ήταν για την περασμένη Δευτέρα στις 7.30. Φυσικά δεν επισκέπτομαι ακόμα τον Κο Σχίζα, αλλά με κουράρει μία γυναίκα οδοντίατρος, παλιά μου γειτόνισσα από όταν έμενα ακόμη στα Σεπόλια, της οποίας το ιατρείο βρίσκεται στο Αιγάλεω. Είχα περίπου 4 χρόνια να την επισκεφτώ και θα έκανα άλλα τόσα, αλλά δυστυχώς η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Έπρεπε οπωσδήποτε να κάνω καθαρισμό και να κάνω τουλάχιστον δύο σφραγίσματα στην ευνοϊκότερη των περιπτώσεων. Φτάνω στο ραντεβού μου κατά τις 7, αρκετά φοβισμένος μα αποφασισμένος να μην το δείξω και να το παίξω χαλαρός. Αράζω στο καναπεδάκι του σαλονιού και περιμένω ακούγοντας από το μέσα δωμάτιο τον τρομερό ήχο του τροχού..Ξαφνικά ανοίγει η εξώπορτα και εισέρχεται ένας άντρας γύρω στα 55, αρκετά παχουλός με τα 3 μπροστινά του δόντια να λείπουν. Τον χαιρετάω και μου ανταπαντάει με τα εξής λόγια:
- Μέσα είναι η άλλη;
- Ποιά άλλη;
- Η γυναίκα μου..
Που θες να ξέρω ποια είναι η γυναίκα σου ρε μεγάλε; Όλοι οι παράξενοι σε μένα τυχαίνουν ρε γαμώτο; Επειδή όμως μου φάνηκε κάπως αγενές να το πω αυτό κατέληξα στο παρακάτω:
- Κάποιος είναι μέσα αλλά δε ξέρω ποιος..
Ο άγνωστος άντρας έκατσε στο καναπέ και κοιτώντας με λέει:
- Κάνε μου ότι θες, μόνο μη μου πεις να πάω σε οδοντίατρο. Τρύπα μου τα χέρια με βελόνες, κάνε με κόσκινο μόνο μη μου βάλεις τροχό στο στόμα.
Μπλέξαμε σκέφτηκα..Είχα που είχα τις φοβίες μου, τώρα ήρθε και τούτος δω να με ξεκάνει. Χαμογέλασα αμυδρά για να του δείξω πως δεν έχω όρεξη για πολλά πολλά.
- Έλα όμως που πρέπει να ερχόμαστε, συνεχίζει ακάθεκτος αυτός.
Για καλή μου τύχη άνοιξε η πόρτα και εξήλθε η σύζυγός του, οπότε τον πήρε και φύγανε. Ανακούφιση..
Καθώς διέβην τη πόρτα του δωματίου συνάντησα τη παλιά μου φίλη (αυτή τη παλιοξαπλωτή πολυθρόνα) να με περιμένει να κάτσω στην αγκαλιά της. Η γιατρός μου δε διακρίνεται για τη διπλωματικότητά της αλλά σου λέει τη διάγνωση έξω από τα δόντια. Έτσι μου είχε κάνει και το 2005 που είχα να αντιμετωπίσω ένα φρονιμήτη που είχε βγει στραβά. Θα σου κόψω το ούλο, θα σε έχω εδώ τρεις ώρες, θα πρηστεί το μάγουλό σου για 6 μήνες, θα πονάς αφόρητα, θα σε ράψω, θα σου κάνω, θα σου δείξω. Όταν μου τα είχε πει αυτά ένιωσα να μου βαράνε το κεφάλι δεκάδες σφυριά και μετά με έπιασε νευρικό γέλιο. Αν δε με έπιανε δε ξέρω τι ήμουν ικανός να κάνω. Μου λέει λοιπόν πως έχω όντως ένα σφράγισμα και ένα πρόβλημα σε ένα άλλο φρονιμήτη. Πάγωσα.
- Τι εννοείτε γιατρέ πρόβλημα στο φρονιμήτη;
- Έχει ψιλοχαλάσει.
Κι εγώ με φωνή που έτρεμε:
-Θα περάσω τα ίδια με το 2005;
- Όχι, απλά θα τον σφραγίσουμε...
Διπλή ανακούφιση.
- Ξεκίνα γιατρέ, της λέω με όλο το θάρρος που είχα, πράγμα πρωτοφανές γιατί σε άλλη περίπτωση θα προσπαθούσα να αποφύγω κάθε επαφή με αυτό το διαολομηχάνημα που λέγεται τροχός.
Τα υπόλοιπα τα φαντάζεστε. Διπλή ένεση για να με πιάσει, τρόχισμα κανά δεκάλεπτο, σφραγίσματα (2 απανωτά) και ένας ψιλοκαθαρισμός, για τον οποίο χρησιμοποίησε ένα άλλο τροχό, πιο ψιλό από τον προηγούμενο, που τσίριζε ο ρημάδης..Έφυγα μετά από 40 λεπτά εξουθενωμένος αλλά ευτυχώς όχι πονεμένος. Μόνο εκείνο το μούδιασμα έιχε μείνει για να μου θυμίζει το ότι πήγα στον οδοντίατρο και το ραντεβού που κλείσαμε για 3 μέρες μετά. Δηλαδή.....ΑΥΡΙΟ.....Ωχχχχχχχχχχ!!!!!!!!!!!!!

Κάπνισμα στοπ !!!!

15 μέρες μείνανε μέχρι την οροστική απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους και σα να μου φαίνεται πως ο κόσμος δεν έχει καταλάβει καθόλου τι πρόκειται να συμβεί στη χώρα μας. Ίσως κάποιοι να έχουν ήδη κάνει μια προσπάθεια να μειώσουν το κάπνισμα για να μη τους έρθει βαριά η αλλαγή. Αλλά οι πιο πολλοί συνεχίζουν ακάθεκτοι τη συνήθειά τους αυτή (μεταξύ των οποίων κι εγώ) χωρίς να έχουν συνηδητοποιήσει πως σε 2 βδομάδες το κάπνισμα θα επιτρέπεται μόνο στο σπίτι τους και στο δρόμο. Για την αφεντιά μου μάλλον θα ισχύσει μόνο ο δρόμος μιας και αυτή τη βδομάδα θα βάψουμε το σπίτι και το έτερον ήμιση ήδη αντιδράει μιας και δε θέλει να το κάνω κατράμι από τη κάπνα.
Μιλάμε ίσως για την πιο άμεση απαγόρευση που θα επιβληθεί στη χώρα μας μετά από τα χρόνια της χούντας. “Απαγορέυεται το κάπνισμα” τελεία και παύλα. Κι όμως εν αντιθέσει με το 1967 αυτή η απαγόρευση έχει να κάνει με κάτι καλό. Έχει ακουστεί πως θα βγούνε ράμπο του υπουργείου υγείας στους δρόμους και θα τιμωρούν τους τυχόν παραβάτες, πως οι μαγαζάτορες θα προσπαθήσουν να βρουν παραθυράκια στο νόμο έτσι ώστε να μπορούν οι πελάτες να καπνίζουν με την άνεσή τους στα καταστήματά τους κλπ. Α ρε αθάνατη ελληνική ψυχή...Ποτέ δε θα υποδουλωθείς. Κι όμως εγώ θέλω να εφαρμοστεί το μέτρο και να τιμωρούνται οι παραβάτες. Και ας καπνίζω. Και ας μου αρέσει που καπνίζω. Και ας μην θέλω να το κόψω ακόμα. Επιθυμώ αν μη τι άλλο να είμαστε έστω και μία φορά συνεπείς σε ένα νόμο. Δε θα μας κάνει κακό να καπνίσουμε λιγότερα τσιγάρα ούτε να πιούμε το καφέ μας σε ένα μαγαζί χωρίς κάπνα. Ας κάνουμε λίγο υπομονή και ας βγούμε έξω 5 λεπτά να απολαύσουμε τη τσιγαριά μας. Όπως αυτός που αποφασίζει να κάνει δίαιτα και κόβει γλυκά, σάλτσες κλπ έτσι και με το τσιγάρο. Οι πρώτες μέρες είναι δύσκολες. Έπειτα ούτε που θα το καταλαβαίνουμε.
Εύχομαι πραγματικά να φανούμε έτοιμοι και να εφαρμόσουμε το μέτρο αυτό. Για μια φορά ας αφήσουμε στην άκρη την περηφάνειά μας και το μεσογειακό μας ταπεραμέντο και ας δεχτούμε ένα νόμο που αξίζει, που θα κάνει την ατμόσφαιρα γύρω μας καλύτερη. Ας μη τα θυσιάσουμε όλα στο βωμό του κέρδους κάποιων που προσπαθούν να βρουν τρόπο να ξεφύγουν και να μη χάσουν πελατεία μόνο και μόνο επειδή μπορεί να σταθούμε αδύναμοι. Ας ακουμπήσουμε όλοι τα πακέτα μας στα τραπέζια και ας μην τα ακουμπήσουμε. Να δείξουμε ότι αν και είμαστε καπνιστές θα βοηθήσουμε κι εμείς για το γενικό καλό..... Καλό κουράγιο σε όλους…

ΔΙΑΚΟΠΟΣΚΕΨΕΙΣ

Τι να μας περιμένει άραγε φέτος το καλοκαίρι; Μπήκε ο Ιούνιος, οι πρώτες άδειες θα αρχίσουν να δίνονται σιγά σιγά και οι Έλληνες θα επιδωθούν στην επιλογή του νησιού ( ή βουνού για όσους το προτιμάνε) στο οποίο θα περάσουν τις θερινές τους διακοπές. Ήδη στα κανάλια άρχισαν να προβάλλονται τα πρώτα ρεπορτάζ που αφορούν την ακρίβεια των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων σε σχέση με τα αντίστοιχα αεροπορικά. Για παράδειγμα άκουσα προχθές πως για να ταξιδέψει μια τετραμελής οικογένεια στο νησί της Λέσβου (η οποία είναι και η επικρατέστερη επιλογή μου για φέτος) με πλοίο χρειάζεται να δαπανήσει το ποσό των 590 € (ΓΛΟΥΠ !!!!). Και αυτό μόνο για τα μεταφορικά. Αν προσθέσεις έξοδα δωματίων για μία βδομάδα τουλάχιστον ( 50€ μέσο όρο επί 2 δωμάτια επί 7 μέρες = 700 €), έξοδα διατροφής ( 80 € τουλάχιστον επί 7 μέρες = 560 €), βενζίνες (κανά κατοστάρικο για να είμαστε μέσα) και γενικά τουριστικά έξοδα (βάλε πάλι κανά 300 €), φτάνουμε στο συνολικό ποσό των 2.250 €.Πολλά ε; Και πιστέυω πως ήμουν αρκετά φειδωλός στον υπολογισμό των εξόδων. Θα μου πείτε κάποιοι, ότι με τα ίδια φράγκα θα πήγαινες στην Ίμπιζα και θα περνούσες σούπερ. Αλλά επειδή τους πιο πολλούς μας κόβω εντός των συνόρων και συγκεκριμένα στη νησιωτική χώρα, θα παραθέσω μερικές συμβουλές προερχόμενες από την μέχρι τώρα εμπειρία μου σε καλοκαιρινές διακοπές. Έχουμε και λέμε:
· Αφού επιλέξετε το μέρος που θα περάσετε τις καλοκαιρινές σας διακοπές θα κλειθείτε να βρείτε κάποιο κατάλυμμα για να ξεκουράζετε το ηλιοκαμμένο κορμί σας. Επειδή ζούμε στο 2009 και η τεχνολογία λειτουργεί υπέρ μας, μπορείτε να βρείτε πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια, ξενοδοχεία, camping στις σελίδες του διαδικτύου, από τα οποία μπορείτε να πάρετε μια μικρή γεύση από τις φωτογραφίες που υπάρχουν στα διάφορα site. Προσωπική άποψη και εμπειρία: ΜΗΝ κλέισετε δωμάτιο χωρίς να το έχετε δει και δείχνωντας εμπιστοσύνη μόνο στα λόγια του ιδιοκτήτη. Το πιο πιθανό είναι να βρεθείτε προ δυσάρεστων εκπλήξεων. Το έκανα πριν 2 χρόνια στη Σίφνο και έπεσα πάνω στο χειρότερο δωμάτιο και γενικά οίκημα που έχω συναντήσει στα 30 χρόνια ζωής μου. Η περιγραφή του ιδιοκτήτη ήταν : Απλά και καθαρά δωμάτια με θέα όλο το λιμάνι της Σίφνου. Η πραγματικότητα ήταν : Βρώμικα δωμάτια, μακριά από τη θάλασσα, θέα μόνο σε 3 δωμάτια του οικήματος (όχι τα δικά μας), με καρέκλες σαν αυτές που είχαν στην έδρα τους οι καθηγητές στο σχολείο,που αν κάτσεις με σορτσάκι τα μπούτια σου θα πάρουν φωτιά. Οπότε δεν είναι κακό να κάνετε μια πιο εμπεριστατωμένη έρευνα. Όχι τίποτε άλλο, θα αποφύγετε τους τσακωμούς και φυσικά την ταλαιπωρία να τρέχετε μέσα στον ήλιο με τα μπαγάζια για να βρείτε κάπου αλλού να μείνετε ( όπως εγώ με τον αδερφό μου τότε).
· Κάντε πάντα παζάρια για τα δωμάτια. Ήδη οι τιμές είναι πολύ πιο ακριβές για τις υπηρεσίες που προσφέρονται, ειδικά στα ενοικιαζόμενα δωμάτια. Με 60 € και 70 € τη μέρα, χωρίς πρωινό φυσικά, το κόστος διακοπών ανεβαίνει πολύ. Η φυσιολογική τιμή των ενοικιαζόμενων δωματίων πρέπει να είναι 40 με 50€. Οπότε επιστρατεύστε το λέγειν σας και προσπαθήστε να κλείσετε μια πιο χαμηλή τιμή.
· Κλέιστε τα εισιτήριά σας περίπου ένα μήνα πιο πριν από το προγραμματισμένο σας ταξίδι, ειδικά όσοι θα πάρετε και το αυτοκίνητό σας μαζί. Έτσι θα αποφύγετε το μεγάλο συνωστισμό και τη ταλαιπωρία των ημερών από τις 15 Ιουλίου και έπειτα. Επιπλέον πολλές ακτοπλοϊκές εταιρείες και ταξιδιωτικά γραφεία ενημερώνουν έγκαιρα για τυχόν αλλαγές ή (χτύπα ξύλο) ακύρωσης του ταξιδιού σας, οπότε θα έχετε αρκετό χρόνο για να επιλέξετε άλλο δρομολόγιο.



· Αφού φτάσετε στο προορισμό σας, τακτοποιήσετε τα πράγματά σας στο δωμάτιο και κάνετε τη πρώτη σας βουτιά στη θάλασσα, το στομάχι σας θα θελήσει κάτι για να γεμίσει μετά και από την ταλαιπωρία του ταξιδιού. Θα κάνετε τη βολτούλα σας και θα θελήσετε να βρείτε ένα γραφικό ταβερνάκι για να τσιμπήσετε κανά μαριδάκι και κανά χταποδάκι στα κάρβουνα. Κατά κανόνα η πρώτη ταβέρνα που θα κάτσετε στο νησί είναι και αυτή που θα σας πιάσει τον απαυτό και επιπλέον γευστικά θα σας αφήσει ανικανοποίητους...Το 2006, στο συμπαθέστατο νησάκι της Κύθνου κάτσαμε να φάμε στο πιο γραφικό ταβερνάκι του λιμανιού. 6 μερίδες φαγητού, μια σαλάτα και 6 μπύρες κοστίσανε 120 €. Και ήτανε και μάπα τα φαγητά. Προτιμότερο είναι να τη βγάλετε με σουβλάκια μέχρι να μάθετε τα κατατόπια, παρά να τα ακουμπήσετε στον πρώτο τυχόντα και τουριστοκυνηγό που θα βρείτε μπροστά σας.





· Όσοι είστε καπνιστές πάρτε καμιά κούτα τσιγάρα μαζί ειδικά αν πάτε σε κανά νησί της άγονης γραμμής, γιατί μπορεί να σας πιάσει καμιά τρελλή χαρμάνα. Πέρυσι στους πανέμορφους Φούρνους, κάπνισα 4 διαφορετικές μάρκες τσιγάρων γιατί δεν υπήρχαν συχνά δρομολόγια και το νησί ξέμενε από πρώτες ύλες. Οπότε κάπνιζα ότι έβρισκα. Μη πάθετε κι εσείς το ίδιο.
· Για οτιδήποτε σας συμβεί και αφορά τουριστικά θέματα μη διστάσετε να επικοινωνήσετε με το τμήμα παραπόνων του ΕΟΤ. Κάντε την καταγγελία σας για οτιδήποτε σας ενοχλήσει εκεί που θα πάτε, όπως ανάρμοστες συμπεριφορές ξενοδόχων, υπηρεσίες που δεν τηρούντε και γενικά οτιδήποτε αμαβρώνει την εικόνα της χώρας μας. Δεν ξέρω αν θα δικαιωθείτε αλλά αν μη τι άλλο είναι καλό να τα λες σε κάποια αρμόδια αρχή. Που ξέρετε; Μπορεί κάποια στιγμή να ληφθούν σοβαρότερα μέτρα για την προστασία των τουριστών.


Αυτά τα λίγα από εμένα όσον αφορά τις καλοκαιρινές διακοπές. Αν θέλετε κάτι άλλο να προσθέσετε είστε φυσικά ευπρόσδεκτοι να το κάνετε μιας και με το τρόπο αυτό όλοι μας θα βοηθηθούμε. Καλές διακοπές σε όλους μας και εδώ θα είμαστε να τα λέμε. Και φυσικά μη ξεχνάτε : Όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά σε θάλασσες και ακτές.

KUKUXUMUSU

Με την επίσκεψη του φίλου μου του Γιώργου στην Αθήνα, έμαθα και για ένα άλλο ωραίο síte. Ονομάζεται www.kukuxumusu.com. Τι είναι αυτό; Είναι μια εταιρεία που ειδικεύεται στη παραγωγή t-shirts και αξεσουάρ με σχέδια από ζώα που το χαρακτηριστικό τους είναι τα γουρλωτά μάτια. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1989 στην Pamplona της Ισπανίας από 3 φίλους οι οποίοι πουλούσαν μπλουζάκια ως σουβενίρ για τις ταυρομαχίες στο San Fermin Festival. Όπως καταλαβαίνετε η εταιρεία μεγάλωσε και έχει καταστήματα στις πιο κύριες Βάσκικες πόλεις αλλά και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Ισπανίας. Υπάρχουν και κάποια καταστήματα στην Ελλάδα που μπορείς να βρεις προϊόντα τους αλλά ο καλύτερος τρόπος είναι μέσω του on line shop τους όπου μπορείς να βρεις μεγάλη γκάμα σχεδίων σε μπλουζάκια, τσάντες, κάρτες, μπρελόκ κτλ. Δε δίστασα να δώσω τη παραγγελία μου και μέσα στη βδομάδα την περιμένω να αφιχθεί. Οπότε αναμείνατε για εντυπώσεις. Όσοι πειστήκατε πάντως κάντε μια βόλτα από το kukuxumusu. Καλοκαιράκι ήρθε και όλο και κάποιο γουρλωμάτικο χταπόδι θα μπορέσει να συντροφεύσει το κορμί σας στις διακοπές .

ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΞΑΝΑ ΓΙΑ ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ

Το μεγαλύτερο μουσικό event του φετινού καλοκαιριού ( η συναυλία των AC/DC ) πέρασε και μας άφησε κάτι παραπάνω από άριστες εντυπώσεις. Με αφορμή τη συναυλία αυτή κατέβηκαν στη πρωτεύουσα και οι φίλοι μου από Θεσσαλονίκη, τους οποίους είχα να δω αρκετό καιρό. Έναν από αυτούς είχα τη τιμή να φιλοξενήσω στο φτωχικό μου για δύο μέρες.
Η αλήθεια είναι ότι μετά από τη συναυλία που έλαβε χώρα τη Πέμπτη, το ταλαιπωρημένο μου κορμί δε μπορούσε να αντέξει να δουλέψει την επομένη. Οπότε πήρα μια μέρα άδεια και αποφάσισα να περάσω ένα τριήμερο κούρας και συντήρησης δυνάμεων. Βρήκα το φίλο μου το Γιώργο (το παιδί που θα φιλοξενούσα) και τους υπόλοιπους της παρέας το μεσημέρι της Παρασκευής στο κέντρο της Αθήνας. Μετά από κάποιες ώρες μάσας σε ταβερνείο στου Ψυρρή και άφθονου γέλιου και αφού χαιρετήσαμε τη παρέα που θα αναχωρούσε το απόγευμα για τη συμπρωτεύουσα, ανηφορήσαμε για το σπίτι μου στη Πετρούπολη.
Με το Γιώργο περάσαμε απίστευτες στιγμές στα πλαίσια της φοιτητικής μας ζωής στη Θεσσαλονίκη. Δυστυχώς όμως με την πάροδο τον χρόνων απομακρυνθήκαμε, εξαιτίας της απόστασης κατά κύριο λόγο και του τρόπου ζωής μας που φυσικά έχει αλλάξει από τότε. Εγώ από τη μία, με μια δουλειά που μου τρώει αρκετές ώρες κάθε μέρα και που το πρωινό ξύπνημα με κάνει να μην έχω αντοχές και να θέλω να κοιμηθώ νωρίς και από την άλλη ο George ο οποίος έχει ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής από το δικό μου, πιο χαλαρό. Μέσα σε αυτή τη διαφορετικότητα ήρθαμε πάλι να ξαναβρεθούμε. Προσωπικά αυτό το διήμερο ένιωσα σαν να ξαναγνώριζα από την αρχή το καλύτερό μου φίλο.
Από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις; Τι να πρωτοπείς σε τέτοιες στιγμές; Έχεις χάσει πολλά μα πάρα πολλά επεισόδια από τη ζωή του ανθρώπου που έχεις απέναντί σου. Έχεις χάσει τα βήματα που έχει κάνει στη ζωή του, τις σχέσεις του, τις παρεξηγήσεις του με άλλους, τα προβλήματά του, τις πλάκες του. Μου έλεγε για το ταξίδι που έκανε στη Ρουμανία, με τρόπο τόσο γλαφυρό όπως και τότε που ήμασταν ακόμα φοιτητές. Μου έλεγε για στιγμές που έχει ζήσει με την υπόλοιπη παρέα στη Θεσσαλονίκη, για το τι κάνουν στη ζωή τους τα άλλα φιλαράκια μας, για τον αδερφό του που του χάλασε η φραπεδιέρα και έφτιαξε τη καφεδιά του στο μπλέντερ...Ιστορίες αστείες, ιστορίες καθημερινές, δείγματα μιας ζωής που μου έχει λείψει αρκετά και πραγματικά καταντά λυπηρό το γεγονός πως άτομα με τα οποία είχες ζήσει τόσα πολλά στο παρελθόν και λαχταράς μετά από καιρό να τους δεις, ξαφνικά τους έχεις μπροστά σου και υπάρχει μια κάποια αμηχανία.
Κάποια στιγμή το Σάββατο το βράδυ συναντηθήκαμε και με το τρίτο μέλος της παρέας, το Δημήτρη, που και αυτός ζει και δουλέυει στην Αθήνα. Ζήσαμε αυτό που λέμε στιγμές Amstel. Επί 2 ώρες καθόμασταν και αναπολούσαμε στιγμές της φοιτητικής μας ζωής, γελούσαμε, πειραζόμασταν και πιστεύω πως γίναμε λίγο αφόρητοι στους υπόλοιπους με τους οποίους είχαμε βγει μαζί. Τη Κυριακή το βράδυ που ο Γιώργος αναχώρησε για Θεσσαλονίκη, μπήκα πάλι στο πρόγραμμα της καθημερινότητάς μου.Έπρεπε να κοιμηθώ νωρίς για να ξυπνήσω το πρωί κατά τις 6. Η επόμενη μέρα προβλεπόταν δύσκολη στη δουλειά και δυστυχώς η επαναφορά των 2 ημερών στη φοιτητική μου ζωή είχε τελειώσει. Εις το επανιδείν George..Θα τα πούμε από κοντά το καλοκαίρι πάλι...

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Η μέρα που για πρώτη φορά θα εμφανιστεί στην Ελλάδα το συγκρότημα των AC/DC έχει πλέον φτάσει. Αύριο στις 5.30 το απόγευμα οι πόρτες του Ολυμπιακού σταδίου Αθηνών θα ανοίξουν για να δεχτούν τις πάνω από 100.000 κόσμου που θα συρρεύσουν από κάθε γωνιά της χώρας αλλά και του εξωτερικού για να θαυμάσουν ίσως το πιο ακριβό συγκρότημα της ροκ σκηνής.Από την Τρίτη έχουν έρθει στην Αθήνα συνεργεία για να στήσουν τη σκηνή.Περίπου 30 νταλίκες κουβαλήσανε τα κανόνια του for those about to rock, τη τεράστια φουσκωτή κούκλα του whole lotta Rosie, μπορεί και τη καμπάνα του hells bells. Κάποιοι τυχεροί από εμάς λοιπόν θα θαυμάσουν από κοντά την ιστορική αυτή μπάντα που από το ’70 μέχρι και σήμερα έχει βγάλει αμέτρητους δίσκους και αποκτήσει χιλιάδες οπαδούς ανά τον κόσμο. Σίγουρα πολλοί θα τους κριτικάρουν για την ηλικία τους, θα αμφιβάλλουν για τη ζωντάνια που θα δείξουν. Ένα θα πω μόνο προς απάντηση σε όλους μας. Οι AC/DC είναι ροκάδες, αυτό που κάνουν το γουστάρουν τρελλά και δεν έχουν ανάγκη από συναυλίες για αρπαχτές (βλέπε τις επικείμενες συναυλίες του Michael Jackson στην Αγγλία το καλοκαίρι ή τους Deep Purple που μόλις είδαν πως στην Ελλάδα πουλάνε από εκεί που δεν είχαν έρθει ποτέ, κάθε καλοκαίρι μας επισκέπτονται). Οι AC/DC έρχονται στην Ελλάδα για να μας διδάξουν λίγη από την ιστορία της ροκ, της οποίας ένα κομμάτι δικαιωματικά τους ανήκει. Ελπίζω μόνο να πάνε όλα καλά, να μη μας τα χαλάσει ο καιρός και το show που θα δούμε να ζήσουμε να το διηγόμαστε. Εύχομαι να σας δω εκεί...

Αυτό είναι το setlist που έπαιξαν στη Βιέννη στις 24/5/2009. Πάρτε μια γεύση για το τι θα δούμε και θα ακούσουμε...

AC/DC SETLIST VIENNA 24/5/2009
1. Rock N' Roll Train
2. Hell Ain't a Bad Place to Be
3. Back in Black
4. Big Jack
5. Dirty Deeds Done Dirt Cheap
6. Shot Down in Flames
7. Thunderstruck
8. Black Ice
9. The Jack
10. Hells Bells
11. Shoot to Thrill
12. War Machine
13. Dog Eat Dog
14. Anything Goes
15. You Shook Me All Night Long
16. T.N.T.
17. Whole Lotta Rosie
18. Let There Be Rock

19. Encore:
19. Highway to Hell
20. For Those About to Rock (We Salute You)

Η ώρα των μαθητών

Οι πανελλήνιες έχουν ήδη ξεκινήσει.Κάθε χρόνο τέτοια εποχή δεκάδες χιλιάδες μαθητών συρρέουν στα εξεταστικά κέντρα για να πιστοποιήσουν τις γνώσεις τους μέσω γραπτών διαγωνισμών και να σχεδιάσουν πλέον το μέλλον τους. Είναι ίσως η πιο σημαντική στιγμή στη ζωή κάθε συνειδητοποιημένου μαθητή ο οποίος έχει στα σχέδιά του να σπουδάσει,να γνωρίσει νέες εμπειρίες,νέα άτομα και να θέσει της βάσεις για την μελλοντική του ζωή.Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως οι πανελλήνιες εξετάσεις είναι μονόδρομος στη ζωή κάθε παιδιού.Υπάρχουν παραδείγματα πάρα πολλών που πέτυχαν τους στόχους τους και καταξιώθηκαν χωρίς να έχουν μπει στη διαδικασία αυτή.Το ερώτημα που τίθεται όμως σε μένα είναι το εξής: Αξίζει τελικά να μπαίνει κάποιος στο κόλπο του να δώσει πανελλήνιες?Αξίζει να κουραστεί τόσο πολύ για να μπει σε μια σχολή και μετά το μέλλον να προδιαγράφεται αβέβαιο?Για να δουμε....
Βλέποντας λοιπόν σήμερα τα παιδιά που πήγαιναν να δώσουν σκέφτηκα τις δικές μου ανάλογες στιγμές.Διάβασμα πολύ,ταλαιπωρία απίστευτη,ξενύχτια,κούραση..και τελικά κατάφερα τον μέχρι τότε στόχο μου.Να περάσω σε μία σχολή. Ομολογώ πως μόλις βγήκαν τα αποτελέσματα δε πίστευα στα μάτια μου.Να όμως που τελικά κατάφερα να περάσω στο οικονομικό τμήμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Οι σκέψεις που ακολούθησαν πιστεύω πως είναι κοινές για πολλούς. Φαντάστηκα τον εαυτό μου ως ακαδημαϊκό πολίτη, να μπαίνει σε ένα πανεπιστήμιο όπως αυτά τα αμερικάνικα που βλέπουμε στη τηλεόραση, με κίωνες κατά προτίμηση στο προαύλιο χώρο του, να γνωρίζω ανθρώπους διαφορετικούς από αυτούς που ήξερα μέχρι εκείνη τη στιγμή, σε ένα πανεπιστήμιο όπου θα υπάρχει επαφή με τους καθηγητές και που θα σέβεται ο ένας τον άλλο.
Μόλις πάτησα το πόδι μου στη σχολή (το Σεπτέμβρη του 1997)είχαν απεργία οι εργαζόμενοι στις γραμματείες, οπότε η εγγραφή μου καθυστέρησε κανά δυο βδομάδες. Έπειτα, και αφού ξεπέρασα κάποιες δυστοκίες στο να γραφτώ ("το απολυτήριο λυκείου σου είναι λάθος" αναφωνούσε ο γραμματέας της σχολής τρώγοντας τυρόπιτα πάνω από τα χαρτιά μου τα οποία γέμισε ψίχουλα και λάδια)πήρα το πρόγραμμα μαθημάτων και κατευθύνθηκα προς το αμφιθέατρο.Θυμάστε τι σας είχα πει πριν περί κιώνων και αμερικανικών πανεπιστημίων?Ξεχάστε τα όλα.Το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι μια μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας.Ουρές για να πάρεις βιβλία,φασαρία,παντού αφίσες των κομματικών παρατάξεων για διάφορες εκδηλώσεις τους,βρώμα ατελείωτη,τοίχοι βαμμένοι με σπρέι κλπ. Μέσα σε αυτό το νεφελώδες τοπίο καλείται ο κάθε φοιτητής/τρια να διδαχθεί το αντικείμενο που επέλεξε να σπουδάσει.Μέσα σε αμφιθέατρα με άλλα 600 άτομα παρέα,με καθηγητές αδιάφορους,με συγγράματα ατελή και ανεπαρκή. Όσοι καταφέρνουν εν τέλει και παίρνουν το πτυχίο τους τους αποκαλλώ ήρωες.Γιατί για να αντέξεις σε τέτοιες καταστάσεις πρέπει πραγματικά ή να έχεις απίστευτα αποθέματα ψυχικής δύναμης ή να είσαι τελείως αδιάφορος για ότι συμβαίνει γύρω σου και να κοιτάς μόνο τη δουλειά σου.
Και αφού πάρεις το πτυχίο τι γίνεται? Εδώ αδέρφια αρχίζουν τα δύσκολα.Πολλοί επιλέγουν το δρόμο του μεταπτυχιακού στο εξωτερικό με σκοπό άλλοι να συνεχίσουν τη φοιτητική τους ζωή και άλλοι να πάρουν ένα ακόμα όπλο στη προσπάθειά τους για καταξίωση στον εργασιακό τομέα.Όσοι όμως επιλέξουν το δρόμο της αναζήτησης εργασίας θα τα βρουν σκούρα.Παιδιά οι απόφοιτοι πλέον είναι πάρα μα πάρα πολλοί.Μόνο η δικιά μου σχολή δεχόταν κάθε έτος 550 εισακτέους.Και μιλάμε μόνο για μία σχολή οικονομικού.Βάλτε πως μαζί με τις άλλες σχολές, τα ΤΕΙ κλπ,οι οικονομικές σχολές ανά την Ελλάδα είναι τουλάχιστον 50!!! Πολλαπλασιάστε τις με ένα μέσο όρο 300 εισακτέων κάθε χρόνο και θα καταλάβετε για τι μεγέθη μιλάμε.Ποιο είναι λοιπόν το μέλλον που σου εξασφαλίζει η είσοδός σου στο πανεπιστήμιο?Ποιά είναι τα εφόδια που σου παρέχει?Να σας πω εγώ.Κανένα και Τίποτα.Το μόνο που σου δίνει είναι να σε μαθαίνει να διαβάζεις "παπαγαλία" τόμους βιβλίων, κάτι που θα είναι πολύ χρήσιμο σε όσους επιλέξουν να δώσουν τις άλλες πανελλήνιες εξετάσεις, αυτές για την εισαγωγή στο δημόσιο.Και φυσικά δεν είναι μόνο το πανεπιστήμιο σάπιο.Η σύψη αρχίζει από το δημοτικό κιόλας.
Τι θέλω να πω με όλα αυτά?Πως στη χώρα που ζούμε δουλειά δε γίνεται.Πουθενά.Αξιοκρατία μηδέν,παροχές υπό του μηδενός.Μπαίνεις από παιδί στα βάσανα,μεταναστεύεις σε άλλη πόλη για να σπουδάσεις,χαλάς τα ωραία σου λεφτάκια και καταλήγεις μετά από 4 χρόνια, στη καλύτερη των περιπτώσεων, ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό (όχι γιατί είσαι αλλά γιατί έτσι σε βλέπουνε).Πασχίζεις να βρεις δουλειά, υποβάλλεις ένα τσουβάλι πτυχία και αυτοί που σε κρίνουν θεωρούν πως σου αρμόζει ένας μισθός γύρω στα 700 με 800 €.Για αυτό το μέλλον καλούνται αυτές τις μέρες οι μαθητές να διαγωνιστούν.Για ένα μέλλον γεμάτο γκρίνια και απαισιοδοξία.Για 4 χρόνια ανεμελιάς και έπειτα ανώμαλης προσγείωσης στη πραγματικότητα.
Το μέλλον αγαπητά μου παιδιά προβλέπεται εξαιρετικά δυσοίωνο.Για όλους μας.Εμείς μόνο έχουμε τη δύναμη να το αλλάξουμε.Πώς?Όλο και κάτι θα σκεφτούμε.
Μέσα από τη καρδιά μου καλό κουράγιο και καλή επιτυχία σε όσους διαγωνίζονται αυτές τις μέρες.

Αυτό το κάτω κάτω!!!!

Το καλοκαίρι έκανε πλέον αισθητή τη παρουσία του..Τα κοντομάνικα μπλουζάκια,οι βερμούδες,τα σανδαλάκια,τα πεδιλάκια έκαναν πλέον την εμφάνισή τους και μαζί με αυτά επιτακτική θεωρείται πλέον η ανάγκη για δροσερά ροφήματα,παγωμένα φρούτα και φυσικά τις απίστευτες παγωτούκλες..Αυτό το τελευταίο είναι και η αφορμή της σημερινής μου ανάρτησης..Αυτό το κάτω κάτω των παγωτών πυραύλων που προσωπικά εμένα με τρελαίνει..Τρώγοντας ένα παγωτό πύραυλο ανυπομονώ να φτάσω στο τελείωμα μόνο και μόνο για να γευτεί ο ουρανίσκος μου αυτό το κομμάτι με τη σκληρή σοκολάτα, το οποίο είναι δυστυχώς μόνο δυο μπουκιές (κατάρα).Και μιας και νομίζω πως την ίδια άποψη έχουν κι άλλοι μαζί με εμένα θέτω το εξής ερώτημα στις γαλακτοβιομηχανίες: Έχετε βγάλει ένα σωρό παγωτά με κάθε είδους γεύση και σχήμα..Ένα παγωτό πύραυλο που να περιέχει μόνο αυτό το κάτω κάτω δε μπορείτε να βγάλετε?Πιστεύω ότι οι πωλήσεις του θα ξεπεράσουν κάθε προηγούμενο και θα βγει και ο κλάδος από την οικονομική κρίση.Μας έχουν πήξει στα boss και στα status, όλα ξυλάκια φυσικά, και αυτή τη θεσπέσια γεύση που με φειδώ τη χρησιμοποιούν, δε μας δίνουν την ευκαιρία να την απολαύσουμε..Δε γουστάρουμε πια τα κεράσια,την κολομβιανή σοκολάτα,τη λευκή σοκολάτα και όλα τα συναφή.ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ.Ζητάω πολλά ρε γαμώτο?

Βιβλιόφιλοι ενωθείτε

Ένα έξυπνο site που πολλοί από εσάς μπορεί να γνωρίζετε είναι το www.bookcrossing.com.
Το site αυτό έχει ως σκοπό την ανακύκλωση και ανταλλαγή βιβλίων ανάμεσα στα μέλη του.Με ποιο τρόπο γίνεται αυτό?Αφήνει κάποιος ένα βιβλίο που έχει διαβάσει ή δε το χρειάζεται πλέον, σε κάποιο σημείο στη πόλη που να μπορεί εύκολα να βρεθεί από τα μέλη του site.Κατόπιν το δηλώνει στο διαδίκτυο και μέσω αυτού οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να το αποκτήσουν χωρίς να ξοδέψουν δεκάρα παρά μόνο ξοδεύοντας λίγο από το χρόνο τους.Με τον ίδιο τρόπο αυτοί μπορούν να αφήσουν κάποιο άλλο βιβλίο ή και το ίδιο ακόμα (αφού το διαβάσουν εννοείται) και έτσι δημιουργείται μια αλυσίδα από ανακύκλωση βιβλίων η οποία είναι ιδιαίτερα χρήσιμη στις μέρες μας που οι τιμές στα βιβλιοπωλία έχουν φτάσει στα ύψη.Το μόνο που έχει να κάνει κανείς είναι να γίνει μέλος δίνοντας μόνο το e-mail του και να πατήσει την επιλογή go hunting.
Τη στιγμή αυτή στην Αθήνα υπάρχουν 60 βιβλία ελεύθερα σε διάφορες τοποθεσίες (σταθμούς μετρό, Γκάζι, Εθνικό κήπο) ενώ αρκετά ακόμη υπάρχουν και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.
Καλό κυνήγι...

Κοινωνικός Τουρισμός (τρομάρα του)

Και να λοιπόν που στην ηλικία των 30 αποφάσισα κι εγώ να ασκήσω την ιδιότητά μου ως ασφαλισμένος του ΙΚΑ και να πάρω αυτό το δελτίο κοινωνικού τουρισμού που σου επιτρέπει να πας μια βδομάδα διακοπές με πολυ χαμηλό κόστος.Πήγα λοιπόν πριν κάτι μήνες και απογράφηκα στο υποκατάστημα εργατικής εστίας του Περιστερίου και σήμερα 8 Μαϊου ήταν η μέρα που θα έπαιρνα το μαγικό αυτό χαρτί.
8.20 το πρωί η αφεντιά μου με τη συνοδεία ενός παγωμένου καφέ, φτάνει στο ανωτέρω υποκατάστημα.Απ'έξω μια ορδή οργισμένοι ασφαλισμένοι και συνταξιούχοι πλακωνόντουσαν στη κυριολεξία για το ποιος θα δώσει το βιβλιάριο υγείας του στην αρμόδια υπάλληλο, η οποία αναμαλιασμένη και εμφανώς ταλαιπωρημένη προσπαθούσε να βάλει μια τάξη.Φευ!!! Ούτε τα ΜΑΤ δε μπορούν να κάνουν καλά το οργισμένο από την αδικία πλήθος. Και λέω αδικία γιατί σήμερα εξυπηρετούνταν τα γράμματα Υ,Φ,Χ,Ψ και τελευταίο το Ω.Έλα μου όμως που πάρα πολλοί από τα γράμματα Α,Κ και Π επειδή δεν είχαν προλάβει τις δικές τους προθεσμίες είχαν έρθει την αποφράδα τούτη μέρα να εξυπηρετηθούν.Καταλαβαίνεται τι έγινε λοιπόν.
Πίνω μια τζούρα καφεδάκι, ανάβω το τσιγαράκι μου και λέω να περιμένω να δω τι θα γίνει. Δίνω σε ένα Π το βιβλιάριό μου για να το βάλει στη στίβα μαζί με τα υπόλοιπα και χαλαρώνω περιμένοντας να φωνάξουν το όνομά μου.Ξάφνου διακρίνεται στο βάθος του δρόμου ξανθιά κυρία (η οποία έχει αρχίσει να φορτώνει πριν ακόμα φτάσει στον όχλο) και με το που φτάνει αρχίζει τα υβρεολόγια."που μας είχατε πει έτσι,που μας είχατε πει αλλιώς,που έχω το φαγητό στη φωτιά και τα παιδιά άρρωστα" κλπ κλπ κλπ.Κάποια Φ και Χ και κανά δυο Κ (επώνυμα δεν αναφέρω, αλλά τους έμαθα όλους περίπου το σχεδόν 2ωρο που περίμενα εκεί)πήγαν να την ηρεμήσουν αλλά μάταια.Αφού λοιπόν βριστήκαν όλοι μεταξύ τους και μετά έγιναν μια γροθιά ενάντια στο κατεστημένο του κράτους (γιατί ο Έλληνας αν γίνει μια γροθιά μπορεί να πετύχει τα πάντα βεβαίως βεβαίως), έφτασε και η δικιά μου ώρα να διαβώ το κατώφλι της εργατικής εστίας.Σε 5 λεπτά είχα τελειώσει και πήρα το δελτιάκι μου (που δε ξέρω αν θα το χρησιμοποιήσω κιόλας).
Φεύγοντας αναρωτήθηκα πόσο πιο έυκολα θα ήταν τα πράγματα για όλο αυτό τον όχλο αν αντί για το πρωτόγονο αυτό σύστημα (του να αφήνουμε δηλαδή τα βιβλιάρια στο περβάζι του κτιρίου, να πέρνει κάποια από αυτά η υπάλληλος και να φωνάζει καμιά δεκαριά άτομα) υπήρχε το πολύ απλό μηχάνημα με το νουμεράκι.Επίσης αναρωτήθηκα τι θα συμβεί αν μερικά από αυτά τα Α,Κ,Π,Φ,Χ,Ψ βρεθούν αντιμέτωποι μεταξύ τους στο να κλείσουν δωμάτια για τα ξενοδοχεία που είναι συμβεβλημένα με το κοινωνικό τουρισμό.Άμοιροι ξενοδόχοι τι σας περιμένει.
Βουτηγμένος στις σκέψεις μου είχα ήδη φτάσει στο αυτοκίνητο και είχα να διανύσω μια άκρως απογοητευτική και κουραστική διαδρομή επί της εθνικής οδού για να φτάσω στο γραφείο.Πάντως αν αυτός είναι ο κοινωνικός τουρισμός, προτιμώ να μείνω για πάντα αντικοινωνικός!!!

Εκ της αμπέλου φιλοσοφία

Αλήθεια πόσες φορές αμπελοφιλοσοφεί ο μέσος Έλληνας; Να σας πω εγώ..Κάθε μέρα..Πολλές φορές τη μέρα..Ούτε νερό δε πίνεις τόσο πολύ.Όλοι το κάναμε,το κάνουμε και θα το κάνουμε. Σαν φοιτητής πέρασα τα τρία από τα τέσσερα χρόνια σπουδών μου αμπελοφιλοσοφώντας με φίλους ( τον υπόλοιπο χρόνο έπινα ούζα. Το πώς κατάφερα και πήρα το πτυχίο είναι άλλου παπά ευαγγέλιο το οποίο θα το αναλύσουμε σε άλλο post) και προσπαθώντας να βρούμε τρόπο να αλλάξουμε το καταραμένο το σύστημα που μας περιβάλλει. Φυσικά με τη πάροδο του χρόνου οι πιο πολλοί από εμάς αλλάξαμε, κυριλέψαμε, απορροφηθήκαμε από το σύστημα που με τόσο πάθος κατηγορούσαμε, κοινώς γίναμε οι τεχνοκράτες που κοροϊδεύαμε. Γιατί όμως να συμβαίνει αυτό; Γιατί ο ενθουσιασμός των νέων καταρέει μόλις βρουν μια δουλειά και μπουν για τα καλά στους ρυθμούς της ζωής; Είμαστε νέοι μόνο στις ηλικίες μεταξυ 20 και 25;
Χθες το βράδυ λοιπόν έκατσα για μια μπυρίτσα στου Ψυρρή (στο μαγαζί ψύρρα). Στο μπροστινό μας τραπεζάκι καθόταν τρία παιδιά, ένα αγόρι και δύο κορίτσια. Το παλικάρι έφερε αθλητική ενδυμασία συνοδευομένη μετα τζιν μπουφάν και κοτσίδας και τα κορίτσια είχαν αυτό το φοιτητικό στυλάκι που συναντάς σε αριστερές παρατάξεις πολυτεχνικών σχολών. Ξεστομίζει η μία λοιπόν την εξής ατάκα: «Ρε φίλε», του λέει, «τι είμαστε; Κνίτες ή αναρχικοί;». Έχει ζουμί η υπόθεση, λέω, και στήνω το εκπαιδευμένο μου αυτί. Και ακούω εν τέλει όλα αυτά που κι εγώ έλεγα όταν ήμουν στα χρόνια τους. Λέξεις όπως σύστημα, επανάσταση, λαϊκή αφύπνιση κλπ έπαιζαν δεξιά και αριστερά συνοδευόμενες με άλλες του τύπου φασίστες, ανάρχες, χρυσαυγίτες. Όλες κουβέντες ρομαντικές, κουβέντες που λέγονται στα φοιτητικά πηγαδάκια, συνελεύσεις, σε ταβερνάκια με τη συνοδεία ούζων, κρασιών και άλλων ηδύποτων. Βλέποντάς τους θυμήθηκα τη παρέα μου. Θυμήθηκα το πόσες φορές είχαμε τσακωθεί για ιδεολογικές απόψεις.Το πόσα βράδια σπαταλήσαμε σε ατελείωτες συζητήσεις, πόσες “ψαγμένες” ταινίες είδαμε, σε πόσες συνελεύσεις και πορείες πήγαμε. Ομολογώ πως συγκινήθηκα. Κατόπιν θυμήθηκα το φίλο μου τον Γ. Αριστερός μέχρι το μεδούλι, κρατούσε πάντα τη κόκκινη ιδεολογία ψηλά...Μέχρι να έρθει η ώρα να πάρει το πτυχίο του, όπου σε συνέλευση περί καταλήψεως της σχολής ο Γ. απείχε λέγοντας πως του στερούμε το δικαίωμα να πάρει το χαρτί και να κάνει μεταπτυχιακό στη “κομμουνιστική” Αγγλία στο απόλυτα “κομμουνιστικό” αντικείμενο που φέρει το τίτλο marketing. Συνάντησα τον Γ. στην Αθήνα μετά από κάποια χρόνια (όταν και οι δύο είχαμε τελειώσει το στρατιωτικό μας και είχαμε βρει δουλειά) και σε σχετική με το τότε συζήτηση μου απάντησε με το εξής ρητό του Τσωρτσιλ : “ Όταν είσαι 20 πρέπει να είσαι αριστερός. Όταν είσαι 30 απαιτείται να είσαι δεξιός”. Πήγα να του πω “ Δε μας χέζεις ρε Νταλάρα;” αλλά αντ’αυτού ρούφηξα μια γερή τζούρα από το τσιγάρο μου και ήπια το ποτάκι μου χαμογελώντας.
Παραλήρησα λοιπόν τη χθεσινή παρέα παιδιών με τη δική μου παρέα και σκέφτηκα πώς θα είναι τα παιδιά αυτά σε 5 χρόνια από τώρα. Θα φοράνε ακόμα τα ίδια άνετα ρούχα, τα φουλάρια, τα ταγάρια, τα αμπέχωνα, τα άρβυλα; Θα κατεβαίνουν ακόμα σε πορείες ή θα βρίζουν τους διαδηλωτές επειδή θα έχει κλείσει το κέντρο και θα είναι κολλημένοι κανά 2ωρο μέσα στο αυτοκίνητό τους; Το πιο πιθανό είναι πως όχι. Θα βολευτούνε σε κάποια δουλίτσα, θα αγοράσουν το αμαξάκι τους, τα ακριβά τους ρουχαλάκια, θα πάνε στα must μπαράκια τους και μην τον είδατε το Παναή. Αυτό βέβαια δεν ισχύει για όλους αλλά για τη πλειοψηφία έχει αποδειχτεί πως το παραπάνω σενάριο είναι υπαρκτό. Και ερωτώ: Αξίζει τελικά να είσαι ιδεολόγος όταν είσαι νέος; Μήπως οι αντιδραστικές ιδέες σταματάνε μετά τα 25; Και αφού θα αλλαξοπιστήσουμε μόλις περάσουν τα χρόνια γιατί δεν το κάνουμε μια ώρα αρχίτερα μπας και γλιτώσουμε το περπάτημα στις πορείες, τις φωνές και τους τσακωμούς; Γιατί, αν όλα αυτά που κάνουμε νέοι είναι για το τίποτα, τότε δυστυχώς ποτέ δε θα μπορέσουμε να αλλάξουμε τίποτα στο μάταιο τούτο κόσμο. Γεννίομαστε για ένα αμάξι, ένα σπίτι, ένα μπαράκι...Αυτό να είναι άραγε το όνειρό μας;

Περπατώντας στο Λονδίνο (μέρος 2ο)

Και να λοιπόν που όντως το ξυπνητήρι χτύπησε στις 6.30 (αν κι εγώ δε το χρειαζόμουνα.Από την αγωνία μου να ξαναβγώ στους δρόμους είχα σηκωθεί στις 5.45, βγήκα στο υποτυπώδες μπαλκονάκι του ξενοδοχείου και απόλαυσα το χάραμα στη βρεττανική πρωτεύουσα, παρατηρώντας τον εφημεριδοπώλη να μοιράζει τις κυριακάτικες φυλλάδες μετά ποδηλάτου).Πήραμε πρωινό στο ξενοδοχείο και κατόπιν,αφού είδαμε πως τα πόδια μας δε θα άντεχαν το χθεσινό περπάτημα,αποφασίσαμε να βγάλουμε ημερήσιες κάρτες του μετρό.Σε 10 λεπτά με τα πόδια βρισκόμασταν στη στάση του underground Marble Arch.
Εδώ θα σταθώ για λίγο για να τονίσω τα εξής:
• Το αγγλικό μετρό είναι το παλιότερο της Ευρώπης και αριθμεί 14 γραμμές και 276 σταθμούς (!!!!!!)



• Είναι αρκετά πιο στενόχωρο από το δικό μας και φυσικά όχι τόσο καλά διατηρημένο (στους τοίχους παρατηρεί κάποιος εμφανή σημάδια μούχλας,ξεκολλημένους σοφάδες κλπ).



• Δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση με το δικό μας όσον αφορά την ταχύτητα και την εξυπηρέτηση του κοινού.Το βρήκαμε απόλυτα εξυπηρετικό μιας και δεν περιμέναμε ποτέ σε αποβάθρα πάνω από 2 λεπτά για να περάσει συρμός (μιλάμε για Κυριακή πρωί, την στιγμή που το Αττικό μετρό την ίδια μέρα και ώρα έχει συρμό ανά 10 λεπτά τουλάχιστον) και επιπλέον αν και αλλάζαμε 3 ή 4 γραμμές για να πάμε κάπου, φτάναμε τελικά στο προορισμό μας σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα.
• Η ημερήσια κάρτα κοστίζει τα Σαββατοκύριακα γύρω στις 5.50 λίρες ενώ τις καθημερινές ανεβαίνει η τιμή στις 7.50 περίπου.
• Τρομερή εντύπωση μας έκαναν τα μηχανήματα ακύρωσης εισιτηρίων.Βάζεις το εισιτήριο από τη μία μεριά και σου βγαίνει από την άλλη.Ανοίγει πορτάκι και μπαίνεις στο κυρίως χώρο.Το ίδιο ισχύει και για την έξοδό σου από το μετρό (καλό μέτρο για αποφυγή των τζαμπατζίδων).Επιπλέον στο πάνω μέρος του μηχανήματος υπάρχει ειδική επιφάνεια για τις λεγόμενες oyster cards που χρησιμοποιούν οι πιο πολλοί Άγγλοι.





• Αν και τεράστιο, δε πρόκειτε ποτέ να χαθείς.Σε κάθε στάση υπάρχει λεπτομερής χάρτης και πραγματικά με την πρώτη διαδρομή που θα κάνεις καταλαβαίνεις ακριβώς ποιά γραμμή να πάρεις για να φτάσεις στο προορισμό σου.
• Σε γενικές γραμμές η σχετικά ακριβή τιμή του εισιτηρίου του αντισταθμίζεται από την πάρα πολύ καλή ποιότητα υπηρεσιών που προσφέρει και αξίζει το κόπο να το προτιμήσει κανείς για τις μεταφορές του.

Πρώτη μας στάση το Tower Hill προκειμένου να επισκεφθούμε την Tower Bridge και το London Tower. Η γέφυρα πραγματικά απίστευτη.Γνωρίσαμε και ένα Ιρλανδό, το Sein αν το γράφω καλά το όνομά του, ο οποίος μας οδήγησε στη γέφυρα γιατί είχαμε ψιλοχαθεί και μας έκανε και μια ψιλοξενάγηση του χώρου.Αρκετά ενδιαφέρουσα πάντως ήταν η ιστορία που μας είπε για τη προσπάθεια αγοράς της Tower Bridge από τεξανό μεγιστάνα του πετρελαίου, ο οποίος έδωσε ένα αστρονομικό ποσό για να την αγοράσει και να τη μεταφέρει στην Αμερική.Δυστυχώς γι’αυτόν μπέρδεψε τα ονόματα και αντί για την Tower Bridge αγόρασε τη London Bridge.



Η βόλτα μας συνεχίστηκε στο London Tower (μόνο απ’έξω όμως εξαιτίας της μεγάλης ουράς) και φάγαμε και μια ωρίτσα και μερικές από τις λίρες μας στο Tower Shop αγοράζοντας διάφορα αναμνηστικά. Μεγάλη εντύπωση μας έκαναν τα Goblets, τα οποία είναι δερματοντυμένες κούπες για κρασί όπως αυτές που χρησιμοποιούσαν το μεσαίωνα. Οπότε όσοι πιστοί των gothic καταστάσεων ας σπεύσουν.
Επόμενη στάση η Tate Modern. Πήραμε πάλι το μετρό, κατεβήκαμε στη στάση Cannon Street (μιας που η στάση του Blackfriars που βόλευε πιο πολύ ήταν κλειστή για λόγους συντήρησης), περάσαμε μπροστά από τον καθεδρικό του Αγ.Παύλου και να’μαστε μπροστά στη Millenium Bridge που οδηγούσε στη Tate. Δίπλα ακριβώς βρισκόταν το Shakespear’s Globe.





H Tate Μodern είναι ένα επιβλητικό κτίριο (πρώην σταθμός ηλεκτρισμού απ’ότι κατάλαβα) που δεσπόζει στη μια πλευρά του Τάμεσση και στεγάζει γλυπτά και πίνακες μοντέρνας τέχνης. Υπάρχει και η Τate Britain που έχει πιο κλασσικά έργα αλλά θα την επισκεφθούμε στο επόμενο ταξίδι μας. Βασικά επειδή δεν είμαι και πολύ της τέχνης δε μπόρεσα να εκτιμήσω τα έργα που είχε μέσα. Εκτίμησα όμως δεόντως το κοτοπουλάκι με λιαστή ντομάτα και λιωμένες πατάτες που τσίμπησα στο εστιατόριο της πινακοθήκης (στο οποίο μάλιστα ο σερβιτόρος καταλαβαίνοντας πως είμαστε Ελληνάρες μας είπε « Παρακαλώ » σε σπαστά ελληνικά). Φεύγοντας από την Tate και αφού ψωνίσαμε διάφορα αναμνηστικά (για μια ακόμα φορά) στο μαγαζάκι που βρισκόταν στο ισόγειο φύγαμε για τη στάση του μετρό Southwark προκειμένου να επιστρέψουμε για λίγο στη βάση μας.
ΣΥΜΒΟΥΛΗ Νο 1 :
Αν πάτε στη Tate Modern, καλό θα είναι να πάτε ξεκούραστοι και πριν δείτε κάποιο άλλο αξιοθέατο. Αν τα πόδια πονάνε από το περπάτημα δε μπορείς να εκτιμήσεις τη τέχνη.
ΣΥΜΒΟΥΛΗ Νο 2 :
Οπωσδήποτε φάτε hot dog από την καντίνα που βρίσκεται από έξω ή γενικά από κάποια καντίνα στο Λονδίνο. Το λουκάνικο είναι στη κυριολεξία αφρός και κοστίζει 3 £ (ακριβούτσικο αλλά αξίζει τα λεφτά του).



Όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο η ώρα είχε πάει 4 το μεσημέρι.Το πρόγραμμα περιλάμβανε 2ωρη ξεκούραση με τη συνοδεία παγωμένου καφέ από τα Starbucks της γειτονιάς.

Στις 6 το απόγευμα βρισκόμασταν ξανά στο σημείο όπου ξεκίνησε η μέρα μας. Σταθμός μετρό Marble Arch με προορισμό το Covent Garden.
To Covent Garden είναι μια περιοχή ή μάλλον γειτονιά, που το πρωί έχει παζάρι όπου μπορείς να βρεις τα πάντα (από φρούτα μέχρι καπέλλα, μπιχλιμπίδια για το λαιμό και τα χέρια) και το βράδυ γεμίζει με πλανόδιους μουσικούς και ζογκλέρ ενώ πολλοί συρρέουν για να πιουν τη μπύρα τους στις pubs που υπάρχουν στα στενάκια της.





Κάπου εκεί βρίσκεται και ένα Wine bar στο οποίο μπορείς να πιεις το κρασί σου ή ότι άλλο θες με τη συνοδεία κλασσικής μουσικής από πλανόδιους καλλιτένες με βιολιά, βιολοντσέλα και συναφή όργανα.



Για να σβήσουμε τη δίψα μας από την κοτόπιτα που αγοράσαμε από μικρό μαγαζάκι (και που έμεινε το ίδιο ζεματιστή για κανά τέταρτο) μπήκαμε στη πιο ήσυχη pub που συναντήσαμε, την Angel and Crown. Παρατηρήσαμε επίσης πως παντού υπήρχαν Ιρλανδοί, ντυμένοι με τα χρώματα της πατρίδας τους και εντελώς μεθυσμένοι. Παραμονές της St. Patricks Day βλέπετε και το Covent Garden είχε γεμίσει παντού σημαίες με τριφύλια και χυμένες μπύρες στους δρόμους. Όμορφα καταστήματα οι pub με βαριά διακόσμιση και με θαμώνες που στη δική μας πρώτη μπύρα αυτοί έχουν πιεί ήδη τρεις !!!
Λίγο παρακάτω από το Covent Garden βρισκόταν η Leicester Square (όμορφη πλατεία που όμως μαζεύει κυρίως πιτσιρικαρία) και λίγο πιο πάνω βρισκόταν η περίφημη Chinatown.Δεν είχα βρεθεί ποτέ ξανά σε κάτι αντίστοιχο στη ζωή μου. Το τι πάπια ψητή βρισκόταν κρεμασμένη στις βιτρίνες των καταστημάτων δε περιγράφεται.





Συνεχίσαμε τη περιήγησή μας και βρεθήκαμε στη περίφημη Trafalgar Square, μια απίστευτη πλατεία με τη National Gallery να δεσπόζει αλλά δυστυχώς δε τη χαρήκαμε για 2 κυρίως λόγους. Πρώτον και κυριότερων λόγω των έργων που γινόταν για την ανάπλαση της πλατείας και δεύτερων λόγω της χυμένης μπύρας από τα μπουκάλια των μεθυσμένων Ιρλανδών που απλωνόταν στο μεγαλύτερο μέρος της πλατείας. Μιας και η ώρα είχε περάσει αρκετά αποφασίσαμε να πάρουμε το μετρό και να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο μας. Γεμάτοι εμπειρίες και όμορφες εικόνες μπαίνουμε στο σταθμό του Tottenham και δώσαμε έτσι τέλος στη πιο γεμάτη μέρα της ζωής μας. Η επόμενη μέρα ήταν και η μέρα που θα αναχωρούσαμε από το Λονδίνο, οπότε έπρεπε να σηκωθούμε πάλι νωρίς…

p.s.
κάποιες από τις φωτογραφίες είναι δανεισμένες από το διαδίκτυο.

Καντήλια ή Sex and the City?

Πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να μιζεριάζει..να μιζεριάζει πολύ όμως..Μιλάμε έχω φτάσει στα όρια της μιζέριας..Και συχνά αναρωτιέμαι : Τι να φταίει ρε γαμώτο που γινόμαστε τόσο μίζεροι?Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή...
Εδώ και ένα περίπου μήνα παίρνω μια σειρά DVD...όλοι θα τα ξέρετε και κυρίως οι κοπέλλες..SEX AND THE CITY λέγεται η σειρά.Θα μου πείτε τώρα και με το δίκιο σας, πως κοτζάμ γομάρι σαν κι εμένα κάθεται και παρακολουθεί τις προσπάθειες αυτών των 4 γυναικών να βρουν κάποιον για να νοικοκυρευτούν αντί να κάνει κάτι πιο εποικοδομητικό? Η απάντηση είναι πως έχω κολλήσει.Ναι,σχεδόν κάθε βράδυ κάθομαι με το έτερον ήμισι, φτιάχνουμε τοστάκι και τσαγάκι και καθόμαστε και βλέπουμε κανα τεσσάρι επεισόδια.Και μετά κοιμάμαι ήρεμος και χαρούμενος.Πώς μπορεί μια σειρά στη τηλεόραση να σου δίνει ξαφνικά τόση ικανοποίηση?Οφείλεται στο τρόπο ζωής των πρωταγωνιστών?Στα μοδάτα επαγγέλματά τους?Στο ότι κάθε μέρα έχουν το χρόνο να βγουν με τους φίλους τους, να φάνε ένα υπέροχο πρωινό, να γνωρίζουν διαρκώς νέα άτομα?Αλήθεια ισχύει αυτό?Μπορεί ο μέσος άνθρωπος να έχει μια τέτοια ζωη?
Επιστρέφω λοιπόν στη δικιά μου μιζέρια..Αδέρφια στη ταφόπλακά μου θα γράψουν ότι ήμουν κακός.Γίνομαι κακός με τα πάντα.Από τη στιγμή που θα ξυπνήσω κατεβάζω καντήλια.Καντήλια γιατί ο 80χρονος σπιτονοικοκύρης μου δεν είχε ανάψει το καλοριφέρ όλο το βράδυ, με αποτέλεσμα να ξυπνήσω και να τρέμει το κατοσάγονό μου από το κρύο,καντήλια γιατί πρέπει να μπω στο αντίθετο ρεύμα για να προσπεράσω το μόνιμα διπλοπαρκαρισμένο Fiat Uno που αφήνει ένας τυπάς κάθε βράδυ στη γειτονιά μου, καντήλια γιατί μόλις βγω στην εθνική οδό ακινητοποιούμαι στη κυριολεξία από τη κίνηση.Γενικά ρίχνω πολλά καντήλια όπως καταλαβαίνετε.Έπειτα τελειώνω τη δουλειά (αφού έχω ρίξει κι εκεί κανά δυό ντουζίνες καντήλια) και επιστρέφω σπίτι,όπου τα περιορίζω αρκετά (τα καντήλια εννοώ) και χαλαρώνω βλέποντας τη προαναφερθείσα σειρά.Δεν έχω όρεξη να βγω καθημερινές γιατί το κορμί μου κουράζεται από το 9ωρο δουλειάς και το δυομισάωρο που κάνω με το αμάξι πήγαινε έλα.
Τι φταιει ρε παιδιά?Γιατί θεωρώ πως δεν είμαι ο μόνος που μιζεριάζει έτσι.Δεν είμαι ο μόνος που στην ηλικία των 30 λειτουργεί λες και είναι 45 και βάλε.Είμαστε πολλοί.Σκέφτηκα να αφήσω το αμάξι και να αρχίσω να κινούμαι με τα μέσα μαζικής μεταφοράς.Φευ!!!Το κάναμε κι αυτό και το αποτέλεσμα γνωστό:ΚΑΝΤΗΛΙΑ.Και άντε πες εγώ βρήκα μια Carrie Bradshaw και χαλαρώνω τα βράδια.Αρκεί για όλους αυτό?Τί μπορούμε να κάνουμε για να ξεφύγουμε λιγάκι?

p.s.
Η παραπάνω ανάρτηση έχει ξαναδημοσιευτεί σε άλλο ιστολόγιό μου.Απλά σκέφτηκα να τις έχω όλες μαζί και γι'αυτό τη μεταφόρτωσα εδώ.Οι εικόνες είναι φυσικά δανεισμένες από το internet.

Περπατώντας στο Λονδίνο

Ξεκινήσαμε το ταξίδι μας την 14η Μαρτίου στις 07.40 ώρα Ελλάδος μέσω AEGEAN AIRLINES με προορισμό το STANSTED AIRPORT του Λονδίνου. Το ταξίδι ήταν πραγμάτικά υπέροχο αφού είχαμε αρκετά καλή ορατότητα ( είδαμε Ιταλία, Γαλλία, τις φοβερές Άλπεις) και με την AEGEAN να προσφέρει πραγματικά όλες τις ανέσεις. Αφιχθήκαμε τελικά στην Αγγλική πρωτεύουσα στις 09.55 τοπική ώρα. Το πόσο οργανωμένοι είναι οι άνθρωποι εκεί φάνηκε με το που πατήσαμε το πόδι μας στο αεροδρόμιο. Με τη κάθοδό μας από το αεροσκάφος μας παραλαμβάνει δυβάγονο τρενάκι το οποίο και μας μετέφερε στην κυρίως αίθουσα του αεροδρομίου.





Για τον έλεγχο του διαβατηρίου δεν υπήρχε υπάλληλος παρά μόνο μια σειρά μηχανημάτων εφοδιασμένα με σύστημα αναγνώρισης εγκυρότητας διαβατηρίου συνοδευόμενο με φωτογραφική μηχανή που ταυτοποιούσε τη φωτογραφία του διαβατηρίου με το άτομο που εκέινη τη στιγμή χρησιμοποιούσε το μηχάνημα. Αφού παραλάβαμε τις αποσκευές μας (και μετά την απαραίτητη στάση για τσιγάρο) βγάλαμε εισιτήρια με το National Express λεωφορείο με προορισμό το Marble Arch όπου και βρισκόταν το ξενοδοχείο μας.

Το πρώτο σοκ το παθαίνεις με το που βγαίνεις στον αγγλικό εθνικό δρόμο. Όλα πάνε ανάποδα. Προσπέρασμα από τα δεξιά, η λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας είναι δεξιά κλπ. Όλα αυτά βέβαια τα γνωρίζαμε από πριν, αλλά είναι αλλιώς να το ακούς και αλλιώς να το βλέπεις μπροστά σου.Τα προάστια είναι πραγματικά υπέροχα. Ομοιόμορφα σπίτια παντού, πολύ πράσινο που σε συνδυασμό με το τούβλινο περίβλημα των σπιτιών δημιουργούν μια απίστευτη ατμόσφαιρα. Καθώς περνάμε με το λεωφορείο από τη συνοικία Hamsted παρατηρούμε τους Εβραίους που μένουν εκεί να βολτάρουν φορώντας ρούχα που προσωπικά είχα δει μόνο σε ταινίες. Όλοι ντυμένοι παραδοσιακά, με τα καπέλα τους, τα εβραϊκά σκουφάκια, πραγματικά μείναμε άφωνοι. Μετά από μία ώρα και είκοσι λεπτά περίπου φτάσαμε στην τελευταία στάση του λεωφορείου στην Oxford Street. Σε 10 λεπτά περίπου μιλούσαμε με τη receptionist του Griffin House Hotel.



Review μας για το ξενοδοχείο έχουμε καταχωρήσει στα site: www.easytobook.com και www.tripadvisor.com . Το μόνο που θα αναφέρω εδώ είναι πως το ξενοδοχείο ήταν ένα πολύ καλό budget hotel με πάρα πολύ βολική τοποθεσία, ζεστό και με πολύ φιλικό και εξυπηρετικό προσωπικό. Ίσα λοιπόν που είδαμε το δωμάτιο και αμέσως πήραμε τους δρόμους. Για τη πρώτη μας μέρα στο Λονδίνο το πρόγραμμα έλεγε…ΠΟΔΑΡΟΔΡΟΜΟ !!!
Ξεκινήσαμε από τη Connaught Square μιας που ήταν δίπλα μας. Εκεί ακριβώς ήταν και το σπίτι του τέως πρωθυπουργού Tony Blair, οπότε όπως καταλαβαίνετε υπήρχε καθημερινά και σε 24ωρη βάση αστυνομία που περιφρουρούσε το χώρο.



Κάτω από τη πλατεία και γενικά τη γειτονιά αυτή βρισκόταν το Hyde Park και φυσικά η Oxford Street η οποία είναι ο πιο εμπορικός δρόμος του Λονδίνου, κάτι αντίστοιχο με τη δικιά μας Ερμού. Κόσμος πολύς, όλων των εθνικοτήτων, μαγαζιά ασφυκτικά γεμάτα. Το κατάστημα που μας έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το Primark.



Μιλάμε για ένα κατάστημα στο οποίο βρίσκεις πραγματικά ότι θέλεις σε απίστευτες τιμές. Γεμίσαμε 3 τσάντες ρούχα και πληρώσαμε το εξωφρενικό ποσό των 69 λιρών!!!!!!! Παρατηρήσαμε πως στους διαδρόμους του καταστήματος υπήρχαν ξαπλωμένοι άνθρωποι, προφανώς κουρασμένοι και ταλαιπωρημένοι από τις πολλές ώρες ορθοστασίας και υπερκατανάλωσης. Ενδεικτικά αναφέρω κάποιες τιμές :
· Γραβάτα και μανικετόκουμπα 1,5 λίρες
· Πουκάμισο με γραβάτα 3,5 λίρες
· Τζιν παντελόνι 5,0 λίρες
· Τσάντα γυναικεία 3,0 λίρες
Επίσης να επισημάνω πως η γυναικεία τσάντα που προανέφερα σύμφωνα με δημοσίευμα του βημαγκαζίνο στη στήλη μ’αρέσει δε μάρέσει πωλείται σε κατάστημα της Αθήνας 50 ευρώ!!!! Τι λέτε γιάυτό;
Εκεί ήταν που πάθαμε και το πρώτο πολιτισμικό σοκ. Όλοι οι εργαζόμενοι ήταν οικονομικοί μετανάστες. Ευγενικοί, καλοντυμένοι και προπάντως καθαροί. Δεν υπάρχει πουθενά μετανάστης στα φανάρια να καθαρίζει τζάμια, να πουλάει χαρτομάντηλα, ναρκομανής να παρακαλάει για τη δόση του. Αυτό που παρατηρεί κάποιος είναι πως εκεί οι οικονομικοί μετανάστες ζουν και εργάζονονται ως κανονικοί Άγγλοι, φορολογούνται και δε χρειάζεται να καταφεύγουν σε λύσεις τύπου καθαριστής παρμπρίζ αυτοκινήτων σε διαταυρώσεις. Δε γνωρίζω βέβαια τις συνθήκες της ζωής τους εκεί, αλλά με βεβαιότητα τονίζω πως δεν έχει καμία σχέση το πώς τους βλέπουν στην Αγγλία με το πώς τους αντιμετωπίζουμε στη χώρα μας. Είναι πραγματικά τραγικό να σκεφτεί κανείς πώς αλλάζει η ποιότητα ζωής ενός ανθρώπου από τη μία χώρα στην άλλη.
Συνεχίζουμε το περπάτημα στους δρόμους του Λονδίνου. Μπερδευτήκαμε λίγο με τις επισημάνσεις LOOK LEFT και LOOK RIGHT στις διαβάσεις των δρόμων αλλά μετά από ολιγόλεπτο περπάτημα το συνηθίσαμε. Μας έκανε εντύπωση η οδηγική συμπεριφορά των Άγγλων μιας που σταματούσαν στις διαβάσεις για να περάσουν οι πεζοί άσχετα αν το φανάρι για αυτούς ήταν κόκκινο καθώς επίσης και το γεγονός ότι πιέζοντας στο φανάρι το κουμπί για τους πεζούς σε λίγα δευτερόλεπτα είχε ανάψει πράσινο (σε αντίθεση με τα αντίστοιχα δικά μας). Δεν υπάρχει κάδος σκουπιδιών σε ακτίνα αρκετών δεκάδων μέτρων. Κι όμως οι δρόμοι είναι πεντακάθαροι. Όσο για βαμμένο με σπρέι τοίχο ούτε κατά διάννοια. Γιατί συμβαίνει αυτό άραγε; Μιλάμε δεν υπάρχει σκουπίδι για δείγμα παρά μόνον κάτι γόπες τσιγάρων. Κι αυτό γιατί το κάπνισμα απαγορεύεται αυστηρά σε κάθε κλειστό χώρο. Είμαι καπνιστής κι όμως σεβάστηκα το νόμο αυτό σε κάθε περίπτωση. Μιλώντας με ντόπιους μας είπαν πως με το που επιβλήθηκε αυτό το μέτρο το δεχτήκανε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Εδώ βέβαια ήδη έχουν αρχίσει να προσπαθούν να βρουν κάποιο παραθυράκι στο νόμο. Αθάνατη ελληνική ψυχή!! Το ξαναλέω πως είμαι καπνιστής κι όμως έμπαινα σε χώρους που δεν υπήρχε καπνός και η ατμόσφαιρα ήταν καθαρή και από τότε δε καπνίζω στο γραφέιο που εργάζομαι. Δε θα ήταν καλύτερα για όλους να δεχτούμε το μέτρο αυτό παρά να προσπαθούμε να κάνουμε οτιδήποτε για να το αποφύγουμε; Φανταστείτε λίγο πώς θα ήταν...
Μετά τη βόλτα μας στην Oxford Street και τις ποικίλες σκέψεις που μας κατέκλυσαν, συνεχίσαμε το περίπατό μας καταλήγωντας στο κατάστημα Fortnum and Mason για αγορά τσαγιού και συναφών γλυκισμάτων το οποίο λειτουργεί από το 1707 !!!! Πολύ οργανωμένο με πολλά είδη τσαγιού Earl Grey και με άλλα είδη διατροφής και είδη για το σπίτι. Εδώ βέβαια οι τιμές είναι κάπως τσουχτερές αλλά αξίζει το κόπο να το επισκεφθείτε.







Φτάνουμε κατόπιν στο Piccadilly Circus. Είδαμε τη περίφημη πλατεία, ρωτήσαμε για θέατρα (το μόνο στο οποίο βρήκαμε εισιτήριο ήταν το Lion King για την επόμενη μέρα στις 3 το μεσημέρι αλλά το αποφύγαμε μετά από παρότρυνση και του πωλητή με την αιτιολογία ότι μέσα στο θέατρο θα βρισκόντουσαν μόνο μικρά παιδιά).



Φεύγουμε από το Piccadilly και κατευθυνόμαστε προς το St. James Park. Απίθανη διαδρομή...Το πράσινο κυριαρχεί παντού. Μεγάλα πεζοδρόμια, ποδηλατόδρομοι και το St. James Palace σε πρωτο πλάνο ενώ το πάρκο απλωνόταν στην απέναντι πλευρά. Πολύς κόσμος έκανε τζόκιν, ποδήλατο ή απλούς περιπάτους ενώ παρατηρούσαμε παρέες ατόμων ξαπλωμένες στο πάρκο. Αναρωτηθήκαμε : γιατί να μην υπάρχουν τέτοια πάρκα και στις μεγάλες ελληνικές πόλεις; Γιατί να έχουμε μόνο καφετέριες και να μη μας παρέχεται η δυνατότητα να χαλαρώσουμε σε ένα τέτοιο πάρκο μέσα στη πόλη παρά να χρειάζεται να διανύσουμε χιλιόμετρα ολόκληρα για να βγούμε στην εξοχή; Μετά τη μελαγχολία της στιγμής βρεθήκαμε έξω από τους βασιλικούς σταύλους. Παρακολουθήσαμε την αλλαγή της φρουράς και κατευθυνθήκαμε στο Buckingham Palace.



Προσωπικά, αν και θαυμάσιο κτίριο και σε πολύ ωραίο σημείο, δε με εντυπωσίασε ιδιαίτερα μιας και θεωρώ ότι υπάρχουν πολύ καλύτερα μέρη να δεις στο Λονδίνο. Ευχάριστη έκπληξη η παρουσία έφιππης αστυνομίας με τα άλογα να γίνονται αντικείμενο λατρείας από τους τουρίστες. Μιας και η ώρα είχε περάσει (περπατούσαμε από τις 12.30 το πρωί μέχρι τις 8 το απόγευμα) είπαμε να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο μας να ηρεμήσουμε καμιά ώρα. Περπατήσαμε λοιπόν από το βασιλικό παλάτι, πήραμε την Park Lane και φτάσαμε στο Marble Arch όπου και μέναμε..Όπως θα καταλαβαίνετε η κούραση της μέρας μας είχε καταβάλει και κοιμηθήκαμε γύρω στις 9.30..Το ξυπνητήρι θα χτυπούσε στις 6.30 το επόμενο πρωί.

Τέλος πρώτης μέρας....

ΟΣΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ

καλησπερα σε ολους...θερμη παρακληση...οσοι διαβασουν το blog μου και αν υπαρχει καποιος που μενει Λονδινο ας με βοηθησει δινωντας μου πληροφοριες ωστε να μπορεσω να βρω δουλεια εκει. ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ !!!! Ασχολουμαι με τα οικονομολογιστικα εδω και 5 χρονια στην Ελλαδα..Αλλα θελω Λονδινο...Γι'αυτο οποιος εχει καποια πληροφορια ας βοηθησει παιδες...

και μετα μου λετε ελλαδα και παλι ελλαδα...

Ναι λοιπον...σημερα αποδειχτηκε για μια ακομα φορα η γελοιοτητα σε ολο της το μεγαλειο..λεβεντες τζαμπα φορους πληρωνουμε. Κανεις δε μας υπολογιζει...Ακουστε τι συνεβη και πειτε μου κι εσεις αν εχω λαθος..γιατι αν οντως εχω θα παψω να γραφω και θα αποσυρθω σε μια σπηλια ηρεμος μακρια απο ολους να γκρινιαζω και να τα ακουω μονο εγω.
Ολοι οσοι χρησιμοποιουν ηλεκτρικο ξερουν πως λογο καποιων εργων στο δικτυο υπαρχουν καποιες καθυστερησεις στα δρομολογια. Σεβαστο, και μιας και μας εχουν προειδοποιησει μεσω ανακοινωσεων και διαφορων διαφημιστικων μηνυματων, τα οποια μιλανε για βελτιωση του δικτυου του ηλεκτρικου σιδηροδρομου και για ελαχιστοποιηση των αποστασεων, το δεχτηκαμε με σχετικη αισιοδοξια και παραμερισαμε τις τυχον αμφιβολιες που ειχαμε..
Σημερα το μεσημερι λοιπον, χωρις σχετικη ανακοινωση απο την προηγουμενη μερα, οπως θα ηταν αλλωστε σωστο, ο ηλεκτρικος επαψε να λειτουργει απο το σταθμο της Κηφισιας μεχρι τη Νεα Ιωνια. Αποτελεσμα? Χιλιαδες ανθρωποι - επιβατικο κοινο, με πληρωμενο εισητηριο παρακαλω, να ταλαιπωρηθουν απιστευτα και αδικα και να χασουν οποια ωρα τους απομενει απο τον χρονο ξεκουρασης τους μεσα σε ενα στενο και ζεστο βαγονι του ηλεκτρικου. Και μιλαμε για ανθρωπους οι οποιοι εχουν σηκωθει απο τις 5 το πρωι για να πανε στη Κηφισια, στην Ερυθραια, στο Κεφαλαρι, στο Διονυσο και δε ξερω κι εγω που αλλου. Ποιος τους σκεφτηκε τους ανθρωπους αυτους? ΚΑΝΕΝΑΣ. Ποιος θα τους αποζημιωσει για τη κατασπαταληση του χρονου τους και τη ταλαιπωρια που υπεστησαν? Μα και βεβαια ΚΑΝΕΝΑΣ. Γιατι εν οψει του αρτιου δικτυου ηλεκτρικου σιδηροδρομου που θα αναπτυχθει (ενας θεος ξερει ποτε) και με την αριστη ποιοτητα μεταφορας που θα εχουν θα αποζημιωθουν και με το παραπανω..Ετσι δεν ειναι ρε παιδια η κανω λαθος? Γιατι μια τετοια οργανωμενη χωρα οπως την Ελλαδα μας, αποφασισε εν ετει 2009 να κατασκευασει ενα, οσο μπορει να γινει, καλο δικτυο σιδηροδρομου και να ανταμειψει με το καλυτερο τροπο το επιβατικο κοινο. Οι αλλες χωρες που τα εχουν κατασκευασει απο τα τελη του 20ου αιωνα ειναι κοροιδα. Εμεις ειμαστε οι καλυτεροι. Ενωμενοι σαν γροθια μπορουμε να κανουμε τα παντα. Μεχρι και το ευρωπαικο σηκωσαμε..Τρομαρα μας.
Και ας ερθω στο παραλληρισμο με το Λονδινακι μου. Μετρο (το πιο παλιο της Ευρωπης) με 276 στασεις παρακαλω. Τις Κυριακες καποιοι σταθμοι ειναι κλειστοι..και οταν λεω καποιοι εννοω καμια σαρανταρια, ετσι? Ουδεμια ταλαιπωρια υπεστην αδερφια. Κυριος μπηκα και κυριος βγηκα. Ασε δε που το μεγαλυτερο διαστημα που περιμενα σε αποβαθρα ηταν το τραγικο χρονικο διατημα των 3 λεπτων με το ζορι. Την ωρα που το Αττικο μετρο για να βγαλει και λιγο κερδος ελαχιστοποιωντας παντα το κοστος, βαζει ενα συρμο ανα 10 λεπτα μετα τις 5 το απογευμα τα Σαββατοκυριακα. Μετρο το λενε επειδη σε παει γρηγορα καπου. Οχι για να μετρας τις ωρες που κανει να ερθει να σε παραλαβει απο τη σταση που βρισκεσαι. Αλλα τι να ξερουν οι Αγγλοι οι ξενερωτοι μωρε? Αυτοι εχουν συννεφια και βροχες ολο το χρονο και μεθανε και τα σπανε..ενω εμεις? Ηλιος 8 μηνες το χρονο...κοντομανικα, ζεστουλα, φραπα 3 ωρες σε καφετεριες, μηχανακι που να κανει θορυβο για να μας προσεξει και κανα γκομενακι, μουσικη στη διαπασων..Αθανατη ελληνικη ψυχη..Και μετα ψηφιζουμε και το κορυφαιο Ελληνα ολων των εποχων...Γιατι ειπαμε!!! Εχουμε και ενα πολιτισμο να επιδειξουμε...

αυτα ειχα να πω αδερφια...Αντιδραστε λιγο..Ολοι μαζι..Ας ξυπνησουμε πριν μας φανε λαχανο.


Επιβατες του ηλεκτρικου...Κουραγιο...Θα ερθουν καλυτερες μερες...Μπορει και χειροτερες ομως

οσο περνανε οι μερες καταλαβαινω οτι το ταξιδι μου στο Λονδινο περισσοτερο κακο μου εκανε παρα καλο. Με το που πατησα το ποδι μου στην Ελλαδα αρχισα να γκρινιαζω για τα παντα..κινηση, θορυβος, οργανωση μηδεν, οι ιδιες αξιολυπητες ειδησεις στη τηλεοραση με ολα τα λαμογια πολιτικους που προσπαθουν να κλεψουν το κοσμο. Και αναρωτιεμαι..αξιζει πραγματικα να ζεις στην Ελλαδιτσα μας? Γιατι να μη προσπαθησουμε ολοι να κανουμε κατι να αλλαξει αυτο το καθεστως στη χωρα μας? Αξιζει να χαιρομαστε μονο τον ηλιο και το φραπε μας και να μη κανουμε τιποτα να αλλαξει αυτη η ρημαδα η κατασταση που μας εχει περικυκλωσει? Δε μπορω να ανασανω πια...Γι'αυτο λεω και ξαναλεω...Φερτε το Λονδινο στην Αθηνα και οχι μονο..Καντε κατι να οργανωθουμε...Σταματηστε τα μηχανακια που σου περνουν το κεφαλι με τις σπασμενες εξατμισεις τους, δωστε κληση σε αυτους που διπλοπαρκαρουν και κλεινουν τη κυκλοφορια..Κλειστε τα κεντρα των πολεων ωστε να υπαρχουν μονο πεζοι, καντε παρκα, καντε ποδηλατοδρομους, βελτιωστε τις συγκοινωνιες για να μη χρησιμοποιουμε αυτοκινητα. Ναι κυριοι, αυτα υπαρχουν στο Λονδινο και σε καθε Λονδινο στο κοσμο..Γιατι οχι κι εδω?

Εντός των επόμενων ημερών θα αναρτήσω έκθεση ιδεών για το πώς είδαν τα μάτια μου και τα μάτια της κοπέλλας μου την πόλη του Λονδίνου και επίσης θα δείξουμε και φωτογραφικό υλικό. Ας σημειώσουμε ομοιότητες και διαφορές μεταξύ των δύο πόλεων..Συμπολίτες πιστεύουμε πως με κοινή προσπάθεια όλων θα μπορέσουμε να φτιάξουμε μια πόλη όμορφη.